dinsdag 13 juni 2017

Het eiland in- en uitademen

Ik had het idee om een social media-detox te doen tijdens mijn vakantie, maar dat is jammerlijk mislukt. Experiment geslaagd. Nu weet ik namelijk hoe belangrijk het voor me is om mijn gedachten te gronden via taal, door te internaliseren wat mij overkomt en daar vervolgens mijn lessen uit te trekken. Dat doe ik in mijn privédagboek, dat doe ik in mijn verhaal, dat doe ik online, dat doe ik door te praten met wie het maar horen wil en ook soms met wie het niet horen wil. Kortom: ik ben nogal van de expressie. Zo houd ik mezelf in balans. Dat wist ik al wel, met die aarde in 56.3 etcetera, maar toch dacht ik nog zonder te kunnen. Alsof radiostilte een nobele, geascendeerde staat is die ik zou moeten bereiken. Pff. Zodra ik ga streven naar ascentie ga ik de verkeerde kant op. Want meestal ben ik dan iets in mezelf aan het ontkennen. (Goeie spirituele tip.)


Laat ik het dus voluit over mijn vakantie gaan hebben! Ik ben op Oerol (#festivaleiland) op Terschelling. Ik schrijf hier gewoon door, maar aangezien ik met mijn derde boek ben begonnen (dat boek van mij blijkt niet alleen een tweeling, maar zelfs een drieling te zijn) heb ik vooral nieuwe inspiratie en wat afstand nodig. Zeg maar de lucht die de slagroom opklopt. Een outline schrijven is niet een kwestie van in de flow zoveel mogelijk woorden neerhameren, maar diep ideeën inademen en dan een paar bruikbare plotpunten uitademen - met flink wat afleiding tussendoor. Ideaal dus om dat tijdens een vakantie te doen. Geweldige timing dat dit tijdens mijn vakantie gebeurt. Ik kan mindless tussen de duinen door sjezen, één worden met het eiland, meegenomen door de schitterende natuur en de bekorende cultuur, en door mijn geconsenseerde schrijfwereld-identiteit recht in de onmetelijke blauwe hemel vallen die mijn essentie is, een fantastisch decor voor de babbelende stemmen in mijn hoofd, die grijpen en oordelen. Genieten van die stemmen, ze gebruiken en ze dan geen aandacht meer schenken uit genot om de wereld en de duingeuren en dan weer in ze verdrinken, maar merken dat ze steeds stiller worden, weggevaagd door het eilandgevoel. Af en toe neem ik een hapje cultuur, op een festivalterrein waar ik me in no time weer van kan terugtrekken, zodat ik me in het huisje kan verschansen dat we gehuurd hebben om op verhaal te komen. Eén dag duurt zo dagenlang, waarbij mijn korte-termijngeheugen plaatsmaakt voor een voortdurend besef van het nu.

Nou, als dat niet klinkt als inspiratie, weet ik het ook niet meer! Ik heb zelfs mijn intentie voor juni gemanifesteerd en een nieuwe Reading-opdracht gekregen. Ik begon al te twijfelen of ik dat écht wilde (of nou ja, ik 'begon' niet zozeer als dat ik er naar terugkeerde, zucht, het blijft een dingetje, misschien toch maar weer eens hulp bij vragen, of niet), maar ziehier, het kiest z'n eigen timing en vorm, tussen de twijfels door laverend om mij te bereiken.

Bovenstaand stukje schreef ik gisteren. Vandaag paste de voorstelling die ik bezocht perfect bij mijn wegvallende gedachten, geïnspireerd door het werk van de dichter Rutger Kopland.
"Zo dwalen gedachten, dwalen ze zich herhalend als beken door bergwei, altijd een beetje anders,
altijd een beetje hetzelfde, allemaal naar iets verlangend, een ergens, elders een herinnering zoekend daar naartoe."



Mijn gedachten werden even gedragen, en het was troostrijk om te beseffen dat ik niet de enige ben met gedachten die echoën en zoeken en zich altijd herhalen en dan toch weer anders zijn, om dit uitgebeeld te zien met zoveel zorg en kunde in de handen van een performer die de opeenstapelende gedachten fladderend uitbeeldde, in de veilige beslotenheid van mijn koptelefoon samen met het publiek, op een stoeltje in de duinen, kijkend naar twee mensen die door het landschap dansten en voordroegen en teksten uitbeeldden in een intuïtieve choreografie terwijl ze naar de lege lucht keken om niet-bestaande vogels te volgen en woorden op de duinrand schreven. Geluiden van vluchten ganzen zoals ik thuis altijd hoor en beschreven wat ik daar altijd bij voel, zo dun in de lucht, in een diepte die een soort medelijden is. In plaats van dat ik mijn eigen gedachtegang had tijdens de voorstelling, die zich op een afstandje van de ervaring zelf bevond, verving de voorstelling mijn gedachtegang. Voor dat kon omslaan in heimwee, werd het alweer troostend afgebouwd, door een moment van stilte en een laatste gedicht dat een lege plek benoemde, als een jas om ons heen, waar we in neer konden vallen...

Misschien leer ik zelfs nog wel om standaard een notitieboekje op zak te hebben om mijn ideeën in op te schrijven, in plaats van ze dwangmatig in mijn hoofd te moeten herhalen tijdens wandelingen. Morgen is de laatste dag van mijn vakantie, dus ik heb nog even de tijd om notitieboekjesdiscipline te leren én om mijn globella te bruinen (dat plekje tussen je ogen waar je zonnebril rust).

Grappig, ik was helemaal niet op zoek naar inspiratie, want dat had ik al. Maar ik ontvang deze overvloed volledig! Blijkbaar is vakantie nemen van je droom, gewoon het doorwerken aan je droom zonder al die zorgen daaromheen. En dat is precies wat ik wou bereiken met die social media-detox.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten