vrijdag 5 mei 2017

Perfect sneu

Ik ontdekte dat ik veel schaamte heb over mijn gebrek aan professioneel succes. Ik drukte dit weg, omdat ik wilde overkomen als succesvol. (Haha.) (Is vast goed gelukt.) Ik was bang om sneu gevonden te worden. Ik wilde niet dat dit mijn reputatie zou beschadigen, omdat ik vreesde afhankelijk te zijn van mijn netwerk. Ik mocht vooral niet als een mislukking gezien worden, dan zou iedereen de banden met mij verbreken en zou ik weer nieuwe mensen moeten aantrekken. In plaats van hier open over te zijn, onderdrukte ik mijn gevoelens en ging ik gewoon door met de volgende poging. En sommige van mijn initiatieven waren wél succesvol, zoals de afgelopen ontmoetingsdag van Jong Bewust. Dat gaf me een heleboel vervulling, maar ook genoeg brandstof om deze innerlijke strijd langer in stand te houden. Ik ben gedreven en ambitieus, dus hoezeer mijn energie ook fluctueerde, ik bleef streven naar die perfectie.

Tot mijn verwarring nam mijn flow echter weer af. [jufmodus] Wie herkent de keynotes van mijn Human Design-kanalen in die laatste twee zinnen? En sowieso de keynotes van Human Design in deze hele blog? [/jufmodus] In plaats van te blijven manifesteren, stokte mijn energie, net zoals mijn achternaam, zodat ik het allemaal weer moest loslaten. Ik had twee weken meivakantie. De leegte strekte zich voor me uit. Eerst ging mijn energie nog naar het opslurpen van mijn nieuwe Human Design-studiemateriaal, maar toen wees mijn kompas nog maar naar één ding: dingen kijken. Daar postte ik gisteren ook iets validerends over op Facebook. Ik volgde mijn eigen advies op, in een niet-ergonomisch verantwoorde houding, diagonaal verspreid over mijn bed. Dat is fysieke melancholie in Human Design-taal, en het voelt als lethargie, alsof je een grote zware blob bent en langzaam wegzakt in drijfzand - even ter info voor degenen die zich afvragen hoe het kanaal van mutatie voelt, en trouwens elke andere vorm van beneden-de-keel-individualiteit die niet emotioneel is, al zitten er bij bijvoorbeeld het kanaal van worsteling ook wat zelfmoordoverwegingen bij, en zo heeft elk fysiek individueel kanaal z'n unieke vorm van (zelfmede)lijden, zwarte humor, sorry, maar het is nu eenmaal zo - individualiteit heeft zwaarte in zich, het enige probleem ontstaat als je je ertegen verzet. Het is in feite een heel mooie energie, die zich omzet in melancholie zodra je 'm omarmt: de bron van creativiteit. 

De catharsis van deze melancholie maakte een melancholische tekening

Mijn twijfelhoofd kwam uit op de juiste vraag, die, zoals alle juiste vragen, het antwoord al in zich draagt: wie ben ik om te zeggen dat het verkeerd is dat mijn netwerk niet groter is? Mijn innerlijke duiveltje liet zich horen met de realistische stemmen van mijn favoriete veroordelende kennissen: "ja maar je gedachten creëren toch je realiteit? Je wil toch een groter netwerk? Waarom heb je dat dan niet gecreëerd? Je bent te negatief aan het denken!" Toen kwam mijn innerlijke engeltje: "Je intenties manifesteren is inderdaad een geweldige tool om je leven voluit te leven, maar, newsflash: je vibreerde al in overvloed - dat was het probleem niet".

Het was even stil vanbinnen.

"Overgave", fluisterde toen de stem van de huidige transit - poort 2 van ontvankelijkheid.

Aah... De zoete pijn van heling! In dit geval was overgave mijn weg. Om me niet meer te verzetten tegen wat er was: dat mijn brand  maar een kleine reikwijdte heeft. Ik bedoel, ik durfde het niet eens zo te noemen! En dat terwijl het daadwerkelijk een brand is: alles wat ik online publiceer op mijn social media-sites, plus Jong Bewust. Ik durfde mezelf niet serieus te nemen omdat ik maar zo weinig impact maakte, omdat ik de projectie van andere mensen dat ik 'sneu' zou zijn vreesde. Nu kan ik mezelf bekrachtigen met de wetenschap dat het niet mijn weg is om een groot netwerk te hebben. Althans, niet op dit moment. Het accepteren van de beperkingen. Daarmee geef ik vrij baan aan mijn levensenergie, die vast iets leuks voor me in petto heeft, dat zich nu al onder de oppervlakte aan het vormen is. In plaats van me tegen mijn flow te verzetten, zit ik er weer in. Ik kwam allerlei citaten en ervaringen tegen die mijn melancholie bevestigden. En 's avonds kreeg ik een cadeautje: één van mijn favoriete Youtubers deed een livestream, waarin hij tekende in reactie op wat er in de chat werd voorgesteld, waardoor mijn creativiteit weer ging stromen. Een bevestiging van iets waar ik in gedachten al toe was gekomen: dat ik meer wil tekenen poort 1: zelfexpressie, mijn pluto's en de transit-aarde deze week. Nu heb ik daadwerkelijk een respons om dat ook te gaan doen. Want elke keer dat ik me overgeef aan mijn lethargische gevoel, heb ik zin om muziek op te zetten en te gaan tekenen.


Het blijft een uitdaging, dat deconditioneren. Uit onverwachte hoeken steken er steeds schaduwkanten de kop op, als nare koortsdromen waarin je met blote billen in een examenzaal staat om beoordeeld te worden. Hoe meer ik mijn strategie en autoriteit volg, hoe meer mijn unieke levenskracht zichtbaar wordt, en hoe meer van mijn zelfveroordeling op deze unieke levenskracht aan het licht komt. Deze keer waren dat wederom mijn 3/5-profiel en mijn 3.5 in detriment: het omarmen van de mislukking.

Ik zie niet genoeg perspectieven die bevestigen dat je je lethargisch mag voelen. En dus is dat wat ik te bieden heb. Mijn vriend bekrachtigde me in dit verhaal om mezelf te zijn, en gaf me het gevoel dat mijn leven wél betekenis heeft, zelfs als ik me een loser voel. Want dat zijn zijn twee individuele kanalen (34-10 en 28-38), en die kunnen mijn individuele kanalen ook weer bekrachtigen, zodat ik voel dat zelfs als mijn energie fluctueert en afneemt (3-60), dit nog steeds mijn perfecte vorm is (10-57). Had ik al gezegd dat ik dagenlang mijn Human Design-studiemateriaal heb geabsorbeerd? Mijn brein is nog steeds alles aan het ordenen, dus je kunt waarschijnlijk nog meer Human Design-propaganda verwachten de komende tijd, en een boel keynotegymnastiek.

Tot slot mijn favoriete blogonderdeel: het metaperspectief. Ook deze blog is onderdeel van mijn branding. Je weet wel, diezelfde branding die zogenaamd mislukt, is juist om de mislukking en alle andere schaduwkanten te omarmen en dat te delen. Het is zo'n makkelijke branding voor een derde lijn: er hoeft namelijk niets te lukken! Ik kan gewoon schrijven over alles wat zogenaamd mislukt, en daar mensen mee bekrachtigen. En hoop geven, want dat is mijn motivatie, dus als het goed is heb ik dat nu bereikt. Mogen de weinige mensen in mijn netwerk zich gesteund voelen in hun bingebehoeften - mijn boodschap is niet 'sta op en wandel', maar 'ga liggen en kijk dingen op een scherm'. You got the power! 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten