maandag 7 augustus 2017

Clichéspiritualiteit en een fietstocht

Het heeft me goed gedaan, me te richten op mijn creatieve projecten en vooral daar posts met inhoud over te delen, in plaats van excessieve rants over mijn random dagelijkse gedachten en processen. Het helpt me te focussen op mijn verlangens. Het zorgt ervoor dat ik al mijn energie beschikbaar stel voor het ontwikkelen van mijn creaties. Ik zag namelijk veel 111, wat betekende dat ik me op het bewust creëren mocht richten.

Toch zat er ook weer een valkuil in. Dat was een valkuil in het werken met de Wet van Aantrekking die mijn vriend me even heerlijk spiegelde vandaag, waardoor ik hem 'stom' vond. Hij waagde het namelijk om een slechte dag te hebben en zich daaraan over te geven. Sterker nog, hij accepteerde zijn machteloosheid. Ieks! Net terwijl we samen een leuke fietstocht gingen maken.

Ik zei: 'Gefeliciteerd, je hebt me naar beneden getrokken met je stemming.'
Hij zei: 'Dat is mijn schuld niet, dat is een trigger in jouzelf. Dat zeg je ook altijd tegen mij.' (Slimme jongen! Verslagen met mijn eigen wapens.)
Ik ging eroverheen: 'Ik geef je ook niet de schuld, ik feliciteer je zelfs.'
Daar had hij niet van terug. Ik schaamde me, want ik was niet helemaal eerlijk geweest. Ik gaf hem wél de schuld, en pas toen ik dat accepteerde door mezelf toe te staan als een mokkend kind achter hem aan te fietsen in plaats van naast hem, kon ik weer verder. Ik vermande me en ging weer naast hem fietsen. Ik keek hem aan en het was weer goed. Maar de trigger was hier nog niet mee opgelost, alleen de projectie.

Mijn energie was uit balans, ik zat meer in het doen dan in het zijn, meer in het mannelijke dan in het vrouwelijke, meer in het creëren dan in het accepteren. Maar zonder acceptatie is er geen stilte. Zonder stilte geen nieuwe creatie.

Wat later tijdens de fietstocht, toen we allang weer naast elkaar fietsten, vroeg hij me om advies over wat hij het beste kon doen met zijn dag, als hij nergens zin in had. Ik mocht even invoelen en zei toen: bezinning. Hij begon zichzelf te verdedigen. Ik had het namelijk gezegd zonder het zelf te doorvoelen, zonder de vibratie voor te doen, en dus was het waardeloos advies, ook al was het precies datgene wat nodig was. Niet alleen nodig voor hem, maar ook voor mij. Want zo werken relaties.

Even wat achtergrondinformatie. Ik droomde de afgelopen nachten regelmatig stressvolle bijnier-uitputtende dromen waarin mijn houding van 'snel, maak een positieve vibratie' uitgroeide tot chaotische reizen naar een bestemming met een deadline. Die deadline was van een verhalenwedstrijd waar ik aan mee wil doen. Als ik er niet op tijd aan zou komen, zou het allemaal misgaan. En natuurlijk ging er van alles mis. Dit beeldde mijn overtuiging uit dat als ik niet snel genoeg een positieve vibratie aanneem, ik mijn bestemming niet zal bereiken. Dit leidde tot het dissociëren met mijn gevoel. Gelukkig met nieuwe overtuigingen zitten ze er nog niet zo diep in, en kunnen ze ook makkelijker weer losgetrokken worden. Mini-onkruidjes, in plaats van enorme grassen met een wortelstelsel waar je steeds maar weer nieuwe stukjes van aantreft - oh shit, blijkbaar had ik dat trauma nog steeds niet verwerkt want ik heb alweer een fysieke en emotionele klacht - en de oplossingen worden ook makkelijker aangetrokken. Zeg maar het verschil tussen onze voor- en achtertuin: de voortuin is volledig begroeid met gras en onkruid, de achtertuin is goed bijgehouden en wordt regelmatig gewied.

Ik schreef al dat ik als een speer ging, zodra ik mijn methode van Energietekeningen had ontwikkeld. Toen kwam er twijfel in. Was het wel bijzonder genoeg? Kon ik dit zomaar doen? Ik zag nog geen bewijs van de succesvolle manifestatie hiervan. De geijkte oplossing in zo'n geval is dankbaarheid voor wat ik wel heb en blijven focussen op het gevoel van vervulling. Dat deed ik dus, met angst voor het tegendeel.

Het stokken van mijn flow ging puur over de uitdaging van het laten zien van mezelf, vol in het onbekende gaan, naakt en kwetsbaar, en mezelf ontmaskeren met elke tekening die ik maak, mijn voortuin wieden en mezelf daarin laten zien. Durven te leven zonder zijwieltjes, zonder zonnebrandcreme, zonder vlies om me heen. Kijken met mijn ogen, niet met mijn gedachten. Naast het leven gaan fietsen, in plaats van erachteraan, en het recht aankijken in al mijn kwetsbaarheid, kijk: hier ben ik. Mezelf laten vallen en niet achter mijn gedachten aanrennen. In het nu zijn. Basic spirituele kreten dus. Doorschoten met cliché's. Het schijnt dat cliché-formuleringen alleen de taalcentra in je hersenen activeren zodat je een oppervlakkig begrip krijgt, terwijl originele formuleringen ook de delen activeren waardoor je de boodschap gaat voelen.

Hé, ik krijg een inzicht door! We zijn hier niet op aarde om cliché's te vermijden. We zijn hier om die cliché's als signposts te herkennen en er dan ons eigen perspectief aan toe te voegen.

Mijn tekeningen zitten vol met cliché's. Mijn zorgen over die cliché's waren bedekte zorgen over het laten zien van mezelf. Want stel dat ik op iedereen lijk? Met andere woorden: stel dat ik één ben met iedereen?

Daar was ik even stil van. Toen kwam de oprechte vraag bovendrijven: wat is er dan nog te doen, in die eenheid?

Ah. En daar is de rust. Het zijn. Het loslaten. Het toelaten. Vrouwelijke energie. Liefde. Allemaal vibraties die in elkaars verlengstuk liggen aan het uiteinde van het yin-spectrum.

Ik ben weer in balans. Een paar kostbare momenten kon ik even volledig zijn, genoeg om dit weer als een onderstroom in mijn leven in te voegen, zodat alle emoties en gedachten daarbovenop slechts blaadjes zijn die langsdrijven. Geen stress meer. Het drijft toch wel weg. Er is niets te bereiken. Er is alleen maar te stromen. Dit was de bezinning die ik voelde die mijn vriend nodig had. Die ik zélf nodig had.

Deze blog heeft een schrijftechnische imperfectie, hij zit namelijk vol met wisselingen tussen de tegenwoordige tijd en de verleden tijd. Maar ach, dat is het leven. Soms ben je in het nu, soms zit je in een oud patroon. Het verleden stroomt langs in het nu. Soms laat je iets los in die stroom, soms moet je er juist iets uit opdiepen. En soms komt er zelf iets los van de bodem: iets dat voorheen onbewust was, en zich lekker gaat uitleven in je gedrag. Zoals met projecties in een relatie. De kunst van die stroom is om zo helder te zijn dat je het onbewuste ziet als het omhoog komt. En als dat niet zo is: om te weten dat je het zand weer tot rust kan laten komen door bezinning.

Ik ben bezig met twee Energietekeningen waarin ik deze stroom van het leven op twee manieren teken: eentje voor iemand die er inzichten uit opdiept als stenen die in vogeltjes veranderen, eentje voor iemand die er juist het verleden in mag loslaten als het zand van de gelopen weg. De eerste tekening is origineel qua symboliek, de tweede zit vol met cliché's. Dat is ook logisch. Nieuwe inzichten zijn origineel. Het verleden zit vol met cliché's. Zo ook de tekeningen die ze symboliseren.


De eerste tekening is af (hierboven een sneakpeak, de volledige tekening komt straks op mijn website). Die gaat over de creatie van het nieuwe, die van het mannelijke deel van het stel. Met de tweede tekening ben ik nog bezig, die is voor het vrouwelijke deel van het stel. Precies de energie die ik nu zelf nodig heb en integreer.

En dit is de boodschap die ik mag geven voor de vrouw van de tweede tekening: er zijn talloze mogelijkheden in het leven, en je hoeft je geen zorgen te maken over welke, je kunt gewoon een beslissing nemen. Het gaat er niet om hoe die vormkrijgt, of het wel goed genoeg is, etcetera. Het gaat puur om de energie erachter. Die is als een noordster die je op het juiste pad leidt. De intentie is om zorgzaam en dienstbaar te zijn, dat is genoeg. Hoe dat pad eruit ziet is verder inwisselbaar.

Ha, ik begin lol te krijgen in dit proces van Energietekeningen doorzien en vormgeven! Ik kan er al mijn energetische spiergroepen in gebruiken. Heerlijk.

Ik wil gewoon dienstbaar zijn. Hoe dat verder vormkrijgt, maakt niet uit. Het gaat om de energie erachter. Met andere woorden (even een originele formulering om het emotionele, ervaringsgerichte begrip te activeren in plaats van alleen je taalcentra): het gaat niet om het doel van de fietstocht, maar om wat er gebeurt terwijl je fietst.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten