zaterdag 13 mei 2017

Niet meer kunnen vluchten

Vandaag heb ik een inspirerende co-creatiedag gehad met lieve zielsverwanten. Dit leverde mij allerlei inzichten op die ik in deze blog wil delen, want door deze woorden te laten stromen grond ik mijn transformatie!

Zoals jullie weten heb ik al een aantal maanden mijn sociale leven op een heel laag pitje staan. Mijn energie was er niet voor beschikbaar, hoe erg ik en mijn vrienden dat ook vonden. Met pijn in mijn hart heb ik afstand genomen, door trouw mijn eigen flow te blijven volgen. Daardoor kwam ik terecht in isolatie - ik heb namelijk één dag in de week mijn opleiding, en ik heb een relatie... verder niets. Ja, ouders die zo af en toe langskomen. Dat was mijn leven, de afgelopen maanden. Ik koos er zelf voor, dat wil zeggen: mijn gevoel koos ervoor, en ik hobbelde er bezorgd achteraan. Er kwam heel weinig op mijn pad - zelfs mijn Generatoraura met poort 15 en poort 1.5 trok amper iets aan, ook al volgde ik mijn strategie. Ik gaf me eraan over, maar ik vroeg me heel hard af waarom - waarom toch deze isolatie? Waarom leek er niets te lukken?

Vandaag heb ik het antwoord gevonden. Als je deze blog volgt, kun je het al raden: om mijn manuscript te schrijven. Blijkbaar vond mijn systeem de afgelopen transits (allemaal langdurige: 55 op mijn 39 (kanaal van de muze), 11 op mijn 56 (om mijn storyteller-poort van ideeën te voorzien) en 63 op mijn 4 (de druk om te formuleren)) zó gunstig dat het besloot om alle energie beschikbaar te stellen voor het schrijfproces. Zo van: "Jongens, de muze is aanwezig! Alle zeilen bij! We kunnen het ons nu niet veroorloven om energie te spenderen aan een sociaal leven! Deze golf moeten we pakken!"

Ik heb dus enorm veel geschreven. En zoals je hebt kunnen lezen, is dat in de kern mijn levensdoel, datgene waarvoor ik op aarde ben. Ik ben ook een Healer en Lightworker (nog aan het experimenteren met die laatste term ;) ) en ik doe graag energetisch werk waarbij ik mensen help in groepsverband, al dan niet met Jong Bewust. Dat vind ik heerlijk. Maar de echte kern van al mijn wensen en dromen is het uitgeven van mijn eigen boeken. Schrijfster zijn. Dat is wie ik écht ben. (In essentie ben ik natuurlijk puur een 'ik ben', en zijn alle verhalen daaromheen een illusie, maar dat terzijde, want het punt is juist dat ik een verhalenverteller ben en dus doen al die verhalen ertoe, en ik heb gelukkig de wijsheid om mijn verhalen ook weer los te laten, en die voorbijgaande aard is juist waarom ik verhalen vertellen zo fijn vind, etc, en zo kan ik nog wel even doorgaan in een eindeloos Droste-effect.)

Ik ontmoette vandaag mensen die op avontuur uitgaan in het leven en die (even gegeneraliseerd voor het doel van deze blog ;) ) in co-creerende gemeenschappen willen wonen. Ik resoneerde niet met hun pad. Dat was misschien nog wel interessanter dan wanneer ik er wél mee had geresoneerd. Het zette me namelijk aan het denken. Het is namelijk wel mijn droom gewéést: te reizen, in gemeenschappen te wonen... En dat bracht me op de vraag 'wat als?'

Wat als... ik nu mijn droom van een paar jaar geleden aan het leven was? Stel dat ik in een ecologische gemeenschap zou wonen met gelijkgestemden. Stel dat ik daarin mijn werk als Healer en Lightworker hélémaal had kunnen neerzetten, heerlijk eten had kunnen koken als kok, en totaal vervuld zou zijn door dagelijkse inspirerende ontmoetingen.

Had ik dan ooit een boek geschreven?

Natuurlijk niet. Ik zou me afgeleid laten hebben door de aangename vervulling van het sociale contact in een gemeenschap, door de flow van een groepsenergie, door mijn energetische werk, door de voortdurende taken in een zelfvoorzienende woonomgeving, en het zou fijn zijn geweest, en vervullend... maar.

Maar er zou altijd iets zijn blijven knagen. Een eenzaamheid die niet te vervullen zou zijn geweest, net onder de oppervlakte, waar ik er niet bij had gekund, als fantoompijn. Ook al zou ik ál mijn zielsverwanten om me heen hebben gehad, en een inkomen hebben verdiend met mijn energetische werk, dan nog zou ik iets gemist hebben. Ik zou langzaam depressief geworden zijn. Ik zou dat gevoel heel lang weg hebben kunnen drukken. Want ik had toch mijn droom bereikt? Ik zou niet begrepen hebben waarom ik me zo voelde.

Wat ben ik ongelooflijk dankbaar dat die droom niet is uitgekomen. Wat ben ik opgelucht dat ik naar mijn gevoel heb geluisterd, toen ik na een uitnodiging om in Lothlorien te werken, eigenlijk veel liever de gemakken van een eigen huis in deze maatschappij wilde. En wat ben ik blij dat er niets van mijn spirituele carrière terecht is gekomen, dat dit mij voortdurend ontglipte, en weer terugkwam, en weer doofde, en weer terugkwam, zodat ik nergens van op aan kon.

De enige keuze die ik had, temidden van die isolatie en leegte en eenzaamheid, was naar binnen keren. Daar trof ik mijn verhaal aan, het verhaal dat al sinds 2008 geschreven wilde worden. Ik had niet veel beters te doen dan het te schrijven. (Ja, tv-series kijken, maar dat gaat op den duur toch vervelen.) In het begin was mijn schrijfmotivatie zwak, en mijn visualisatieklier sputterde en pruttelde, maar na anderhalf jaar begon er vaart in te komen. Het roestige water werd een heldere stroom. Het verhaal kwam echt tot leven. Ik besefte dat ik het zó vol had geblazen met levenskracht, dat het op zichzelf was gaan staan, en dat ik iets heel bijzonders aan het creëren was. Ik versterkte en versterkte mijn creatieve energie, en na een tijdje merkte ik iets op.

Een eenzaamheid die me al zo lang ik me kon herinneren had geplaagd, was aan het oplossen. Dat moment van inzicht kwam eind 2016. Als een vallend dominosteentje zette dat het proces in gang waar ik de afgelopen tijd vaak over heb geblogd: aangezien ik me niet meer eenzaam voelde, had ik niet zoveel behoefte meer aan sociaal contact. Mijn energie ging uit naar het verhaal. Ik nam afstand van mijn sociale leven. Ik verzette me nu niet meer tegen mijn geïsoleerde leefsituatie, nee, ik ging er nóg verder in door. Ik zocht het op, recht tegen de emoties in van mensen die ik liefhad, maar zelfs dat kon me niet stoppen. Ik was vastbesloten om alleen te staan, en mijn verhaal te schrijven. Jeej, de keynotes van aarde in poort 56.3, de les van "determined self-sufficiency"! Dit is mijn levensles hier op aarde! 

Ik zie nu de betekenis van dit hoofdstuk van mijn leven. Wat eerst een hopeloze beperking leek, een falen, een gênante geïsoleerde toestand, een parasietenleven zonder inkomen of activiteiten, zie ik nu als een zegen. Zonder de terugtrekkende aard van mijn vriend (die net in zijn afstandelijke 'on the roof'-fase van zijn 4/6 profiel is, plus zon in poort 33.4 van 'retreat' heeft) en zonder die leegte zou ik nooit zoveel aandacht aan mijn schrijfdroom hebben besteed. Ik zou me hebben laten afleiden. Dat is de schaduw van poort 56 volgens Gene Keys. Als een verwelkt plantje heb ik dat nieuw leven ingeblazen. En nu is die plant aan het groeien en bloeien. Ik ben totnogtoe de enige die dat bloeien kan zien, maar als ik het uit ga geven, zal het ook voor de wereld zichtbaar zijn. Zal het uitgegeven worden? Al mijn creatiekracht is daarop gefocust. Ik heb eerlijk gezegd zó hard gevisualiseerd en ingevoeld en gemanifesteerd dat ik het gevoel heb dat het al uitgegeven ís, en dan ben je goed bezig met die Wet van Aantrekking hoor! Tel daarbij op de talloze denkbeeldige interviews die ik in mijn hoofd houd - heel nuttig, twee vliegen in één klap, zo houd ik niet alleen mijn focus op de vervulling van mijn droom, ook leer ik pitchen en praten over mijn boek! Maar het leuke is: zelfs dat visualiseren gaat vanzelf. Ik kan niet anders dan mijn succes te visualiseren. En natuurlijk ben ik soms wel bang dat het allemaal niet gaat lukken, maar ook dat hoort erbij. Dat houdt me scherp.

Ik kan niet meer vluchten voor mijn droom. Ik kan niet anders dan zoveel mogelijk en zo hard mogelijk schrijven, en ik vind het heerlijk. Ik kan niet in woorden beschrijven hoe heerlijk ik het vind - en dat wil wat zeggen! Ik popel om het jullie te laten lezen en jullie te laten kennismaken met de personages en de wereld waar ik al zo lang van hou. Voor mij is die wereld net zo echt als deze. Mijn ziel kan worden gecompleteerd door mijn zielsverwanten, maar net zo goed door alle personages die de facetten van mijn ziel vormen. En het leuke is, die zielsverwanten kunnen dan juist iets aanvullen in de flow van mijn leven, niet vanuit gebrek, maar vanuit overvloed. Dat is de transformatie die in mijn sociale contact is gekomen. Helaas eerst nog door voornamelijk nieuwe contacten op te bouwen, en oude banden te verbreken, maar wie weet, misschien komen die ook wel weer terug. Ik sta er in ieder geval voor open.

Ik was vandaag op een punt in mijn leven dat mijn verhaal naadloos samenviel met mijn leven. Moeiteloos werden mij de puzzelstukjes en de inspiratie aangereikt om de volgende scene weer te kunnen schrijven. Want ook mijn hoofdpersoon kan zich niet meer verbergen - hij laat al zijn maskers vallen en kiest voor Verlichting. En dat doe ik ook.

Leve het kanaal van mutatie!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten