donderdag 1 juni 2017

Banden verbreken//geometrie

Als ik iets in mijn leven niet begrijp, wil ik het begrijpen. Ook al weet ik diep van binnen dat ik iets niet hoef te begrijpen om verder te gaan, mijn verstand laat niet zo makkelijk los. Ik heb allerlei in elkaar grijpende modellen in mijn hoofd waar ik iets dat me pijn heeft gedaan in probeer te passen. Ik weet niet of ik nou een enneagramtype 2 of 5 ben, maar ik denk hierdoor toch dat laatste - tenzij ik vaak in de stresslijn zit van de 2 naar de 5. Maar goed, ik heb een soort loophole gevonden uit die verstandelijke neiging om te gaan met pijn: ik vraag mijn gidsen wat er aan de hand is. Zo kom ik direct weer uit bij mijn emoties en de diepere betekenis, die vaak heel anders is dan mijn hoofd heeft kunnen bedenken.

Ik vroeg hoe het toch kan dat vriendschappen en banden met mensen van wie je nog steeds houdt, ineens eindigen. Mijn vraag was kort en bondig, maar ik zal eerst alle modellen en achtergrondinformatie geven die ik er zelf al over bij elkaar had geraapt, want die waren ook allemaal onderdeel van mijn vraag.

Volgens Ra Uru Hu (de grondlegger van Human Design) maak je onbewust een 'stam'-afspraak zodra je een band aangaat. Zo van: 'jij hoort bij mij als je dit en dit doet en dan steun ik jou' - en andersom. Liefde is onvoorwaardelijk, maar een persoonlijke band is dus altijd voorwaardelijk. Als je een band aangaat met een nieuw persoon, kun je vaak denken: 'nu ga ik me niet meer zo-en-zo gedragen, en dat wil ik ook niet bij de ander'. Als de ander daaraan voldoet, en onbewust of bewust laat blijken dat die dezelfde kernwaarde heeft, is er een mooie, stabiele vriendschap geboren. Dit kan allemaal onbewust gaan, maar je kunt je er ook bewust van zijn en uitroepen: wat is dit toch een fijn persoon, die is tenminste niet zus-of-zo! Een diep gevoel van morele rechtvaardigheid hoort bij het stamcircuit. Zo ervaar ik het zelf tenminste - zie mijn design --->

Als de ongeschreven regels waar de vriendschap op is gebaseerd (die een tijdlang prima hebben gewerkt) worden verbroken door één van beide partijen, is wat er dan volgt een veroordeling over en weer van de moraliteit van de ander. Ook al had je niet eens door wat de stamafspraak wás. Zo kan een relatie bijvoorbeeld niet meer bestaan zodra er één van beide vreemdgaat, ook al is er openlijk over gepraat en is het met wederzijds goedkeuren, als het vanaf het begin niet al in die relatie is vastgelegd dat dit kon. Als je de relatie bent ingegaan met de ongeschreven stamafspraak dat je nooit vreemd zult gaan, kun je daarover praten tot je een ons weegt, maar zodra één van beiden het doet, is de relatie voorbij. En daar zit je dan met al je begrip en toestemming en onvoorwaardelijke liefde. Die was niet toereikend om de relatie te redden. De voorwaarden van het stamgevoel zitten dieper dan een goed gesprek kan bereiken. Mensen zonder stamkanalen kunnen hier misschien moeilijk mee omgaan, trouwens, maar over die ervaring weet ik niet zoveel, want ik heb wél een stamkanaal, dus ik voel dit tot diep in mijn botten.

Toch was het begrip hiervan nog niet voldoende om te accepteren dat vriendschappen ineens voorbij kunnen zijn, dus ik vroeg het mijn gidsen. Ik kreeg direct een beeld door van een enorm groot tandwiel, als een mandala, en hoorde het woord 'geometrie'. Dat kende ik in de context van Human Design: mensen zitten op je geometrie, op de weg door het leven die je aflegt. Een beetje een abstracte zin, die ik eerder nog niet had begrepen. Maar nu zag ik een enorm mechaniek voor me, van allemaal in elkaar grijpende tandraderen. Die raderen waren alle mensen. Heerlijk, die eenheid! En ik was er één van. Ik zag, dat als je matcht met iemand, de tandraderen in elkaar passen en een tijdje samen met elkaar draaien. Maar als je verandert, innerlijk, dan verandert je geometrie. De complexiteit van je mandala verandert en de tandjes, alsof het biologische receptoren op een cel zijn, kunnen bepaalde dingen niet meer met zich verbinden. Daardoor past iemand anders ineens niet meer. Dat kan er een tijdje insluipen, tot het opeens losspringt en je kunt praten tot je een ons weegt, maar omdat je dan niet meer samen draait, kun je elkaar niet meer écht begrijpen. De woorden en zelfs de intenties van de ander worden letterlijk verdraaid.

Dat is pijnlijk, omdat je op een ander niveau nog steeds liefde voelt. Je hebt elkaar persoonlijk gekwetst doordat die stamafspraak ineens niet meer werkt. Maar het is in feite onpersoonlijk. De samenstelling van je mandala verandert niet om een ander te pesten, maar omdat je toe bent aan een innerlijke verandering. En die heeft een effect op alles om je heen.

Het vervelende is, dat je het niet goed kunt afronden zodra die wielen zijn losgesprongen van elkaar. Je zult immers niet worden begrepen door de ander als je niet meer samen draait. Wat voorheen nog allemaal zo vanzelfsprekend was, is ineens veranderd in een kloof zo groot als een taalverschil.

Hiermee kan ik het accepteren en loslaten. Bedankt, gidsen. Ik voelde de behoefte om het te delen, dus dat zal vast wel ergens aankomen. Ik ben benieuwd als het je raakt. Misschien dat ik er over een paar maanden een nog dieper begrip van krijg. Misschien dat ik dan kan zien wat de innerlijke verandering precies was die mijn mandala heeft veranderd, en daarmee mijn sociale leven, en waar die verandering toe heeft geleid en wat ik dan wél heb aangetrokken. Er is ruimte voor iets nieuws ontstaan, maar ik weet nog niet precies wat. En ik denk dat ik dat pas weet wanneer ik iemand heb ontmoet waarbij ik meteen een match voel en kan uitroepen: 'wat een fijn persoon, die is tenminste niet zus-of-zo!'

Ik wil nog even toevoegen: er is niets mis met het voorwaardelijke van een stamafspraak. Dat zit diep in ons DNA, of je nou een stamkanaal hebt gedefinieerd of niet. Het garandeert dat we elkaar blijven steunen, ook al is het moeilijk, en het maakt mensen tot een familie. Zelfs als je geen stamkanalen hebt, kun je dit appreciëren - door er wijs over te worden. In mijn ervaring zijn mensen zonder stamkanalen juist het meest aan de stamafspraak gehecht, en het meest van streek als die wordt verbroken, met alle onbegrip en morele veroordeling vandien. Maar hoe meer je daar mee gaat dealen, en hoe meer je je eigen geometrie volgt, hoe wijzer je hierover wordt. En uiteindelijk zul je stamafspraken en voorwaardelijke liefde beter begrijpen dan iemand mét een stamkanaal zoals ik, want bij mij is het vooral iets onbewusts en instinctiefs. Mijn lichaam zal altijd een voorkeur hebben voor een gefixeerde moraliteit, maar iemand die dat open heeft, kan zien dat het ook anders kan en mag - iets waar ik erg benieuwd naar ben!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten