donderdag 16 maart 2017

Lessen vanuit de Rave I Tjing

Een dikke vette Human Design-blog. 

Hoe langer ik met Human Design bezig ben, hoe meer ik met mezelf bezig ben. Ik ga steeds meer navelstaren, geïsoleerd van de rest van de wereld. Het is tijd om mijn conditioneringen los te laten over wat andere mensen hiervan denken, de verwarring of dit 'goed' of 'fout' is, het oordeel van de maatschappij dat je niet in een 'bubbel' moet zitten maar moet participeren, wat het betekent dat ik deze behoefte voel, de vraag hoe lang ik dit ga voelen (het duurt namelijk al een paar maanden), en of ik hier spijt van ga krijgen. Ik koppel me voor mijn gevoel energetisch los van mijn sociale contacten. Van de buitenwereld. Van de promotie die ik had lopen. En dat is eng. Wat als ze niks meer met mij te maken willen hebben? Wat als alle volgers afhaken? Wat als ik de slechtste marketer ben die er ooit is geweest? Wat als ik mezelf ongelooflijk in mijn vingers snijd en zo keer op keer opnieuw moet beginnen met mijzelf zichtbaar maken? Wat als ik mezelf niet alles kan geven dat ik nodig heb in mijn bubbel, en toch anderen nodig heb? Wat als ik straks op mijn knieën moet voor de mensen aan wie ik niets heb laten horen, omdat ik zó eenzaam word dat ik niet anders meer kan?

Het voelt wel wat raar, om ondertussen te blijven bloggen. Dat is wat mijn gevoel zegt: bloggen over mijn ervaringen, dit proces delen. Zo begrijp ik wat ik meemaak. Door te schrijven, het in het collectief te brengen, een paar andere perspectieven erop te krijgen, en het een aantal keren terug te lezen, om de patronen in mijn leven te doorzien. Zonder te delen begrijp ik niet wat mij overkomt, en ik voel de druk om dit te begrijpen. En dus deel ik mijn visie hierover. (5-15, 7, 4, 56)

Er zitten veel lessen in mijn design verscholen. Toen ik ze net begon te leren kennen, streken ze me allemaal tegen de haren in. Inmiddels heb ik al wat trial en error achter de rug, en begin ik in de cryptische sleutelwoorden van de Rave I Tjing Lines te landen. Vooral mijn zesde lijnen onthullen zich de laatste tijd.

Nog een keer mijn chart
Zo begrijp ik beter hoe mijn geest werkt, hoe ik denk, wat mijn denk-valkuil is en hoe ik daarmee om kan gaan. (4.6 in open ajna, volledig open hoofd-centrum) Ik begrijp dat ik behoefte heb aan antwoorden, en ik ben ervan doordrongen dat ik ze ook weer los kan laten. Het is een spel, een speels, jeugdig, dwaas spel, dit 'begrijpen'. Want ik vind algauw wel weer een ander antwoord, dat nóg beter past. Ik zie er de humor van in: ha, dacht ik even slim te zijn! Mijn antwoorden stapelen zich op in een enorm verhaal. Ik begrijp wat de voordelen zijn van deze overdaad aan formuleringen. Ik heb begrepen wat 'mentaal onderscheidingsvermogen' is, en dat er ook dingen zijn die niet van belang zijn om over na te denken. Ik heb inmiddels een béétje grip op mijn geest, zodat ik kan aanvoelen wanneer mijn begrip nog niet volledig is, en mezelf kan remmen, voor ik het deel. Want als ik iets deel voor ik het volledig begrijp, dan krijg ik daar spijt van. Het is verstorend, het zaait verwarring. Toch is ook dat niet erg. Ik hoef niet alles volledig goed te doen of een superieure intelligentie te hebben, en te zoeken naar de perfecte formulering, die me zekerheid geeft of die 'alles dekt'. Alles is valide, zowel het willen zoeken naar het antwoord, als het verkeerde antwoord vinden, als het goede antwoord vinden, als dat allemaal weer loslaten en opnieuw op zoek gaan. Ik hoef niemand ervan te overtuigen dat ik het altijd allemaal weet. Als ze mijn formules geloven, of als ze de gaten in mijn redeneringen zien, is dat niet mijn probleem. Ik mag 'ik weet het niet' zeggen. Soms slaag ik daar zelfs in tijdens een gesprek! Wauw. Wat een overwinning, wat een wijsheid. Als je me 'ik weet het niet' hoort zeggen, heb je vaak mijn meest ware zelf te pakken! Mijn antwoorden zijn niet zozeer voor mijzelf van belang, ze drukken niet mijn authentieke, diepste waarheid uit, en kunnen dienen als inspiratie voor anderen, omdat mijn ajna & hoofd open zijn.

Het is belangrijk voor mij om sterk in mezelf te staan en niets van buitenaf nodig te hebben. (De les van poort 56.3: determined self-sufficiency). Want anders gaat mijn behoefte aan aandacht zich ongelooflijk wreken. Ik heb in mijn design verweven zitten dat ik op mezelf moet kunnen staan, in mijn eigen waarden, in mijn eigen ijdelheid en isolatie, ongelooflijk verliefd op mezelf. Ik word moe van teveel sociaal contact, van openheid en delen. Ik voel me al snel over-exposed. En dus is mijn 'bubbel' van stilte en het terugtrekken in mijn kamer, mijn grot, cruciaal. Het is cruciaal wie ik daarin mee laat kijken, en wie niet. Ook al staat deze blog op internet, hij is nog steeds vrij anoniem en verstopt - niet veel mensen lezen hem. Ik deel de link ernaar met alleen mijn facebookvrienden, heb een afgeschermd facebook-profiel en de enkeling die via de website van Jong Bewust doorklikt  - of een verdwaalde googler - kan soms deze excessieve gedachtestroom onderscheppen en raakt al snel weer ondergesneeuwd. Elke post krijgt gemiddeld 30 tot 40 lezers, waarvan natuurlijk nog een deel 'bots' zijn. Ik vind dat al best veel. Het idee dat mensen dingen van me weten die ik hier beschrijf, en de regelmatig terugkerende ervaring dat ik iets vertel aan iemand en in hun reactie kan zien dat ze het eigenlijk al wisten terwijl ze doen alsof ze het nog niet wisten, maakt me altijd een beetje ongemakkelijk. Hoeveel van wat ik schreef was een geheim dat ik beter had kunnen bewaren? Tricky, poort 13 met een niet-gedefinieerd keelcentrum! Continu die verleiding om té open te zijn!

Maar de behoefte om te delen is authentiek. Dat is het effect van mijn collectieve kanaal. Dat is het circuit dat ons mensen drijft om van alles te delen op social media. Het is niet persoonlijk. Het moet er gewoon uit. De biologische drijfveer om te delen zit in onze aard. Het moet namelijk in het collectief komen, om dat te verbeteren en verfijnen en het verleden te begrijpen. Zo dragen we bij aan de voortgang van de mensheid. Mijn vriend heeft geen collectieve kanalen, en heeft dus ook geen social media; hij heeft die behoefte gewoon niet. Ik wel. En dus is dit wat er gebeurt: ik schrijf een blog waarin ik deel hoe anti-sociaal ik ben - dat gaat me vast heel veel vrienden opleveren! ;) (dat was mijn provocerende (39), ketterse (10.5) directheid (29.4))

Dat was een grapje waarin ik in één klap een aantal van mijn minder belangrijke poorten kon introduceren, maar eigenlijk vind ik het best belangrijk wat andere mensen van me denken. Ik zal al snel hun perspectief boven het mijne plaatsen. Poort 3.5 en 7.4. Ik accepteer het oordeel van iemand anders gemakkelijk, laat hen mijn werkelijkheid ordenen, als ik zelf in de war ben - ik heb dit nodig om in evenwicht te blijven en mezelf te gronden. Zo kwetsbaar ben ik, tussen de pulsen van 'weten' in. Als ik in een periode van 'niet-weten' zit, en het me volkomen duister is waar mijn leven naartoe gaat, ben ik in de war. En dan heb ik het nodig dat iemand anders alles voor mij ordent, door mij iets terug te geven. Dat is een moeizaam karaktertrekje. Het vraagt van mij dat ik heel selectief ben in wie ik daarin toelaat en wie niet. Ik kan best sterk in mezelf staan tussen de pulsen in, maar heb daar hulp voor nodig. En tegelijk vervreemd ik mensen van me met deze zwaarte en verwarring. Aarde in 56.3 en 3.5. Ik heb iemand nodig die door de projecties van wat er aan de hand zou kúnnen zijn heen kan prikken, die de juiste projectie kan maken temidden van mijn excessieve gedachtespinsels, de waarheid vindt, die alles voor mij op een rijtje zet, die mij teruggeeft wat voor mijzelf nog onbewust is. En dat trek ik ook aan, met mijn aura. Ik ben een 3/5, ik heb dat projectieveld, en als iemand kan accepteren dat ik allerlei rebelse onhebbelijkheden heb, zoals mijn vriend dat doet, en mij kan zien wie ik werkelijk ben, en hij ordent het allemaal voor mij, blijf ik in balans en durf ik me over te geven aan het niet-weten.

Ik kan het ook alleen. Dat is het idee. Dat ik zóveel alleen ga durven te zijn, dat ik steeds minder in deze verwarde slachtofferrol terechtkom waarin iemand anders mij moet vertellen dat het oké is waar ik doorheen ga, en steeds sterker in mezelf zal komen te staan (want ik heb ook poort 50.2, die qua betekenis aansluit bij de exalted-kant van poort 3.5) Mijn les is dat ik zoveel alleen durf te zijn dat ik melancholie volledig kan herkennen en omarmen, zonder naar afleiding door externe stimulatie te zoeken (58.6 & 56). Maar slachtofferschap is niet erg, detriment is niet erg, mensen nodig hebben is niet erg. Soms is het leven gewoon verwarrend en moeilijk. Het is een hele reis om het vertrouwen te kweken dat het leven mij in alles zal ondersteunen, zonder me ergens aan vast te klampen. Ik kan me al veel meer ontspannen in het niet-weten dan een jaar geleden, dat wel - dit zal dus alleen maar meer worden naarmate ik langer mijn gevoel volg. Kortom: hoewel mijn 3.5 in detriment gefixeerd is, kan ik ook de exalted-kant ervan ervaren, en dat is fijn. :) En als ik het niet kan, heb ik een support-systeem, een transformatiekanaal-maatje.

Weet je wat één van mijn favoriete minst favoriete onderdelen in de wereld om mij heen is? Het ego. De egoïst. Ik vind het heerlijk om me te verdiepen in politiek. Om al die ego's te observeren, de leiders die autoritair overkomen, die zich dominant gedragen en de beste willen zijn, op de troon willen zitten. Ik kan dat volkomen begrijpen. Het is één van de favoriete elementen in mijn verhaal: de politiek, de intriges, de vernieuwingen in de paradigma's. Ik heb dat trekje zelf ook in me. Ik ben best wel autoritair, heb een groot ego. (dat had je vast nog niet door bij het lezen van deze blog ;) )

Dat je het bij het juiste eind hebt, rechtvaardigt die autoriteit - dat is de les van poort 26.6. Ik heb een open ego, dus het is belangrijk om hier zuiver in te zijn, dat wil zeggen, om te beseffen dat het een leerproces is, en dat ik soms ook niet gelijk heb. Gelukkig helpt mijn 7.4 me dan weer om af te treden, en te buigen voor de andere autoriteit die wél gelijk heeft. Om te beseffen dat ik mezelf niet hoef te bewijzen, dat ik niet in elke situatie de beste hoef te zijn. Dat iedereen een leider is, en een puzzelstukje te bieden heeft. Ik kan niet altijd mijn eigen ego terugfluiten, maar dat hoeft ook niet. Soms blijf ik ervan overtuigd dat ik de autoriteit heb in een situatie, dat ik gelijk heb. Ach. Het ego is irritant, dat is waar, al dat opgeblazen gedoe... en het is ook hartstikke menselijk. De behoefte om de beste te zijn is toch geweldig? Invloed willen hebben komt ten diepste voort uit liefde, niets anders dan dat. Hoe minder ik mezelf probeer te bewijzen, hoe beter dat me afgaat. Gelukkig heb ik een vriend met precies hetzelfde - en wél gedefinieerde - ego, zodat ik elke dag in de spiegel kan kijken en me géén illusies hoef te gaan koesteren over mijn eigen haantjesgedrag. Ego-gymnastiek: opblazen en weer leeg laten lopen. Hartslag omhoog en weer naar beneden. Afweer omhoog en weer naar beneden - de hele dag door. Maakt me flexibel.

Maar, nu we wat slagen om de arm hebben gemaakt: ik heb vaak gelijk. "I don't mind that you think that you're right" zingt op precies het moment dat ik dat type de tekst in mijn liedje. Dat is het effect van mijn 5-15-kanaal: dit soort synchroniciteiten die in een flow door mijn leven stromen.

Dat is precies één van de lessen die ik mijn leven lang mag leren. Dat ik vaak gelijk heb, vaak gekwalificeerd ben (2x poort 38.1), een sterke intuïtie heb, een slim hoofd, een plausibele stem. Veel daarvan kan ik zelf gebruiken voor mijn eigen levensweg, en ik heb op mijn opleiding tot Reader geleerd om heel zuiver te voelen of ik de uitnodiging heb - de toestemming, opening in energie - om ook even de uiterlijke autoriteit voor de ander te zijn door iemand te transformeren. Maar wat ik dus mag leren, is dat het allemaal ook relatief is: een waarheid van voorbijgaande aard. Het maakt niet uit dat ik gelijk heb. Het is niets meer en niets minder waard dan dat: in het nu gelijk hebben, en dan weer loslaten en verder gaan.

Het welslagen van die perfecte vorm in het moment, komt voort uit mijn capaciteit om alleen te zijn, en heel selectief te zijn in wie ik in mijn leven toelaat en wie niet. In andere woorden: eigenbelang. Poort 60.3. Mijn zon, en ook nog mijn venus. Als ik mijn beperkingen daarin niet accepteer, zal ik daaronder lijden! Ik waardeer mijn eigenbelang.

En dus buig ik voor het onvermijdelijke. Ik wacht in het niet-weten. Ik ben: de ultieme spirituele praktisering van de Generator. Ik vergroot mijn bewustzijn van wat er gebeurt terwijl ik wacht - want ik sta onder mentale druk om dit te begrijpen. Poort 5.6 in werking, met de 63 in transit die op mijn 4 drukt. En ik deel mijn bewustzijn van wat er gebeurt terwijl ik wacht, want zo zit mijn biologie in elkaar.

Aangezien ik hier steeds meer mee op mijn gemak ben, komen er vast nog wel meer blogs waarin ik mijn begrip van de Rave I Tjing Lines ga verweven. Zonder dat ik alle keynotes erin forceer in een soort Human Design-lesje (waarvan mijn begrip trouwens nog helemaal niet compleet is, hoewel mijn hoofd graag mag denken van wel), maar puur vanuit mijn eigen ervaring, want ik ben alleen authentiek als ik vanuit mijn eigen ervaring spreek. Leve het eigenbelang.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten