zaterdag 8 oktober 2016

En weer van schaduw naar licht

Na de shockerende en diep opwellende mutatie van gisteren - waar anderen ook uit hebben kunnen putten aangezien het tijdens meerdere readings plaatsvond - is het vandaag weer tijd voor wegebben. En ik blijf achter met melancholie en de angst voor het niets, de angst dat dit betekent dat er morgen niets meer zal zijn, dat dit het was. Dus dit is waar mijn angst voor de periodes van leegte tussen de pulsen uit voortkomt. Mijn 57 resoneert mee met de zon die in 57 is gegaan, zodat ik hem ook bewust kan ervaren. Of haar, eigenlijk. Want ze heeft een best wel vrouwelijke, zachte energie, maar doordringend. Zoals water een steen kan uithollen.

Human Design vist me op uit de schaduw. Ik hoef niks aan mezelf te veranderen, ik hoef geen laagjes van een ui af te pellen om te helen, want veel van die laagjes zijn gewoon genetische imprints, en hebben dus hun rol in het geheel. Mijn poort 60 wordt beheerst door 'The keepers of the wheel', een godheid die ervoor zorgt dat alles zijn plek inneemt in het wiel van de tijd. Dat is mijn godenpropaganda, dat is de basis van mijn helende kracht: alles heeft een rol, elke beperking mag er zijn, het is namelijk onderdeel van een groter mechaniek, een grotere beweging. Dat geeft rust. Ik kan ervan uit gaan dat dat wiel vanzelf weer een tandje verder schuift. Ik hoef niet bang te zijn voor het niets. Dat zegt mijn hoofd tegen mijn gevoel - het tegenovergesteld van wat ik gisteren zei, toen ik het gevoel als uitgangspunt nam - maar het werkt. Ik voel de restjes schaduw die nog verwerkt moesten worden in mijn systeem oplossen in licht. Het gevoel is niet beter dan het hoofd. Het heeft allebei een rol in het geheel. En in deze tijd maakt de mensheid een beweging van het hoofd naar het gevoel.

Het gevaar met spritualiteit, en vooral schaduwwerk - met deze onverzadigbare beoordelende 18-58 transit (en een open ego) - is dat ik eindeloos gaat ploegen naar trauma om te helen. En wij zitten vol met trauma's. Op het moment dat we onze teen stoten en niets laten merken ontstaat er al een trauma, omdat we het niet helemaal hebben toegelaten, in eigendom genomen en gevoeld. Het is dus niet erg dat we trauma's hebben. Ze hoeven niet allemaal nu opgelost te worden. Ze mogen er gewoon zijn. (En daardoor komen ze naar de oppervlakte en lossen ze op.) Soms zijn er dieper liggende thema's, die we in dit leven grondig uitleven, incarnatie-thema's. Bij mij is dat 'slachtofferschap' - het thema van mijn vrouwelijke energie (design-aarde, ik leef het uit in relatie tot mijn moeder, aangezien dat onze archetypische eerste ervaring met het vrouwelijke is). De collectieve pijn van het vrouwelijke dat gekwetst wordt in haar ontvankelijkheid, zodat ze grenzen moet oprichten die alleen maar voor weerstand zorgen. Dat het mannelijke haar ziet als prooi en haar wil penetreren en shockeren, om de overvloed van de moederlijke warmte te bereiken.

Ik zal dit thema mijn hele leven onderzoeken en afpellen, maar gaat niet weg. Het zit in mijn genen. Dus tenzij ik een staaltje metafysische epigenetica uithaal met mezelf - wie weet wat er allemaal mogelijk is tussen hemel en aarde - zal ik hierin blijven leren tot ik sterf. Dat is oké. Ik vind het wel interessant eigenlijk. Ik schrijf er een heel boek over.

Ik zit nu tegen de mannelijke energie aan te hikken, tegen het onderzoeken van de kookpot: mijn design-zon in poort 50. Dit gaat over de waarden die ik van mijn vader heb meegekregen, en de rol die hij in mijn leven inneemt als mentale autoriteit (hij is een mentale projector). De instinctieve waarden die verheven worden tot gedachtegoed. Ik weet nog niet helemaal hoe dit zit. Het zal vast een keer naar boven komen. Waarschijnlijk in confrontatie met één van mijn mannelijke docenten, want zo gaan die dingen.

Dan ga ik nu melancholische muziek luisteren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten