dinsdag 4 juli 2017

Wat te doen met die dip na drukte? #1

Drukte kan een manier zijn om je gevoel te ontkennen, door altijd maar door te gaan. De welbekende dip na een drukke periode komt daar vandaan. Ik heb voor het eerst sinds tijden een druk weekend gehad en werd vanmorgen (maandag 3 juli) wakker met twee behoeften: de ene was om grondig boodschappen te doen, de andere was om te bloggen. Nu hebben jullie niet zoveel met dat eerste te maken (tenzij jullie net als ik geilen op wat er in andermans keukenkastjes ligt) maar door dat tweede besloot ik om mijn proces hier te delen.

Ik werd eigenlijk wakker met een triest gevoel. Ik was er al bang voor. Ik was weer in de leegte geworpen, die ik zo nodig heb, maar waar ik tegelijkertijd een haat-liefde-verhouding mee heb. Om te voorkomen dat ik in een negatieve spiraal zou belanden, somde ik gevoelsmatig op waar ik dankbaar voor was, om de toon voor de dag te zetten. Ik ging na waar ik echt zin in had, in plaats van mezelf te forceren om te werken. Dat waren dus de twee dingen uit de eerste alinea. Zo voorkwam ik dat mijn gedachten me naar beneden gingen trekken (wat ze alleen maar doen om bij mijn gevoel te komen), en kon ik er zelf voor kiezen om bij dat gevoel te komen op een manier die liefdevoller was. In dit geval: schrijven. In feite was dat om mijn weerstand, die afgelopen weekend was getriggerd door vier verschillende gebeurtenissen, aan de oppervlakte te laten komen.

Ik cirkel nu dus om mijn eigen ontkenning heen. Wat vind ik zo lastig in die leegte, in die tijd voor mezelf, wat wil gevoeld worden? Ik zit nu toch in mijn hoofd, dus ik kan net zo goed mijn 6e chakra gebruiken om hier dichterbij te komen. Wat waren mijn behoeftes ook alweer? Boodschappen doen en bloggen. Met andere woorden: ik wil gevoed worden met aandacht - een kleine symbolische Reading van deze behoeftes. Deductie: ik ben bang dat inactie betekent dat iedereen me vergeet. Aha. Dat is een bekend plaatje uit mijn jeugd. Als ik stil was, gingen mensen ervan uit dat alles wel goed zat, en kreeg ik geen aandacht voor mijn gevoel. Dat was althans de boodschap die ik internaliseerde. Ik vind het dus als volwassene nog steeds moeilijk om stil te zitten en bij mijn gevoel te komen. Ik bedoel, wie niet? (Voel je vrij om je vinger op te steken hoor.)

Tijd om mijn ogen te sluiten en te voelen welk deel in mijn lichaam nu aandacht wil.

Dit is wat ik vond: verdriet in mijn hart. Ik voelde dat ik dit niet hoefde te begrijpen of herleiden via een Reading, maar dat ik het gewoon kon Leaden. Dat is de techniek uit mijn opleiding waarmee ik het met mijn hart transformeer. Het houdt in dat mijn hoofd niet per se inzicht krijgt in alles wat er in die stroom aanwezig is, maar dat hoeft ook niet. Het is een perfecte manier om alle controle los te laten.

Eerst deed ik de meditatie waardoor ik in trance ga. Dat leverde me al heel veel heling en inzicht op. Zo gaf de verbinding met mijn hogere zelf me een heel uitgetekend plan over het praten over Human Design, zodat ik nu weet hoe ik dat moet aanpakken. Ik kreeg inzicht in de schaduwkant van Human Design: dat er een goed en slecht wordt aangegeven in het wel en niet volgen van je innerlijke autoriteit, waardoor je de keuzes die je vanuit je niet-zelf maakt als minderwaardig beschouwt, terwijl die ook onderdeel zijn van je chart, je menszijn en je levensweg.

Ik voelde en doorzag veel dingen tijdens deze meditatie. En zo ben ik op slinkse wijze in contact gekomen met mijn gevoel en hoe het werkelijk met me gaat. Zo heb ik tijd genomen voor mezelf, juist datgene waar ik zo bang voor was. Ik zit er weer in.

En dat verdriet bij mijn hart? Daar ga ik nu nog eens naar kijken.

Daar zat de angst onder om het fout te doen. Precies hetzelfde thema waar mijn hogere zelf me net informatie over had gegeven, vanuit het perspectief van Human Design. Die heb ik doorvoeld en gelead, zodat ik dit nu kan delen vanuit mijn gevoel.

Mijn schaduwkant in Human Design is dat ik ook de zogenaamde 'fouten' als onderdeel mag zien van mijn weg. (Ik heb immers het 3/5 profiel.) De angst om mezelf te verliezen, om mezelf schade aan te doen door het verkeerde te kiezen, die heb ik omarmd. Het geeft niet. Mijn hoofd kan gaan zoeken naar manieren om het juiste te doen, of juist te zijn, en dat kan frustratie opleveren, verdriet, overvoering, vertwijfeling, de drang om te doen, uiten en schrijven: de drang om 'druk' zijn dus. Het punt is, mijn lichaam weet zelf wat het moet doen of zijn, en de enige reden dat daar twijfel over ontstaat is mijn hoofd. En die is ook onderdeel van de puzzel. Het hoeft niet perfect te zijn. Het mag er al zijn. Mijn eerste chakra, mijn basis, was uitzonderlijk sterk vandaag, en droeg dit hele proces, zodat alle delen van mij zich hierin konden verenigen. Daar is geen twijfel of het er wel of niet mag zijn. Zelfs de delen van mij die zogenaamd 'niet-zelf' zijn, zijn onderdeel van mijn menszijn. En die zijn onderdeel van ieders menszijn. Want een Human Design-chart geeft álle poorten weer, en ik ben dus álle poorten, het gehele complete plaatje van het menszijn. Er zijn thema's in gehighlight door mijn geboortemoment, en die komen keer op keer terug, en dus zal er ook altijd ingewikkeldheid en ontwikkeling zijn. Maar mijn systeem geeft daar zelf een alarm in (bedankt, krijsende sirenes om 12.00 uur op deze maandag voor die reminder), dus dat hoef ik niet te monitoren of te controleren.

Nu kan ik nog eens kijken naar mijn behoeftes. Heb ik nog zin om boodschappen te doen, om gevoed te worden door iets van buiten mezelf? Eigenlijk niet. Ik wil mijn tanden poetsen en daarna zie ik wel weer verder, meegenomen door het leven. Ik wilde gevoed worden door aandacht, maar aandacht van buitenaf is alleen maar een weerspiegeling van aandacht voor mezelf. En die heb ik mezelf nu gegeven.

Weg leegte. Weg gevoel van strijd over die zee van tijd voor mezelf. Ik leef gewoon weer mijn leven, en de druk (of drukte) is er vanaf, of die nou uit mijn hoofd of uit mijn lichaam komt, want het is nu allemaal weer onderdeel van mijn flow. Heel fijn en inzichtelijk om dat zo al schrijvend te doen. Dat verminderde een groot deel van de weerstand omtrent de confrontatie met mijn gevoel. Zodra ik de diepere betekenis van mijn behoeftes zag, kon ik ze ook werkelijk zelf vervullen, in plaats van de vervulling buiten me te leggen. Dit is dus een manier om om te gaan met die bekende dip na een drukke periode. Maar je lichaam geeft zelf aan welke behoefte bij jou speelt. Misschien dat een lange wandeling of een grote schoonmaak beter bij je past dan een blog schrijven. Mijn punt is dat alle delen van jezelf die signalen geven na een drukke periode, het beste met je voor hebben, en bezig zijn om alles te verwerken. Door er goed naar te luisteren, door zelfkennis en door jouw eigen helende technieken naar keuze kan je zo weer uit die dip komen.

Bij mij werkte het weekend nog wel even na. Er was dan ook veel gebeurd: ik ontmoette weer een vriend die ik lange tijd niet had gezien, had de laatste les van mijn opleiding voor de vakantie, hielp bij de verhuizing van mijn broertje, en ging naar een spirituele workshop. Niet alles was even fijn, dus genoeg triggers om te verwerken. Ik zal in de volgende blog mijn vervolgstap delen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten