dinsdag 6 december 2016

In de flow zijn

Een Human Design-blog. 

Ik heb iets ontdekt over mijn strategie & autoriteit. Het sleutelwoord is 'wachten'. Aangezien deze week de zon in poort 5: 'wachten' staat, kan ik dat helemaal ontdekken. Ik heb ook poort 5, alleen onbewust.

Mijn chart

Nu kan ik 'm ook bewust ervaren. Wachten is niets anders dan 'zijn'. Ik heb ontdekt, dat als ik in de flow ben, ik reageer op de signalen van mijn lichaam, die weer reageren in respons op prikkels. Met andere woorden: als ik naar mijn lichaam luister, ben ik in de flow, en volg ik mijn strategie en autoriteit. Ik gebruik de gevoelens en gewaarwordingen in mijn lichaam (waaronder ook mijn emoties) als kompas. Als ik me bijvoorbeeld eenzaam of verdrietig begin te voelen, geef ik daar aandacht aan, zodat ik het gevoel tot de kern volg en kan voelen waar ik wérkelijk behoefte aan heb. Meestal is dat bij gevoelens in dát spectrum: even rusten en me verbinden met mijn hart, het vertrouwen vinden dat alles wel goed komt. Het gevoel in mijn onderbuik, flowt samen met het gevoel in mijn hart, het gevoel in mijn organen, in mijn schouders, mijn hoofd. Als ik afgelijnd blijf, zeggen al die gevoelens hetzelfde. Als ik niet afgelijnd ben, gaan ze allemaal iets anders roepen. Dan willen mijn vastzittende schouders me tot rust manen, mijn gefrustreerde onderbuik tot actie, mijn hoofd tot het opzuigen van prikkels, and it all goes south...

Het is grappig, want veel van mijn onbewuste kanalen zijn schaduwkanten van mij: ik heb ze als negatief bestempeld en weggedrukt. Zoals poort 57: ik beschouwde mijn zachtmoedigheid en gevoeligheid voor harde geluiden als een stomme overgevoeligheid die niet in deze maatschappij past. Poort 3: "ik mag me nooit slachtoffer voelen, want dat is niet spiritueel". Poort 32: "ik moet altijd mijn ambities waarmaken, en elk gevoel van faalangst of twijfel of de continuïteit van mijn leven nu in gevaar komt moet ik overriden want dat is gewoon stom". Poort 49: "ik mag niemand afwijzen". Poort 39: "ik mag niemand provoceren". Poort 4: "ik mag niet in mijn hoofd zitten".

Huidige transit: je ziet, ook 57 is bewust nu

En poort 5: "mijn behoefte aan gefixeerde ritueeltjes is stom en OCD-achtig (dwangmatig, niet gezond), dus ik moet wat flexibeler zijn. Ik zou het oké moeten vinden om vroeg op te staan, ook al is mijn lichaam nog niet uitgerust. Ik zou het oké moeten vinden om allerlei voedsel op allerlei verschillende momenten te eten, en niet zo moeilijk moeten doen over hoe ik precies eet. En, in het algemeen: ik mag mijn tijd niet nemen, want andere mensen zitten op mij te wachten en dat is belangrijker dan ik."

Ik heb elke ochtend zo'n ritueeltje met glazen water, citroensap, thee, soms fruit, en mijn eigenlijke ontbijt. En dat moet allemaal één voor één achter elkaar, met de juiste hoeveelheid tijd ertussenin. Ook al doe ik dan de hele ochtend over mijn ontbijt, en is lunchtijd weer voorbij. Dan lunch ik later wel weer. (Nu dus, hallo toast met guacamole!) Ik wil elke avond het raam in de woonkamer open zetten, zodat het door kan luchten, en mijn vriend vind dit niet zo belangrijk en slaat dat over. Ik kan er dan echt voor uit bed gaan om het toch te doen. Dit zijn patroontjes die mijn lichaam nodig heeft. Ik kan voelen dat mijn lichaam ervoor kiest, en ik heb de neiging om het weg te wuiven, als negatief te bestempelen, als overgevoelig gedrag, en te vinden dat mijn lichaam het niet nodig zou moeten hebben. Uit één of ander misplaatste pre-apocalyptische verharding van mijn lichaam, afbeulen die handel, zodat ik ook onder gure omstandigheden kan overleven. (Hoe belachelijk klinkt dat, nou ja, hier een schaduwovertuiging naar het licht gesleept.)

Ik vind mijn lichaam veel te hooggevoelig met die zachtheid en vaste ritueeltjes die ik nodig heb om gezond te blijven. Ik schrik snel, heb behoefte aan comfort, kan er niet tegen als iemand een televisie aan heeft staan op de achtergrond, en kan mezelf dat kwalijk nemen. Mijn lichaam weet precies wat het nodig heeft en wanneer het dat nodig heeft. En toch saboteer ik het. Omdat ik het 'slachtofferig' vind. Omdat ik mijn hooggevoeligheid niet omarm.

Daarom vind ik het ook zo fijn om met andere hooggevoelige jongeren af te spreken. Dan krijg ik de bevestiging dat het er mag zijn. Omdat ik, als ik een dag voor Jong Bewust organiseer, vanzelf in een modus kom waarin ik die gevoeligheid omarm. Het is mijn eigen veilige haven. Ik vind het niet eng om in de sfeer van Jong Bewust - waarin de hooggevoeligheid er mag zijn en we luisteren naar onze behoeften - nieuwe mensen te ontmoeten. Want ik zet die sfeer zelf neer. Blijkbaar heb ik andere mensen nodig om dat gevoel van zelfzorg te triggeren in mij. Om dat helemaal zelf te omarmen, omdat ik het dan ook aan andere mensen kan geven. Dan kom ik in een veld waarin ik in mijn flow kan zijn. Dan kom ik in een veld waarin ik die gevoeligheid wél omarm en me erdoor laat leiden, omdat ik dan helemaal in mijn hart ben. Terwijl ik als ik alleen ben, al snel in mijn hoofd ga zitten om dingen gedaan te krijgen. Het is dan veel makkelijker om in oude patronen te vallen. Om in mijn mentale comfortzone en uit mijn fysieke comfortzone te gaan.

Dus, dat was de schaduw, die ik heb beschreven zonder afsluitende draai die alles ineens helemaal transformeert en naar een hoger plan trekt. Want daar gaat het niet om. Tijd om even naar mijn lichaam te luisteren en die wc een bezoekje te brengen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten