maandag 14 november 2016

Vollemaangedachten

Deze blog schrijf ik met een grote violette vlam om me heen ter bescherming. Ik voel heel veel kracht en transformatie, en tegelijkertijd ook dat dit confronterend kan zijn voor anderen. Sowieso voel ik me altijd heel krachtig als ik een blog heb geschreven, tot ongeveer 5 minuten nadat ik 'm heb gepost, want dan lezen mensen het en komt het in een collectief veld waarin ik ook weer de emoties en blokkades en oordelen van anderen voel, die in mindere of meerdere mate spiegelingen zijn van mijn eigen onzekerheden. Het is dan niet meer alleen van mij. Daarom is het een cadeautje dat ik deze blogs voor jou schrijf: ik geef je toegang tot mijn energie, zodat je, als je wilt, in dat veld van acceptatie en heling opgenomen kan worden. Waarbij ik mijn onzekerheden op een grote prinsessentroon plaats, want die gidsen me door het leven en zijn juist mijn bijdrage aan collectieve transformatie. Onzekerheid maakt dat ik niet zomaar als een bulldozer iets doe, maar altijd heel genuanceerd afweeg hoe de situatie in elkaar zit. Dat is de kracht van onzekerheid. Het brengt nederigheid en openheid voor een hogere waarheid.

Ik zit in een intens proces van het in goede banen leiden van mijn ambities. Die zijn weer op volle kracht terug, nadat ik mijn innerlijke drijfveren jarenlang vooral op mijn survival en herstel heb gericht. Ik heb vandaag geleerd dat ik - vanuit angst dat het allemaal niet gaat lukken - deze ambitie omzet in wilskracht en de neiging om dingen strategisch te willen aanpakken. Mijn niet-zelf. Dat komt voort vanuit mijn ego, dat eigenlijk best wel onzeker is. En mijn hoofd, dat nog steeds moeilijk kan geloven dat er heus wel iets gebeurt als ik niks doe. Dat maakt dan complete powerpointpresentaties om alles maar een vorm te kunnen geven, omdat er anders chaos kan komen.

En toch is mijn hoofd niet mijn vijand. Zonder dat zou ik deze blog niet kunnen schrijven. Ik ben bang voor mijn chaos - die geeft me het gevoel dat ik een slachtoffer ben. En ook daarin zit een grote wijsheid. Dat is een opschoningsproces waarbij ik niet alleen mezelf, maar ook de wereld transformeer. Dat is mijn levensdoel: de wereld veranderen vanuit de acceptatie van de beperking van wat er is. En daar dan mijn visie over delen in formules die steeds veranderen.

Ik mag meer gaan geloven dat het collectief iets is dat echt bestaat, en levend en totaal voelbaar en tastbaar is. Dat het mij meer beïnvloedt dan ik zelf denk. Dat ik vaak denk dat iets van mijzelf is, terwijl ik dan eigenlijk meetril op een collectieve beweging. Ik mag gaan ervaren dat ik daarin de verantwoordelijkheid niet zó sterk hoef te nemen als ik al doe. Ik mag het ook loslaten en de eenheid voelen, de geruststellende aanwezigheid van een groot veld waarin ik zelf gelukkig maar een klein radertje ben, zodat ik mijn rol kan vervullen. Niemand kan de wereld in z'n eentje redden, wat alle filmische epossen (epi? ugh) je ook doen geloven... Je verandert jezelf en het deeltje waar je mee in verbinding staat, verandert mee.

We zijn misschien onzeker om op onszelf te vertrouwen. Om ons echt te laten gaan. We hebben misschien niet ervaren dat het leven als een groot collectief tapijt onder je voeten is waar je je veilig in kunt laten vallen. Dat was wat ik vandaag ervoer. Ik zat in de trein en had zulke erge menstruatiepijn dat ik duizelig werd en bijna flauwviel. Ik ben op de grond gaan zitten op het station, in de regen, op de natte ondergrond vol met stukken kauwgum en peuken, en ik voelde me volkomen veilig. Ik had vreselijke pijn, van het soort waar je niet doorheen kan ademen, niet doorheen wil ademen maar alleen nog maar niet wil bestaan, maar ik voelde me volledig veilig. Ik vertrouwde erop dat als het misging op mijn route met de bus, er iemand zou komen die me zou helpen. Uiteindelijk was dat niet nodig. We hebben meer kracht in ons dan we denken. We vangen onszélf op als we vallen. En omdat we met alles verbonden zijn, vangt alles om ons heen ons op. Soms lijkt dat 'verkeerd' te zijn, 'mis te gaan', maar deze pijn was precies wat ik nodig had om de overvloed in mijn leven te ervaren. Om die als herboren volledig te ontvangen en waarderen. Omdat ik, kaalgestript in die pijn, niet anders kon. Zo kreeg de intentie om overvloed in mijn leven te ervaren vorm.

En ondertussen mag het hoofd daarvan denken wat het wil. En jouw hoofd ook. Iedereen heeft oordelen en denkt van alles over van alles. Dat is niet iets om te veranderen. Dat is iets wat vanzelf zijn perfecte rol aanneemt als je je focus verplaatst naar een positieve intentie, naar je essentie, die uit liefde en licht bestaat. Mijn gedachten zijn niet van mezelf. Dus deel ik ze.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten