vrijdag 11 augustus 2017

Waar de Leeuwenpoort mij klemzette en hoe ik daar doorheen kwam

Het begon begin augustus al. Ik bleef oefenen met mijn Energietekeningen, terwijl ik worstelde met de druk die ik mezelf oplegde. Ik moest er namelijk heel goed in zijn, zo ging mijn innerlijke dialoog. Goed genoeg om er straks geld mee te kunnen verdienen. Door die druk droogde mijn creativiteit op en werd het tekenen een moeizaam proces. Ik had geen zin meer in work-outs, ik had geen inspiratie meer om te schrijven, ik begon emotioneel te eten en ik zat vooral achter mijn laptop te bingewatchen. Het deel dat voor mijn materiële behoeften zorgt kwam in strijd met mijn innerlijke creatieve kind, en die ging met haar armen over elkaar in een hoekje zitten.


Op de beruchte dag van de Leeuwenpoort (iets waarvan ik steeds vergat wat het ook alweer was - het rijzen naar hogere dimensies of zoiets onbereikbaars) op 8 augustus, kwamen al mijn emotionele wonden mee omhoog. Dat klinkt alsof er roomservice op de deur klopte en ze mijn zelfheling op een presenteerbordje aanboden, maar zo was het niet. Het was zo'n pijnlijk depressief gevoel dat ik niet anders kon dan mijn vingers uit mijn oren halen en eindelijk van zelfhealing mijn prioriteit maken. Mijn misselijkheid/verzuring na het binge-eten van drie kommen granola was de druppel.

Ik healde allereerst mijn issue over het oppassen - een werkdoel dat ik mezelf een tijd geleden had gesteld en dat ik maar niet kon loslaten, ook al wilde ik het eigenlijk niet. Ik had een favoriete leeftijd in kinderen (1,5 tot 2 jaar ongeveer), en verder hoefde ik niet per se kinderen in mijn leven. Dat betekende dus dat er rond die leeftijd iets met mij gebeurde wat ik via andere kinderen goed wilde maken. Ik ging ernaar terug en heelde de afgesplitste fragmenten. Dat ik verder niets met kinderen te maken wil hebben, komt omdat dit gewoon niet mijn hartewens is op dit moment.


Ik healde mijn issue over mezelf verstoppen en onzichtbaar willen zijn. Dit bracht me terug naar een tijd in mijn leven waar ik al een hele tijd vage flarden van omhoog had voelen komen. Uiteindelijk dook ik in mezelf om te onderzoeken welk deel van mij eigenlijk helemaal niet wil slagen in mijn creatieve expressie. Dit bleek een deel te zijn dat vastzat in een scheikundelokaal en een hoog cijfer had gehaald, maar daar niet blij over durfde te zijn uit angst buitengesloten te worden. De rest van mijn middelbare school-tijd kwam ik dus niet meer boven dat cijfer uit. Nadat ik dit allemaal had geïntegreerd, in drie stevige meditaties, voelde ik me eindelijk beter. Ik had weer zin om gezond te eten. Ik begon weer te stromen. Ik stapte door die leeuwenpoort, waar die dan ook zat. Althans, dat dacht ik. Maar er was nog iets, waardoor die hele emotionele golf weer over me heen stortte. Dit keer ging het over het gevoel niet goed genoeg te zijn. Ik ging weer terug naar het verleden om dat te helen. En toen raakte ik de tel kwijt van de emotionele wonden die er allemaal omhoog kwamen, en de helende reizen die ik moest ondernemen kwamen boven mijn capaciteit uit. Ik zat muurvast. Zo slecht had ik me in tijden niet gevoeld. Ik kon niet eens huilen. Ik was bang dat mijn grootste angsten zouden uitkomen nu ik zo diep in de shit zat. Ik visualiseerde mijn onderbewuste als een groot hotel met een draaideur, waar af en toe een aspect van mij uit naar mijn bewustzijn komt, maar dat ook vol kamers met onbekende gasten zit... Alle trauma's uit mijn verleden die onbewust onwenselijke dingen in mijn realiteit aantrekken. Wat een afschuwelijke realisatie. Het hotel was onoverzichtelijk groot. Dat kon ik never nooit allemaal integreren.

Uiteindelijk - voornamelijk door catatonisch, passief-agressief op mijn bed te hangen, zielig te kermen, ontzettend veel zelfmedelijden en weerstand te voelen en mezelf te mishandelen met elke spirituele zelfhelingsmethode die ik kende om me vooral niet zo te voelen - gaf ik me over aan het gevoel dat ik totaal geen controle had over de emotionele stroom waar ik nu in meegesleurd werd. Daarna voelde ik me langzaam weer beter. Heel fijn, die Leeuwenpoort. Ik heb er echt veel plezier van gehad.

De volgende ochtend had ik nergens energie voor. Weer kwamen er emotionele krampen opzetten, die ik besprak in een heel zwaar gesprek met mijn vriend. Ik had een gapende behoefte aan aandacht,  die hij me niet op de juiste manier kon geven, en wist heus wel dat ik die uit mezelf moest halen, maar ik mopperde erover dat dat niet lukte en dat ik zo weinig vrienden had en blablabla. Ik moest iets goed hebben gedaan (jeej, applaus voor mijn ego!) want even later kreeg ik een sms van een vriend die spontaan langs wilde komen. Bam, daar was mijn energie weer. Godzijdank hoefde ik mezelf even niet te dragen, maar kon ik me de rest van de dag gewoon loslaten in het gezelschap van twee van mijn favoriete mensen. Behoeften vervuld. De volgende ochtend had ik ineens weer zin om een Energietekening te maken, en die floepte er zo moeiteloos uit dat ik er versteld van stond. Ik werd gespiegeld in de bijbehorende Reading in een heel fijn gevoel, een gouden waterval die onbelemmerd naar beneden kon storten. Welkom terug, flow! Welkom terug op aarde!


Dit is hoe het universum je behoeften via anderen vervult. Dit is een heel belangrijke spirituele boodschap: zodra je aandacht wil en de vervulling van die behoefte buiten je projecteert, is NIET de volgende stap om die behoefte zelf te vervullen. Dat is gewoon verhulde eenzaamheid. Zo van: niemand begrijpt me, dan moet ik het maar alleen doen. Dat is het tegenovergestelde van heling en eenheid. Dan ga je alleen maar verder van integratie weg. Je brengt dubbele schade aan in de oorspronkelijke eenzaamheid, die ook niet door anderen werd vervuld. Als je het dan 'uit jezelf gaat halen' ga je in feite in je overlevingsmechanisme, dat uit je ego komt, die probeerde om te gaan met je oorspronkelijke eenzaamheid. Dat was toentertijd namelijk de enige keuze die je restte. Dat is het dunne laagje huid dat over de wond sloot, zodat die onderhuids kon gaan etteren. En daar leg je dan nog een laagje over, terwijl je flink op die wond stompt in de hoop dat die zo weg gaat.

De volgende stap is gewoon om je behoefte te erkennen. Dat is het enige dat je hoeft te doen. Niet vervullen, erkennen. En aangezien jij bestaat, zal het universum die behoefte vervullen. Dat is namelijk hoe het universum werkt: verlangen -> vervulling. Klaar. Iets bestaat, dus is het er. Wij hoeven niks te doen. En dat geldt niet alleen voor verheven hartewensen die tot de vermeerdering van het bewustzijn op deze planeet leiden, maar ook voor de meest aardse emotionele behoeften die er zijn. Zoals aandacht, waardering, geborgenheid, veiligheid, bevestiging en erkenning. Het universum kan je een inzicht of tool geven waardoor je die behoefte zelf kan vervullen. Maar het universum kan je ook iemand brengen die die behoefte vóór jou vervult! Duh: het universum, dat zijn wij zelf, en alle anderen. Je kunt dus niet je behoefte NIET zelf vervullen. Zelfs als die door iemand anders wordt vervuld, wordt die door jezelf vervuld, want je bent één met alles. Je bént het universum.

Toen ik aandacht wilde na die heftige emotionele storm rond de Leeuwenpoort, kon ik die behoefte niet eens zelf vervullen. Ik was emotioneel helemaal uitgeput. En dus gaf het universum me een ander om mijn behoefte aan aandacht te vervullen. Same difference.

Veroordeel jezelf niet als je je afhankelijk voelt. Dat is niet onspiritueel. Je moest in het oorspronkelijke trauma, vroeger, waarin je niet werd begrepen en je eenzaam voelde, alles al zelf opknappen. Hoe zelflievend is het als je dat nu weer moet doen? Dan leg je alleen nog maar een laagje huid over dat vorige, tot de wond verborgen gaat onder een dikke, kloppende laag eelt. Maar die behoefte aan aandacht van buitenaf blijft schrijnen, ergens diep daaronder. Zo zat ie bij mij verborgen onder heel veel andere wonden, laagjes die eerst moesten worden afgepeld, tot ik bij de kern aankwam. Het deed fucking veel pijn om hier doorheen te gaan. Maar ik kon niet anders, want het alternatief was dat ik mezelf vergiftigde met depressie en emotioneel eten, en mijn lichaam laat het nooit echt ver komen, en dus was de enige weg naar binnen.

Ik deel dit omdat ik wil laten zien hoeveel misvattingen er zijn over spiritualiteit. Hoe makkelijk het een manier kan worden waarmee je ego de pijn ontvlucht in plaats van aangaat. Uiteindelijk komt het neer op voelen wat er te voelen valt. Alleen heeft ons systeem daar een natuurlijke verdediging tegen: het ego. Dat is onderdeel van ons leven op aarde. Daar hebben we op een hoger niveau zelf voor gekozen. Om het menszijn te voelen. Om in onze jeugd getraumatiseerd te raken. Daar kiezen we allemaal voor. Het is de bedoeling dat we daardoor meer bewustzijn vergaren en ons ontwikkelen in de thema's die onze ziel heeft uitgekozen.

Godzijdank heb ik inmiddels de tools om mezelf te helen als er zo'n enorme emotiestorm komt opzetten. Het komt allemaal neer op voelen. In mijn geval is depressie het onderdrukken van mijn emoties en behoeften. (Depressie kan ook een genetisch gebrek aan een stofje in je brein zijn.) Maar ook met die tools voor zelfheling komen weer valkuilen. Gelukkig hoef ik het niet allemaal zelf te doen. Gelukkig dragen we elkaar allemaal wel even.

Ik schrijf liever over deze donkere processen dan over het licht. Dat laatste vind ik altijd een beetje zo'n eenheidsworst, zo van: alles is licht en liefde, bla bla bla, positief denken, bla bla bla, niks nieuws onder de zon. Voor mij zit de crux in het zichtbaar maken van het proces van heling. Het zichtbaar maken van de duisternis, van datgene dat nog niet erkend is. Ik gebruik daar graag humor bij, sarcasme zelfs. Het licht regelt zichzelf wel, dat is al goed, daar zit mijn grootste focus niet. Mijn 7e chakra staat altijd open naar boven toe, rechtstreeks ingeplugd op mijn hogere zelf, zo ben ik geboren. Ik heb geen behoefte aan licht. Ik heb behoefte aan het valideren van het aardse. Ik moet incarneren. Of nou ja, dat 'mag' ik. ;)

Ik weet dat ik daarmee niet een volledig perspectief geef - sommige mensen mogen juist meer richting dat licht gaan, vooral als ze net met spiritualiteit beginnen. Voor hen ligt de nadruk anders. Zij mogen juist wél positief denken. Eerst het openen naar het licht, dan het openen naar de schaduw, dan de integratie en dan de keuzevrijheid van het bewust creëren - dat is het gehele plaatje. Althans, voor zover ik 'm kan zien. Maar gelukkig is mijn perspectief beperkt, zodat anderen de rest kunnen invullen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten