donderdag 11 mei 2017

Initiëren volgens de strategie van de Generator

Deze blog schreef ik een paar dagen geleden en is een respons op de Human Design-transitvideo's van Gaya Ariel. In de laatste had ze het over de manier waarop een Projector toch kan initiëren, over yin-Manifestors en over de manier waarop de rigiditeit van het mentale concept van de HD-strategie plaatsmaakte voor een gevoel van flow. Dit is hoe ik het zelf ook heb ervaren. Ik bedoel, duh, ik héb het kanaal van flow. Ik ging dus helemaal aan toen ik haar erover hoorde praten. En ik moest ook even mijn inzichten daarover delen, met dank aan het transitkanaal van Structuur!

Ik ben een Generator. Ik ben óf beschikbaar, óf niet. De respons is binair. Ja of nee. Ik kan niet half iets doen. Als iets nét niet bij me past (eh?) wordt dat net zo'n ramp als wanneer iets écht niet bij me past (uh-uh!). Als ik me gewoon laat meenemen door de flow van mijn leven, doe ik waar ik zin in heb (hm-hm). En vooral: dan doe ik niet waar ik geen zin in heb. Het huis kan zo vies worden als maar mogelijk is, mijn vriendschappen verwateren, mijn bankrekening naar nul, mijn kamerplanten dood... maar ik kom gewoon niet in beweging... tót ik er wel weer zin in heb. Het enige probleem is mijn niet-zelf. Dat gaat elke keer dat ik zoiets nalaat een beetje dood van binnen, en dat is focking pijnlijk, want sterven is niet leuk, ook al is het je niet-zelf, het zit vol met negatieve emoties en verlies. Nadat ik mijn vorige blog had gepubliceerd, raakte ik volledig in paniek. Ik lag er wakker van. Ik vroeg om hulp en paste mijn zelfheling toe. Ik was er getuige van hoe alle dilemma's die ik dacht te hebben plaatsmaakten voor een gonzende wijsheid en diep respect voor het leven en mijn eigen pad als vernieuwende, experimenterende, rebellerende, door mezelf geabsorbeerde 3/5 cross of Laws + het delen van mijn leidraad uit de nodes in 7 en 4. Het viel allemaal op z'n plek. Een diep weten suste me in slaap. Ik had helende, heldere dromen vol symboliek, met een lucide staartje, vlak voor ik wakker werd, waardoor ik de laatste restjes van de zware emoties kon oplossen. Vandaag (woensdag) was mijn emotionele centrum weer vrij, na een aantal maanden op de 55 vast te hebben gezeten. Dat resulteerde in een intensieve emotionele reiniging, ook met dank aan de volle maan. Niet bepaald leuk, want er kwam heel wat shit voorbij, maar gelukkig was het vandaag tijd voor iets nieuws, en heb ik een heerlijke lange picknick-fietstocht gemaakt met mijn vriend die me helemaal heeft gereset.

Terug naar die respons. Ik pas dit altijd toe als iemand me iets vraagt. Mensen hebben over het algemeen niet door dat je humt, dus de sacrale autoriteit is prima te doen - 'heb je zin om mee te gaan naar dit-of-dat?' Ik: 'eeeeeh, nee.' En vervolgens bedenk ik dan allerlei redenen waarom ik niet mee wil gaan. Dat kan ik eigenlijk beter niet doen. Helaas heb ik een lange, slopende ervaring gehad waarbij mijn gebrek aan beschikbaarheid (een sacrale 'nee') heel persoonlijk en kwetsend werd opgevat, en toen ik dat probeerde uit te leggen werd het alleen maar erger. Les geleerd: nooit meer een respons proberen uit te leggen! Gewoon zeggen dat het niet goed voelt, niet uitkomt, dat is genoeg. Want die woorden die ik eromheen bouw hebben de neiging een eigen leven te gaan leiden en volledig uit context te worden gehaald. Neem dat maar als leidraad van mij aan; deze derde lijn heeft haar lesje geleerd. ;) Dat kan ik dan gelukkig wel weer delen. Was die pijnlijke ervaring toch nog ergens goed voor.


Geen uitleg dus. Behalve deze week, met het incarnatiekruis van Uitleg, en mijn vader (Mentale Projector) die precies dat incarnatiekruis heeft plús alle activaties in ajna/hoofd die nu in transit zijn zodat hij alles wat hij onbewust heeft geactiveerd, ook bewust kon ervaren. Hij kwam vanuit de flow (zonder gedoe met uitnodigingen of respons) even langs om ons uit te leggen hoe we onze tuin het beste konden verzorgen, zodat we eindelijk in beweging kwamen om alles onder de schop te nemen, terwijl hij er als een opzichter bij zat, zodat ik hem ook weer kon uitleggen hoe mijn leven nu in elkaar zit en daar weer allerlei inspiratie over kreeg - zo fijn om een Mentale Projector als vader te hebben! Het is prima om uit te leggen hoe ik denk dat mijn leven in elkaar zit. Het is alleen niet een autoriteit voor mij. Het is een autoriteit voor ánderen, zoals mijn vader, die in ruil ook weer met zijn eigen inzichten kwam, waardoor ik verder werd geholpen met een nieuw perspectief.

Ik heb het kanaal van mutatie, en de keynotes daarvan zijn: een energie die fluctueert en initieert. En dat terwijl een Generator (iemand met kanaal van mutatie is altijd een Generator) niet 'mag' initiëren! Nu snap ik het. Als ik gewoon met mijn flow meega, dan initieer ik vanzelf. Ik was degene die opstond om aan de tuin te werken. Mijn vader stelde het alleen maar voor, maar op mijn energie ging iedereen mee naar buiten. Het is een initiërende energie, omdat het iets nieuws brengt. Dat nieuwe is alleen altijd gebaseerd op het oude, het komt eruit voort, terwijl een Manifestor niet aan die respons gebonden is, en echt iets vanuit zichzelf manifesteert.

Het is allemaal niet zo ingewikkeld. Hoe meer je niet-zelf sterft (r.i.p.), hoe meer het vanzelf gaat. De strategie en autoriteit van Human Design veranderen in 'gewoon zijn', en zonder weerstand handelen vanuit dat 'zijn'. Een uitnodiging kan puur een gevoel van momentum zijn. Een respons kan 'zin ergens in' hebben zonder dat je nog weet welke prikkel ervoor verantwoordelijk was. Een Reflector in de flow gaat gewoon overal op mee, en heeft af en toe een 'bliep' op zijn radar, van iets dat minstens een maandlang in z'n systeem heeft rondgedraaid... En een Manifestor? Ook die kan zich overgeven, en vanuit ontvankelijkheid voor zichzelf voelen wat echt de juiste handeling is, en wat niet.

Klinkt heerlijk en moeiteloos allemaal, of niet? Dat is het voordeel van al zo'n 4 of 5 jaar in het experiment met Human Design zitten. Op een gegeven moment ben je zo ver gedeconditioneerd dat het vanzelf gaat. En ook al wordt dat niet-zelf dan regelmatig vreselijk door elkaar geschud en lijdt het alsof het op een pijnbank is gebonden, dat is slechts een bijverschijnsel. Het enige wat we hoeven te doen is ervan houden. Want ons Ware Zelf heeft geen liefde nodig. Dat IS al liefde en levenskracht. Waar het niet-zelf in het spel komt, daar wordt het interessant, daar ontstaat de frictie, daar zitten de levenslessen. En dat niet-zelf mag juist meedoen met het feestje. Dat mag juist liefdevol omarmd worden, terwijl het keer op keer sterft. Alleen het niet-zelf hoeft geheeld te worden, de rest is al goed en regelt zichzelf wel. Je heelt het niet-zelf mét het niet-zelf: door je eigen gedachtespinsels toe te passen op de gedachtespinsels. Door je slimmigheid die je diep in de penarie heeft gebracht, op zo'n manier in te zetten in de reflectie op de ervaring, dat het allemaal weer logisch lijkt of zinvol is. Het denken moet niet vergruisd worden, er hoeft niets verworpen te worden, het hoeft alleen maar thuisgebracht te worden, terug gevolgd naar de kern... de enige manier om je niet-zelf te helen is juist om het te omarmen. Denken is bijvoorbeeld geweldig. Ons bewustzijn is fenomenaal. Het is alleen niet de autoriteit over ons leven. En als het daar een beetje van loskomt, dan gaat het zich bezighouden met zaken die veel interessanter zijn. Verslaglegging, bijvoorbeeld.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten