maandag 28 november 2016

Modderkleuters en lichtbakens

Op het moment dat ik een geïnspireerd lijkend positief imago verspreid op social media is er iets in mij dat meteen wil zeggen: oh maar ik voel me ook zwaar, pessimistisch en onzeker! Ik weet niet zo goed waar die neiging vandaan komt. En precies dat is ook niet belangrijk, of het goed is of slecht: dat is het hele punt wat ik wil maken. Voor mij gaat het hand in hand: het positieve delen en het negatieve delen, zonder waardeoordeel dat het ene beter is dan het andere. Gewoon delen wat er uit me stroomt. Hoe negatief en vanuit mijn ego of volslagen zweverig positief het ook is. Het negatieve delen blijft mijn manier om te gronden en in mijn kracht te komen, om mijn zorgen los te laten. En dan heb ik het idee dat dit voor andere mensen ook fijn is. Omdat ik het zelf ook fijn vind om iemands menselijkheid en worstelingen te zien achter alle mooi bewerkte foto's en spiritueel ontwaakte berichten. Omdat ik anders het gevoel krijg dat ik nog maar een spirituele kleuter ben die in de modder zit te roeren, terwijl iedereen schoon en licht ergens op een wolk zit te filosoferen.

Ik ben de laatste tijd sterk de tegenovergestelde vorm van spiritualiteit tegengekomen: de positieve focus, het ontstijgen van het ego, de 'einddoel-spiritualiteit'. Dat triggert mij, ik ben er een beetje allergisch voor. Het druist in tegen alles wat ik in mijn opleiding leer, en mijn eigen waarheid. Ik omarm het liefste alles wat er in dit moment is, en zie het volledig aanwezig zijn met alles wat ik voel en denk in het hier-en-nu als de ultieme vorm van spiritualiteit. Mindfulness is voor mij betekenisvoller dan concepten als 'naar de 5e dimensie gaan' of 'onvoorwaardelijke liefde'. Die dimensies zijn niet zo mijn ding. Op die manier kijk ik niet naar de wereld. Voor mij is onvoorwaardelijke liefde een logisch gevolg van het omarmen van alles in het hier-en-nu. Als ik onvoorwaardelijke liefde had willen ervaren, was ik niet in dit leven met deze ouders met dit levenspad met dit design op deze planeet geïncarneerd. Dan was ik wel in die hogere dimensies gebleven. Nu ik toch hier ben, zit ik liever als een kleuter in die modder te roeren, eigenlijk, om die modder helemaal te leren kennen. Die modderige kleuters zijn zo gek nog niet.

Dus, wat is mijn reality-check die ik graag wil delen? Hou je vast.

Ik ben bezig met het heerlijk inspirerende en eveneens onzekere en frustrerende proces van het opbouwen van een carrière in het spirituele veld. En ik heb een keuze, die ik steeds weer opnieuw word uitgenodigd om te maken.

Keuze 1 is: mezelf als Reader & Healer en 'leider' van Jong Bewust aanprijzen op een voornamelijk positieve manier. Dat houdt bijvoorbeeld in dat ik al mijn boodschappen eindig met een positieve noot. Dat ik motiverende uitspraken deel. Dat ik elk schaduwaspect dat ik in mezelf aantref niet in woorden vang, maar deze meteen transformeer naar hun positieve equivalent, om een lichtbaken te zijn voor anderen, en dán pas deel. Ik zeg dan bijvoorbeeld niet: mijn passie voor Jong Bewust is ontstaan vanuit mijn eenzaamheid. Ik zeg: Jong Bewust is ontstaan vanuit de behoefte aan verbinding die ieder mens heeft. Het houdt in dat ik een voorbeeldfunctie ga vervullen. Het wordt onpersoonlijker, universeler. Het houdt in dat de mate waarin ik straal, een graadmeter is voor het succes van mijn professionele kwaliteiten. Hoe lichter ik ben, hoe betere Healer ik ben. Hoe gezonder ik ben, hoe betere Healer ik ben. Hoe liefdevoller ik ben, hoe betere Healer ik ben. Kwetsbaarheid is dan een manier om mijn puurheid te delen. Kortom: ascenderen maar!

Keuze 2 is: mezelf als mens neerzetten, met alle rommelige trial en errormomenten van dien. Alle helingtools die ik aan anderen te bieden heb op mezelf demonstreren. Dat betekent: de verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen stukken, wat ik sowieso al doe, want zo zit ik in elkaar,  ik doe het eigenlijk een beetje teveel, dus eigenlijk betekent het gewoon: mijn leven delen. Kwetsbaarheid is dan een manier om mijn rauwheid te delen, alle momenten dat ik het even niet weet, en vooral ook: de delen van mij die niet geheeld zijn. Zoals mijn fysieke kwalen (menstruatiepijn, eczeem), mijn terugkerende onzekerheid, mijn neiging om in mijn hoofd te gaan zitten en in al mijn andere valkuilen te vallen. Dit betekent dat ik riskeer dat ik het vertrouwen verlies van mensen die hun 'redder' of Healer graag op een voetstuk zetten. Het betekent dat ik laat zien dat ik imperfect ben. Maar het betekent ook dat ik niet van jou verwacht dat jij ascendeert, altijd maar zelfvertrouwen hebt, een baken van onvoorwaardelijke liefde bent of wat voor einddoel dan ook bereikt. Dat boeit mij niet. Jij bent zoals je bent op dit moment, en misschien erger ik me daar zelfs aan. De graadmeter van mijn professionaliteit wordt dan bepaald door de mate waarin ik aanwezig kan zijn met wat is. Deze eerlijkheid is de bron van alle heling en zelfliefde. Laat ik je een geheim over Healing verklappen: alleen vanuit deze eerlijkheid kan ik jou helen. Je irriteert mij: maar ik heb daar ruimte omheen zitten, ik identificeer me er niet zo mee omdat ik het er helemaal laat zijn, en ik kijk in de spiegel om te zien wat mij zo ergert aan jou. Ik kan je dan juist healen.

Welke van de twee heb jij liever? Ik heb een duidelijke voorkeur voor keuze 2. Maar het kan zijn dat jij een heel andere keuze wilt maken. Dat is oké. We zitten allemaal anders in elkaar, hebben andere persoonlijkheidstypes, andere rollen in dit leven, en - in het geval dat er healers meelezen die wel voor keuze 1 gaan - een andere misse. Er is helemaal niets mis met lichtbakens zijn. Sterker nog: bedankt dat je er bent. Dat stelt mij in staat om dit te complimenteren met de andere kant. En ondertussen vind ik het ook knap irritant om de boodschap te krijgen dat 'als ik "nog" in mijn ego zit, ik dit-en-dit moet doen om mijn werkelijke pure zelf te zijn'. Daar erger ik me aan. Maar ik vat het niet persoonlijk op - of juist heel persoonlijk waarna ik weer in de spiegel kijk om mezelf te helen - en ik hou nog steeds van de mensen die dit zeggen. Dat is precies wat onvoorwaardelijke liefde is, tenslotte. Snap je? Keuze 1 en 2 komen op hetzelfde uit, maar gaan een andere weg ernaartoe.

Ik schreef laatst een blog over grenzen op de website van Jong Bewust. Grenzen zijn een thema van mij. De antwoorden die ik had gevonden kwamen rechtstreeks voort uit mijn eigen struikelblokken. Ik schreef een blog over slachtofferschap. Ik had het in alle voorbeelden over mezelf.

En ik ben Healer. Een verdomd goede, als ik zo vrij mag zijn.

Er is een stemmetje dat schreeuwt dat ik mezelf in de vingers snijd door mijn imperfectie te delen. En er is een stemmetje dat ferm doch liefdevol zegt: dit is PRECIES waar het om gaat, authenticiteit en transparantie en delen wat heling werkelijk inhoudt midden in de modder, in plaats van een soort hermetisch lichtfront te vormen dat ver verheven is boven alle twijfels en duisternis. Dat past zó niet bij mij! Binnen no time ontdekt iedereen dat ik stiekem weer in de modder heb zitten spelen, omdat de vlekken me verraden, en dan moet alles weer in de was. Met antivlekkenwasmiddel.

Als je hiermee resoneert: hartstikke mooi. Dat betekent dat jij ook je schaduw kan omarmen. Als je hier niet mee resoneert omdat je 'verder geascendeerd' bent dan ik: super, dan kan ik waarschijnlijk iets van je leren wat ik confronterend zal vinden. En als je er niet mee resoneert omdat je andere overtuigingen hebt en je schaduw niet aan kunt gaan: dan zijn we hier verder klaar.

Ik weet dat dit het pad is dat ik moet gaan. Dit is nu mijn waarheid. Misschien niet altijd - ik verander vaak van gedachten - maar voor nu is de enige manier waarop ik voorwaarts kan gaan, dapper te zijn in het delen van mijn onzekerheden en worstelingen. Op het moment dat ik het zo verwoord, is het alweer sociaal geaccepteerd. Maar op het moment dat ik zeg: ik worstel echt heel erg met de heling van mijn eczeem de laatste tijd, geloof je dan nog dat ik een goede Healer ben?

Het punt is: ik zit op een bepaalde frequentie terwijl ik dit schrijf. Ik houd er meerdere tegelijk vast, ik ga ertussen heen en weer. Van modderkleuter naar lichtbaken, en weer terug. Van angst naar liefde. En van liefde naar angst. En die frequenties mogen er allemaal zijn, zoals elke frequentie er mag zijn. En dan gaan alle frequenties weer omhoog. Ik speel ermee, net zoals die kleuter met de modder speelt. Want ons innerlijk kind is ons meest pure deel, en als dát met alle zware dingen op deze aarde (de modder) kan spelen, dan moet het toch wel goed zijn?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten