woensdag 11 januari 2017

Weerstand tegen social media

Ik heb het afgelopen jaar doorgebracht met veel weerstand tegen social media, terwijl het tegelijk een grote aantrekkingskracht op me had. Het versterkte een eenzaamheid die ik vanbinnen voelde, die af en toe oppopte. Tegelijk bracht het verbinding. Alleen steeds nét niet genoeg. Het schrijven van blogs en het delen van andere creatieve dingen op social media was namelijk nét mijn levensdoel. Nét mijn passie. En ook weer nét niet.

De eenzaamheid had niets te maken met verbinding met anderen mensen. Eenzaamheid is in de eerste plaats een signaal dat je behoefte hebt aan jezelf, dat je jezelf mist. Een deel van jezelf dat je in de schaduw hebt gedrukt, om precies te zijn.

Het deel dat ik in de schaduw had gedrukt, was mijn levensdoel. En dus koos ik voor een missie die er nét naast lag. En vervolgens voelde ik me eenzaam. Wat ik weer probeerde op te lossen door op social media te gaan, en contact te zoeken met mensen. Niks mis mee, begrijp me niet verkeerd, maar het bracht niet de vervulling waar ik naar verlangde.

Vanaf midden december had ik het zo druk met sociale festiviteiten, dat ik niet meer toekwam aan mijn dagelijks deprimerende net-niet-rondje op social media. Ik was niet meer creatief op internet. Mijn aandacht werd gereset. Ik kwam tot inzicht. Toen ik na de nieuwjaarswisseling weer in mijn eigen aura kon hiberneren, was ik volledig afgelijnd.

Ik heb mijn levensdoel ontsluierd, en de eenzaamheid is weg. Social media hebben geen aantrekkingskracht meer voor mij, noch voel ik er weerstand tegen. Het maakt niet uit of ik er de hele dag achter zit of twee dagen niet. Ik ben er niet eens meer mee bezig. Niet met wat ik voor blog moet schrijven, niet met wat ik voor Jong Bewust moet doen, niet wat voor nieuw inzicht of fantastisch inspirerend artikel ik wil delen. Niet met wat anderen doen om hun levensdoel in vervulling te laten gaan. En hun vrienden. En oude vrienden van de middelbare school. En de rest van de trip down the rabbit hole, die ik afgelopen jaar keer op keer maakte.

Deze week deel ik mijn reflecties blijkbaar... Volgende week is het mijn verjaardag, dan staat de zon in poort 60: het einde van de cyclus. En daarna begint het nieuwe jaar volgens Human Design. Stilstaan bij alles van het afgelopen jaar, als een beperking, een afsterven, een dood (wel mijn ding dus) waarna het verlangen ontstaat naar nieuwe ervaringen, uit een samentrekking van die beperking, door eruit te halen wat van het oude kan blijven. Zoiets. Maar ik heb het waarschijnlijk net niet helemaal goed begrepen of verwoord dus ik weet niet of het feitelijk volgens HD waar is of niet. Boeit mij zelf verder niet, ik zeg het even als waarschuwing zodat je me niet gelooft.

Maar mijn aflijning en levensdoel dus, sorry voor die rommelige spanningsboog: wat ben ik dan aan het doen? Daar wil ik niets over zeggen, maar als je mij kent weet je wel wat het is. Het punt is dat ik mijn creativiteit weer heb vrijgemaakt en als prioriteit aanmerk. Misschien deel ik nog wel hoe dat ging, misschien ook niet. Als je alle Teal Swan-video's kijkt die ik sinds midden december op facebook heb gedeeld, kun je precies achterhalen wat er gebeurd is, en het zelf ook doen, die creativiteit vrijmaken, als dat je ding is.

De dagen hebben nu niet genoeg uren voor mij, en ik kan niet genoeg alleen zijn. Contact met andere mensen hoeft voor mij nu niet zo, terwijl ik er eerder naar snakte zonder dat het me volledig vervulde. Mijn kompas wijst nu precies naar het noorden, in plaats van nét niet.

Wordt vervolgd. Of niet. Met mijn persoonlijkheidszon maakt dat 'figuurlijke doodgaan' mij niet uit, aangezien ik mijn levensdoel heb gevonden (hervonden eigenlijk) - en in het individuele circuit is het levensdoel, het 'weten' en daarvoor vechten, je eigen weg gaan, datgene wat het niet-weten, het 'doodgaan' in balans houdt. Ofzoiets. Whatever.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten