woensdag 23 november 2016

De gevolgen van een hoge vibratie #1

Ik ben bezig mijn verlangens te manifesteren. Dat betekent dat alles wat ik voel, denk en zeg, sneller zijn weerslag krijgt in mijn realiteit. Dat is even oppassen, want voor ik het weet heb ik weer een negatieve gedachte en gaat mijn vibratie weer omlaag en zit ik met de gebakken peren.

Wat voelde je toen ik dat schreef? Is dit wel waar?

Nee. Natuurlijk is het niet waar. Het is immers gebaseerd op oordeel en schuldgevoel. Ik vond dit zó enorm verwarrend in mijn eigen weg. Op het moment dat ik denk 'shit nu moet ik oppassen, niet aan iets negatiefs denken, NIET AAN IETS NEGATIEFS DENKEN' is dat niet een fout op zich. Dat is niet de oorzaak van het ongeluk dat ik op mijn weg aantrek. Dat is een symptoom. En dat is een fantastisch symptoom, want het betekent dat ik zojuist de ruimte vrij hebt gemaak om iets te helen. En door dat te helen ga ik nóg sneller op die weg voort met de Wet van Aantrekking. Alles wat er is, is er om geliefd te worden, tenslotte.

De angst om mijn leven te verstoren met een negatieve gedachte komt voort vanuit iets veel diepers (gebrek aan vertrouwen in mezelf). Een negatieve gedachte is als de top van een ijsberg van emoties. Emoties zijn er om gevoeld te worden. Om geliefd te worden.

Even tussendoor: Blijven stromen, dat is de sleutel. Daarom heet het ook e-motie, in beweging. Emoties op zich zijn niet verkeerd. Dat is zo'n frustrerende spirituele mythe! Wees toch lekker boos, pissig, jaloers, angstig, eenzaam, wraakzuchtig etcetera. En ga dan nóg een laagje dieper in die emotie. Net zo lang tot je bij de kern komt en er tranen omhoogkomen. Dan heb je het geheeld. Dan 'val je erdoorheen', noemen ze dat volgens mij in de psychologie. 

Dus, elke keer dat ik in de rats zit dat mijn gemoedstoestand minder is dan positief, is dit een teken dat een dieper liggend emotioneel trauma klaar is om geheeld te worden. Ik ontdekte allerlei blokkades. Dat ik mezelf wilde verstoppen. Dat ik mezelf niet zoveel waard vond. Dat ik bang was dat er niets naar me toe zou komen als ik niets deed. Dat ik bang was dat ik mensen van me zou vervreemden als ik me écht uitsprak. Dat ik bang was dat ik niet te vertrouwen was, en dat negatieve emoties en gedachten de boel alleen nog maar erger zouden maken.

Dit alles komt neer op: gebrek aan vertrouwen in mezelf. En dat komt uit mijn jeugd. Uit mijn opvoeding. Nu ik eindelijk bezig ben om vanuit het vertrouwen in mezelf, mijn leven vorm te geven, zit ik in een onwijs hoge fijne vibratie. Maar: ik stuit op de ene na de andere trigger, die me weer terugbrengt naar die lagere vibratie. Naar innerlijk kind-werk uit mijn jeugd. Ik hoef maar te visualiseren dat ik vrijelijk geld uitgeef om mijn leven ten volle te ervaren, en volledig authentiek te zijn bij mijn vriend, en ik krijg een telefoontje van mijn vader waarin hij uitspreekt dat hij mijn keuze om toch door te gaan met mijn opleiding niet begrijpt, hij me financieel niet kan ondersteunen en me pusht om toch maar een uitkering aan te vragen. (Wat totaal niet mijn weg is.) Ook is hij emotioneel niet beschikbaar, net zoals mijn vriend soms is (duh, daarom heb ik deze relatie aangetrokken, hoe irritant dat ook is). (En trouwens is het typisch Nederlands om emotioneel niet beschikbaar te zijn.) Voilà: emoties. Met de loep van mijn complete inzicht hierin, leidde ik mezelf door het helingsproces. Dit telefoontje kwam niet voor niets. Het kwam omdat ik mezelf heb opengesteld om de weg te gaan die ik nu ga en de vibratie van heling het universum in heb gestuurd met de vraag om mij te helen. Dit is één van de levenspaden die ik in dit leven kon kiezen, waarin ik nu de ene deja-vu en synchroniciteit na de andere ervaar. (Beiden tekenen dat je op de weg zit die je hogere zelf heeft gekozen.)

Het is heel simpel: nu ik aan het universum verklaar dat ik er klaar voor ben om me te laten zien en mezelf op waarde schat en vertrouw dat alles vanzelf naar me toe komt, komen alle stukken in mij naar boven die daar niet mee resoneren. En aangezien de Wet van Aantrekking stelt dat dit gelijk-aardige energie aantrekt, is mijn vader in deze situatie de spiegel, het symptoom, de boodschapper. Niet de oorzaak. Ik koester dan ook geen wrok naar hem toe. Ik heb zelf gekozen voor een leven met hem als vader. Om niet begrepen en gevalideerd te worden, om eenzaam te zijn in mijn gevoeligheid.

Zodat ik een jongerenbeweging kan leiden waarin ik hooggevoelige jongeren met elkaar verbind. Zodat ik Healer en Reader kan zijn en álle kleine subtiele gevoelens van een hooggevoelige bewust kan worden en valideren. Ik ben er immers zelf ook doorheen gegaan. Ik heb immers zelf ook het verlangen gehad om niet meer eenzaam te zijn. Dat is hoe de Wet van Aantrekking vormkrijgt. Door mijn 'negatieve imprint' (in mijn geval de eenzaamheid) ontstond het verlangen dat sterk genoeg is om mijn levensmissie vorm te geven. En dát trekt alle ervaringen aan die ik nodig heb om aan de andere kant ervan uit te komen. En het gaat er niet om dat ik 'daar' kom, maar dat ik 'hier' ben.

Ik ben nu de diepste emotionele beschadigingen uit mijn jeugd aan het oplossen. Ik leerde van Teal Swan dat we voor ons achtste levensjaar onze herinneringen niet mentaal opslaan, maar emotioneel. Dat betekent dat we hiermee kunnen werken door somatisch contact te maken met de emoties. Niet door cognitieve therapie te doen. Somatisch betekent via het lichaam. In je lichaam worden in je cellen trauma's opgeslagen: je cellulaire geheugen. Dit emotionele trauma kwam vrij uit mijn lever en gal - traditioneel de organen die geassocieerd zijn met woede (in de traditionele Chinese geneeskunde) maar ook met gebrek aan vertrouwen in jezelf, en de zware emoties niet durven te laten stromen. Daarom roep ik ook steeds dat die er mogen zijn. Als ze er écht van mij mochten zijn en als het geen thema van me was, zou ik me er ook niet bewust van zijn, zou ik het ook niet roepen. De gewonde heler. Dit is lange tijd mijn focus geweest. En ik had de afgelopen dagen een nóg sterkere fixatie op het doen van een leverreiniging. Dat blijkt uiteindelijk niet meer nodig te zijn. Het kan ook emotioneel, dat was juist de bedoeling. Je lichaam kan leversteentjes ook zelf oplossen en zo de afvalstoffen afvoeren. Alle druk die ik de afgelopen dagen in dat gebied voelde, is weggestroomd, met heel veel geborrel in mijn buik. Oude dingen losgelaten. Vertrouwen in mezelf: ik heb alle wijsheid in me die ik nodig heb. Ik trek precies de hulp aan die ik nodig heb. Ik heb dit zelf gedaan. Ik hou van het leven. Ik ben weer in mijn hoge vibratie. En het eerste wat ik voel/denk als ik me dat realiseer is: meer hiervan! Wat dat verder ook moge betekenen...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten