maandag 3 april 2017

Naastenliefde en ego

Ik ben een boek aan het lezen dat geschreven is door een medium - of eigenlijk door haar gids. 'Door licht verbonden' van Loes van Loon. De grootste boodschap in het boek is 'naastenliefde'. Door liefde voor anderen te voelen, voel je liefde voor jezelf, want we zijn allemaal één.

Dit streek mij tegen de haren in, en die irritatie moet ik er even uit schrijven. Het is mijn stokpaardje, zulke lauwwarme spirituele wollige taal. Daar ontstaan heel veel spirituele mythes uit, die helemaal niet waar blijken te zijn voor het subjectieve perspectief van sommige mensen (ik dus). Natuurlijk begrijp ik wat er met naastenliefde bedoeld wordt, en wie ermee bereikt kunnen worden, en wat de waarheid erin is. Maar aangezien mijn overlevingspatroon is dat ik eerder voor andere mensen zorg en mijn eigen behoeften onderdruk, werpt het me juist in mijn ego. Ja ja, naastenliefde... en ik dan? Dat ego mag er ook best zijn - dat diep te voelen, is de enige manier om mezelf te helen.

Natuurlijk is het fijn om met liefde te kijken naar anderen en niet te oordelen. Maar zo'n soort boodschap kan ook averechts werken. Het kan bepaalde karaktertypes (Enneagramtype 2 zoals ik) ook verder van zelfliefde afbrengen, door zout in de wonde te wrijven. Als je een karakter hebt dat juist moet leren het middelpunt van het universum te zijn, gaat de innerlijke dialoog ongeveer zo: 'Zie je wel, ik ben geen goed persoon, ik offer mezelf nog niet genoeg op, ik ben afschuwelijk en pervers als ik ook maar een greintje boosheid naar iemand toe voel'.

Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het is het allerbelangrijkst om jezelf te vergeven. Voor álles. Want alles is te vergeven. Overal zat een positieve intentie onder, en als je die kunt vinden, is vergeving dichtbij. Maar het gaat om de hele gecompliceerde poespas om die intentie heen, die de boel heeft verwrongen tot iets dat liefde lijkt, maar het niet is, of zelfs niet in de verste verte op liefde lijkt. Voor mij is heling iets heel praktisch, ik ben eerder een schaduwwerker dan een lichtwerker. En in dat doolhof van die schaduw mijn weg naar buiten zoeken, stapje voor donker stapje, en alle besef van moraliteit - 'goed en kwaad' - overboord te gooien door zélf mijn hart-kompas te volgen, dat is wel zo'n beetje mijn ding. Lichtwerk tilt je met vergeving in één klap uit dat doolhof, maar het nadeel kan zijn, dat je je weg er dan zelf nog niet uit gevonden hebt. Je vibratie is omhoog en je voelt je beter, maar het is niet in alle gevallen de juiste manier om heel veel energie ergens tegenaan te plempen en dan te zeggen 'genezen!' (Even kort door de bocht, want zo werkt lichtwerk ook weer niet). Maar wat ik bedoel te zeggen: soms moet de wond ook begrepen worden, wil die geheeld worden. Soms hoeft dat ook niet, dan is blinde transformatie of vergiffenis voldoende. Maar we groeien in eerste instantie op aarde door bewust te worden en te leren. Ingewikkelde belemmeringen en patronen zijn vaak als knopen die we helemaal moeten ontwarren, willen we verder kunnen. Hoe slimmer je bent, hoe ingewikkelder die knopen. Maar je kunt ze ook allemaal zelf ontwarren, want je hebt ze zelf bedacht.

Juist de donkere stukken, juist dat waar het wringt, waar het oordeel zit, waar het ego zit, waar de ingewikkelde en bekrompen gedachten zich helemaal vastdraaien, dáár mag de aandacht naartoe. Vanuit liefde. Het blijft voor mij lastig en dubbel om deze blogs te schrijven. Het is voor mij de ultieme coming-out, steeds weer, om voor mijn waarheid - hoe tijdelijk en onwaar ook - te gaan staan en me niet te laten afleiden door oordelen of zelfs gewoon perspectieven van anderen (oordelen van mezelf dus). Ik maak fouten, er mislukken soms dingen, ik ben niet 100% verlicht. En dus trek ik ook mensen aan die precies die oordelen die ik over mezelf heb naar me terug spiegelen. De Wet van Aantrekking is als een vijfsterrenrestaurant dat nooit een verkeerde bestelling bij je serveert, en snel ook. En dan mag je niet eens met je eten smijten maar moet je netjes zijn, want je hebt het zelf besteld! Want je zit immers in een vijfsterrenrestaurant en dat kost veel geld en dus moet je dankbaar zijn, ook al is de schoonheid allemaal nep en zitten er allemaal E-nummers in die kunstige klodders saus op je vierkante bordje. Nou ja, de Wet van Aantrekking is dat natuurlijk niet allemaal, maar mijn ego-patroon ziet dat zo, omdat ik eigenlijk de boodschap voel van 'niet zeuren, dankbaar zijn' als ik een behoefte heb. Dat is een oude wond, en spirituele mythes rondom 'naastenliefde', kunnen die wond juist triggeren door mijn perspectief erop, en als daar geen vergeving en bewustzijn bij komt kijken, kan dat allemaal lekker ongestoord gaan etteren. Gelukkig doet het dat niet, want ik ben een goede heler en ik heb goede helers (en gidsen) om me heen waar ik goed naar luister.

Uiteindelijk komt het dus neer op 'een goed persoon willen zijn'. Als je naastenliefde hebt en te allen tijde oordeelloos naar anderen kunt kijken, ben je een goed persoon. Mooi, is mijn ego ook weer tevreden. Mijn ego maakt zich immers altijd zorgen of ik wel 'goed' ben geweest. Daar haal ik veel eigenwaarde uit. Als ik 'slecht' ben geweest, plaatst dit patroon mij in een energetisch martelwerktuig dat bestaat uit mijn eigen lichaamscellen, te vergelijken met een continue keiharde onhoorbare boor die door mijn hele lichaam trilt, zodat ik me nergens aan kan vastklampen, alleen maar aan de gedachte 'het gaat wel weer voorbij'.

Voor mij is de weg van genezing nu om hier geen schaduwwerk meer op te doen. Ik hoef niet meer diep in die cellen te duiken op zoek naar trauma's. Ik hoef alleen maar de geactiveerde emotionele pijn rondom 'voor mezelf zorgen vóór ik voor anderen zorg' in en uit te ademen via mijn hart. Lichtwerk, dus. Dat is omdat ik het patroon al begrijp. Omdat ik al genoeg van dat soort herinneringen heb geheeld. Omdat ik al genoeg heb doorleefd. Maar doordat ik deze weg ben gegaan, zal ik altijd eerst kiezen voor schaduwwerk, en altijd een enorme slag compassie om de arm hebben bij dit soort egopatronen. Ik zal nooit zeggen 'je moet gewoon van jezelf houden,' of 'heb altijd naastenliefde voor anderen,' of 'liefde is het antwoord op alles' als er iemand in nood is. Ik ben veel meer geïnteresseerd in iemands pijn, en ik wil de code kraken van die pijn, door elk getalletje en lettertje ervan onder de loep te leggen, zonder oordeel, of nee, mét oordeel, want dat hoort er ook gewoon bij.

Ik denk dat deze houding voortkomt uit vele, vele vorige levens waarin ik allerlei trauma's heb doorgemaakt en verwerkt. Daardoor heb ik veel compassie gekregen voor de duistere hoekjes van de menselijke psyche. Sterker nog, ik voel me ertoe aangetrokken - en afgestoten tegelijk. Ik heb doorgekregen dat dit mijn laatste leven is, en dat mijn belangrijkste levensles is om echt op mezelf te durven gaan staan. Ik heb nog een hele weg te gaan waarin dat nóg duidelijker naar voren gaat komen, en nóg meer getest gaat worden omdat de 30 lezers die mijn waarheid nu nog lezen, zich enorm gaan vermenigvuldigen. Ik heb doorgekregen dat mijn schrijfdroom uit gaat komen, dat er niets is dat dit belemmert en dat het alleen een kwestie van tijd is (en werk, natuurlijk... zucht, al twee dagen niet geschreven, oké, oké, het komt wel weer goed, ik laat me leiden door inspiratie). En zo krijg ik nog wel meer door, maar dat vergeet ik eigenlijk allemaal weer zodra het z'n werk heeft gedaan. Misschien een beetje een rare laatste zin, dus ik doe er nog maar eentje achteraan, bij deze.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten