zondag 19 maart 2017

Waarom 'overgave' niet een besluit kan zijn

Een spirituele blog met weinig Human Design-jargon ;) 

Staat van mijn leven: ik weet het even niet. Ik heb mezelf het doel gesteld om te ontspannen in het niet-weten. En overgave is wederom mijn grootste thema. Ik merk wel een verbetering ten opzichte van de vorige keer dat ik me zo zwaarmoedig voelde. Ik weet even niet waar mijn leven naartoe gaat, wat mijn richting zal zijn. Ik heb geen respons op Jong Bewust of kansen om promotie te doen voor mijn Readingpraktijk, hoewel ik wel open sta voor het geven van Readings. Dat vraagt overgave en vertrouwen. Net zoals het schrijven van mijn boek en mijn hele levensstijl hierop inrichten (lees: de consequentie om mijn sociale leven op een laag pitje te zetten) om vertrouwen vraagt. En ik kan me daar dus al meer in ontspannen. Misschien is het allerbelangrijkste dat ik in mijn hele leven kan leren wel om me te ontspannen in het niet-weten. Complete overgave aan het leven. Dat lijkt me heerlijk. Maar is het ook mogelijk? Het leven heeft inmiddels aan me bewezen dat het me zal overladen met magische gebeurtenissen en gevoelens als ik me overgeef, dus ik heb genoeg stimulans. Toch vraag ik me af: kan je je wel volledig ontspannen in het niet-weten? Is dat geen paradox?

Ik leer in mijn opleiding om alle haakjes van hechting, alle conditioneringen, verwachtingen, plaatjes en blokkades, los te laten. Ik schrijf dus een boek, en ik heb haakjes, diep van binnen, die zeurend aan me trekken met de twijfel of het wel goed genoeg zal zijn om uit te geven. Zo lang ik die haakjes heb, zal ik het niet kunnen publiceren. Het is hetzelfde verhaal met zoeken naar liefde. "Als je niet eerst van jezelf houdt, zal een ander ook niet van je kunnen houden" - dat adagium. Ik heb inmiddels al een aantal jaren een stabiele relatie, en voorgenoemde adagium klopt voor mijn gevoel toch niet helemaal. Als ik met die ervaringswijsheid kan kijken naar de situatie met mijn boek, wat kan ik dan doen aan schaduwwerk om mijn "haakjes" van zelftwijfel los te maken? Bedankt, poort 63, voor deze nuttige vragen. 

In mijn ervaring hoeft je zelfliefde niet 100% te zijn, want als jouw worsteling met zelfliefde alle kansen op een relatie de nek zou omdraaien, zegt dit dat je nooit iemand zal vinden. En als ik naar de wereld kijk, naar de relaties die ik ken, zie ik absoluut geen totale zelfliefde, ook al is er wel een relatie. Wat wél nodig was om een stabiele relatie in mijn leven te manifesteren, was het onderliggende loslaten van de vraag of het wel ooit zou gaan gebeuren. Het verlichte "laat maar, ik heb het niet meer zo nodig". Niet dat ik mijn verlangen volledig losliet. Maar er ontstond meer ruimte om mijn behoefte heen, zodat het universum die kon nemen om hem te vervullen. Dit zijn zaken waar je niet zoveel controle over hebt. Hoe kun je in hemelsnaam besluiten om iets strategisch los te laten, zodat het zich kan manifesteren? Dat heeft al een energie van controle in zich!

Het enige wat je kan doen, is je richten op datgene wat er al in je leven aanwezig is, waar je hart naar uitgaat, en daar volledig voor te kiezen. Zonder daarbij de verlangens van wat je ook nog wilt, te ontkennen. En op een dag merk je ineens dat je niet zo heftig meer gehecht bent aan je verlangen, zoals voorheen. Het merkwaardige gevoel dat dán ontstaat heet 'potentie'. Het is een dubbel gevoel. Het verlangen is er nog wel, maar tegelijk is er het zachte "laat maar", dat wellicht zelfs voelt als een destructieve energie, alsof je er niet meer om geeft. Als je dát voelt, is dat het teken dat je dichtbij de realisatie van je verlangen bent. Nogmaals: dit is niet iets wat je kunt controleren. Veel internetspiritualiteit (een inconsistent, eclectisch geheel van listicles (10 manieren om...), youtube-comments, en ervaringen die mensen op social media hebben gezet) laat je geloven van wel. Alsof je al je wensen kunt realiseren als je die 10 dingen maar doet. Maar ware manifestatie draait niet om controle, maar om overgave. En overgave kun je niet controleren. Wat je wél kunt controleren, is waar je je aandacht op richt.

Als ik mijn aandacht richt op wat er NU in mijn leven aanwezig is, en mijn gevoel volg in het doen van de dingen die wél binnen mijn bereik liggen, de dingen waar ik wél controle over heb, maak ik al ruimte vrij. Ik realiseer me net dat je het kunt zien als een percentage. Als het percentage van 'potentie' hoog is, is het percentage van 'zekerheid' laag. Hoeveel procent van mijn energie is vrijgemaakt voor de potentie van nieuwe creatie? Hoeveel van mijn levensenergie hangt 'in de lucht', om desgewenst elke vorm aan te kunnen nemen? Misschien voelt ik me ongemakkelijk als dit percentage heel hoog is. Alsof ik geen controle hebt over mijn leven, en alle zekerheid een illusie bleek te zijn. Maar in feite heb ik dan de deur opengezet naar de realisatie van mijn verlangens. Waarschijnlijk zal het altijd een beetje onverwacht, ongemakkelijk en merkwaardig blijven voelen. Alsof ik om me heen kijk naar herkenningspunten, maar het landschap plotseling veranderd is. Verdwaald. En dat is oké. Want zodra ik er volledig zeker van ben dat ik op de goede weg zit, is het percentage van potentie alweer afgenomen, omdat iets al vorm heeft aangenomen. Dat gevoel van grip, van zekerheid, betekent dat het percentage van potentie vrij laag is.

Het hele idee is juist dat 'potentie' voelt als iets ongrijpbaars. En wellicht is het daardoor ook een contradictio in terminus om zekerheid te ervaren op het moment dat ik die potentie voel. Daarom is het niet realistisch om van mezelf te verwachten dat 'overgave' betekent dat ik in een staat van volledige grip op het leven verkeer. Ik kan hópen dat ik mijn weg weer vind, maar echt wéten dat ik mijn weg vind? Dat niet. Misschien ben ik nu een beetje duizelingwekkend aan het goochelen met woorden, maar: wat betekent vertrouwen eigenlijk, in deze context? Potentie is ook de potentie dat ik mijn weg niet vind. Het kan immers alle kanten op.

Verdwaald zijn is het tegenovergesteld van vertrouwen hebben. Kun je verdwaald zijn en ondertussen het vertrouwen hebben dat je je weg wel zal vinden? Dan héb je je weg al gevonden! Vanbinnen, tenminste, waar het telt, en in je uiterlijke realiteit zal dan al snel een match komen.

Met andere woorden: kán ik me wel ontspannen in het niet-weten? Niet-weten, overgave, potentie... Dat zijn geen dingen waarin ik grip en zekerheid kan voelen. Dat is juist het punt. Maar ontspanning draait om stress. Ik kan me gestresst voelen door het niet-weten, maar misschien hoeft dat niet per se. Hoe stressvol 'overgave' wel of niet kan zijn, kan alleen de tijd me leren. Ik merk in ieder geval dat het een stuk minder stressvol is om in dit 'voorgeborchte' te zijn dan de vorige keer. Dat is hoopvol. En als ik hoop voel, is dat het teken dat ik op de goede weg zit. Die zekerheid geeft Human Design me: hoop is mijn motivatie. Wie weet is het zelfs wel mogelijk om de zekerheid van Human Design steeds meer los te laten! ;) Laat ik me dus maar overgeven aan het overgeven. Als ik dat besluit tenminste kan maken zonder er meteen weer de controle mee te grijpen. Hersengymnastiek: op het moment dat ik nadenk over overgave, ben ik al niet meer in overgave. Op het moment dat ik er niet over nadenk en gewoon mijn ding doe (alles doet ertoe) ben ik in overgave. Zo simpel is het. Me overgeven aan mijn gedachten, dat is misschien wel de volgende stapsteen op mijn weg, de volgende transformatie. Nadenken mág. Hm... en misschien heb ik dan toch weer het onderwerp voor mijn volgende Jong Bewust-blog te pakken: de spirituele mythe dat 'denken' verkeerd is. Zo zie je maar weer: had ik me er net bij neergelegd dat Jong Bewust voor de zoveelste keer op een laag pitje stond, komt er alweer een frisse wind die het vlammetje doet oplaaien. Ach, het leven...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten