donderdag 6 april 2017

Maart

Aan het einde van elke maand, en aan het begin van de volgende, heb ik een reflectieperiode. Dat komt omdat ik dan ongesteld ben. Een natuurlijke periode om 'in ceremonie' te gaan, het oude los te laten en diepe inzichten op te doen vanuit de helende vrouwelijke kracht. Mijn maanritme valt zo lekker samen met het maandritme, en dus kan ik aan het einde van dit jaar zien hoe elke maand eruit zag. Handig, dat kanaal van ritme, dat maakt de boel lekker logisch. Om dit proces van reflectie zichtbaar te maken - vooral voor mezelf, maar misschien is het ook leuk voor anderen - schrijf ik een blog met foto's van de betreffende maand erin.

In maart scheen de zon weer met een grote spotlight, en na een periode van weerstand omarmde ik dat toch volledig, door een goede meditatie in de tuin waarin ik me weer afstemde op de natuur.
De intentie die ik mezelf voor maart had gesteld was: dat ik een goede balans vind tussen naar binnen keren en naar buiten treden, en mijn introverte schrijfritme integreer met de extraverte dingen. En holy crap, dat heb ik gedaan. Met veel pijn en moeite. Eindelijk kwam dat weer in balans. Een korte samenvatting:

Ik heb in maart veel geschreven aan mijn verhaal. Doordat ik zo gericht was op mijn eigen proces door in mijn introverte bubbel te zitten, kwam één van mijn vriendschappen op scherp te staan. De rest van mijn sociale kring gaf mij juist veel ruimte, steun en liefde, waarvoor mijn eeuwige dank, want ik kies niet zomaar voor egoïsme, ik kies voor zelfliefde, juist uit liefde voor de wereld en alles wat leeft - zelfliefde is mijn toegang tot onvoorwaardelijke liefde, tot naastenliefde. Maar die ene vriendschap... au.

Symbolische weergave van mijn aanvankelijke houding betreffende sociaal contact.
Ik heb in maart weer allerlei nieuwe mensen ontmoet en sta weer helemaal open voor sociaal contact, en nu vanuit een versterkte innerlijke positie. Niet dat ik voorheen alles van mezelf opofferde in mijn contacten, maar blijkbaar ging het niet zonder gevolgen om me écht te richten op het leven van mijn droom, en gaf dit geboorte aan het volkomen onvermogen om nog werkende compromissen te sluiten waarbij ik weer iets inleverde. Ik was letterlijk vol van mezelf, en had weinig ruimte voor anderen. Dat maakte grote impact op mijn eigen leven en op dat van de mensen om me heen. Dat maakte dat ik écht, écht niet meer kon afwijken van mijn pad, want dat had dan écht, écht desastreuze gevolgen. Ik revalueerde dus mijn verantwoordelijkheden, en ging na waar ik nog wel en niet aan kon voldoen.

Een nieuw kamerplantje waar ik de verantwoordelijkheid voor heb genomen.
Verantwoordelijkheid is alleen datgene waar ik een antwoord op heb. Daarom heet het ook verantwoordelijkheid. Daarbij is het 'antwoord' een innerlijke respons, een energie krijgen, een openen en gaan stromen en 'weten' wat er moet gebeuren. Als ik dat 'antwoord' niet heb, dan kan ik ook de verantwoordelijkheid niet dragen. Dat is geen slimme manier om me aan mijn verantwoordelijkheden te onttrekken, maar het betekent dat ik gewoon écht niet goed kan reageren. Dat ik, ook al zien andere mensen iets als mijn verantwoordelijkheid (jeej, het projectieveld van de 50.5), die toch niet kan oppakken. Ik wil het misschien wel, ik wil het met alle liefde fixen en mensen helpen enzo, maar alles wat ik dan doe brengt me dan alleen maar dieper in de penarie. Ik kan het niet fixen, als ik geen antwoord voel. Mijn acties zullen dan ontwrichten en chaos zaaien, mijn woorden zullen volledig inconsequent zijn en mijn eigenbelang krijgt de lading van puur egoïsme.

Met andere woorden: voor mij is 'verantwoordelijkheid' geen set morele, mentale overtuigingen van goed en kwaad en hoe het hoort. Het is puur een fysiek gevoel van 'ja, die kan ik wel nemen', en 'nee, daar kan ik niets mee, sorry, niet mijn verantwoordelijkheid'. Heel pragmatisch. Heel immoreel. Met álle mogelijkheid om er diepgaande conflicten door te krijgen.

Uh... hoe is deze foto relevant voor dit verhaal? Eerst jezelf voeden, dan de ander? Met bijvoorbeeld deze goddelijke paddestoelenrisotto met gekarameliseerde pompoen en ui, en een beetje rucola?
Hou ik dan helemaal niet van de ander, als die iets van me vraagt dat ik niet kan geven? Natuurlijk wel! Maar ik doe de ander alleen maar pijn als ik iets probeer te geven wat ik niet kan geven! Het is zo'n cliché, maar zo waar!

Dat was het proces waar ik in maart doorheen ging. Ik heb echt grote sprongen gemaakt in mijn heling. Ik merk dat de problemen die ik nog heb, zo scherp staan afgetekend als een havik tegen een lege lucht (Ursula Le Guin-referentie, iemand?) Ik heb het licht van de zon alle oude dingen laten wegbranden die voor mij het leven van mijn droom in de weg staan - gevoelens van schaamte (en schuld) over wie ik ben, vooral.

Door dit proces was ik een aantal maanden sterk in die schaamtegevoelens aan het vibreren: ze kwamen allemaal omhoog doordat ik zó enorm sterk voor mezelf koos. Aangezien ik mijn gevoel negeerde in een moment van emotionele overweldiging, heb ik met een klein steentje van een actie uit schuldgevoel een lawine in gang gezet die mij op een zeer ongewenste manier heeft laten zien waaróm ik even geen sociaal contact kon leggen, wat de wijsheid daarin was, en hoe destructief het voor mij en de ander was om dat tóch te doen. Niet alleen in die vriendschap, maar ook in een ontmoetingsdag begin maart die een fiasco werd. Alsof je met iemand gaat afspreken terwijl je een beerput aan het uitscheppen bent - ja, natuurlijk wordt de ander dan ook vies, en natuurlijk maak je de ander met je goedbedoelende vieze handen dan alleen nog maar viezer. Soms moet je in je helingsproces even alle deuren dichtdoen, ter bescherming van jezelf en de ander. Dát is pas verantwoordelijkheid nemen. En dat was mijn les van maart. Beter laat dan nooit. Neem het maar van mij aan: als je je gevoel niet volgt, zogenaamd uit liefde en opoffering voor iemand anders, zal dat alleen maar schade aanrichten. Dus alsjeblieft, maak deze fout niet, want hij doet pijn, en volg je gevoel, wees egocentrisch! Op de lange termijn zal je er de wijsheid van inzien, ook al lijkt het misschien liefdeloos en is het eng om mensen even van je te vervreemden. Maar je gevoel heeft het áltijd bij het juiste eind.

Inspiratie/obsessie deze maand:

Troye Sivan: omdat hij ook veel arrogantie in zijn chart heeft, en toch volledig zichzelf durft te zijn en in de spotlights staat en zijn dromen waarmaakt, en door zijn eerlijkheid en openheid veel fans heeft. Ik was volkomen geobsedeerd door zijn muziek en zijn persoonlijkheid, want dat schaamteloze moest ik diep opslurpen. (Hm, dat klonk vies.)
PLUS: kijk dat perfecte gezicht dan! *fangirl*

Geen opmerkingen:

Een reactie posten