woensdag 2 november 2016

Voorouders, sneeuwscheppen en synchroniciteiten

Ik heb vanmorgen tijdens een Reading mijn karmische banden met mijn voorouders verbroken. Ik hoef hun stukken niet meer uit te gaan leven, ik hoef daar niks mee. Ik ben het resultaat van hun liefde, en dat is het enige dat ik hoef mee te nemen. Verder kan ik gewoon mezelf zijn, mijn eigen hoge trilling, en hoef ik die zwaarte niet meer mee te slepen. Ik heb het vergeven en losgemaakt.

Het is mijn passie om elke dag zware stukken los te maken. Ik vind het heerlijk om de duisternis te omarmen. Dát is mijn passie. Zonder dat ben ik als een losgeslagen stuk wrakhout.

Ik heb zo'n intense energie van mutatie in me, die elke dag uitgedrukt wil worden, als een grote sneeuwschep die een zo groot mogelijke hoeveelheid sneeuw omschept en laat oplossen in het zonlicht.

Het viel me gisteravond op dat ik, na weer een hele dag heerlijk schaduwwerk te hebben gedaan en genoten van het leven, op een emotie stuitte waar ik even niks mee kon. Mijn normale technieken waarmee ik tot de kern van een emotie kom en die doorvoel, ermee communiceer en laat oplossen, werkten niet. Ik ging in het gevoel zitten en vroeg me af wat dit dan was.

Bleek dat het verdriet was van één van de personages uit mijn boek, die rouwde om een ander personage... Dus ik ben in een vlaag van inspiratie gaan schrijven en heb er 's avonds laat nog 1300 woorden uit gerold.

Al mijn personages zijn delen van mijzelf. Mijn vrouwelijke hoofdpersoon is hoe ik het leven ervaar. Mijn mannelijke hoofdpersoon is mijn animus. Een ander personage is mijn gids, het deel dat weet hoe alles geheeld kan worden. Een ander personage is mijn logica en rechtvaardigheid. Weer een ander personage is mijn hogere zelf. Een ander personage is mijn corruptie en machtsmisbruik. Etcetera. Ze zijn allemaal delen van mijzelf. En gisteravond liet ik het personage dat mijn animus vertegenwoordigt eindelijk het deel ontmoeten dat mijn hogere zelf vertegenwoordigt. Daar heb ik ze achtergelaten, aan het begin van de scene. Ik ben heel benieuwd wat er gaat gebeuren.

Vandaag gebeurde er een synchroniciteit waar ik door geschokt werd - op een manier die verder gaat dan kippenvel. Mijn vriendje heeft eczeem op zijn ene wang, en zei tijdens een Reading die ik daarop deed dat hij het alleen storend vond als het op het midden van zijn gezicht kwam: 'al had ik een wijnvlek op de helft van mijn gezicht, dat maakt mij niet uit, als het maar niet in het midden van mijn gezicht komt!'

De Reading die ik met mijn vriend deed ging over 'niet gestoord willen worden', dus die positie op het gezicht of die wijnvlek, had daarin verder geen betekenis, behalve dan als wegwijzer naar dat gevoel van niet gestoord willen worden.

Maar mijn animus-personage heeft een wijnvlek op de helft van zijn gezicht. Dat is zijn karmische thema van schuld met zich meedragen, een stuk dat hij altijd wegschminkt, tot hij in een fase komt waarin hij delen van zichzelf gaat reïntegreren en hij ook dat laat zien.

We zijn allemaal verbonden. Het hele leven is een aspect van mij. Ik weet alleen niet zo goed wat dit nu in praktische zin betekent. Een synchroniciteit zonder betekenis is voor mij als een sneeuwschep zonder sneeuw. Mijn gids zegt dat ik het ook niet met mijn 6e chakra hoef te begrijpen, maar dat ik erin naar binnen kan gaan met mijn gevoel.

Aha. Dat was het. Ik voelde gisteravond dus ook al dat het lijkt alsof mijn personages zich in de echte wereld voelbaar maken. Nu ik zo intensief in de 5e dimensie aan het leven en creëren ben - waarin ik ook dit verhaal schrijf - is er iets geopend waardoor ook mijn personages in de echte wereld naar binnen kunnen gaan. Dat is puur een teken van mijn creatiekracht. Door het verhaal te schrijven, kan ik deze hele wereld beïnvloeden.

Volgens mij heb ik weer mijn inspiratie gevonden om ook vandaag weer een stuk te schrijven.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten