dinsdag 18 oktober 2016

Een wiel uit een uitgesleten spoor duwen

Het blijft nog een grote uitdaging om na een mutatie (Human Designjargon voor een geconcentreerde krachtige verandering die tot vervulling leidt) de leegte in te gaan. Ik kom slippend en schurend op mijn remweg terecht, en probeer nog om door te gaan met mijn ogen dicht, tot ik vroeg of laat op mijn gat beland en knarsetandend blijf zitten. Het liefst met muziek, thee en kaarsjes, maar het verzorgen van die dingen is alsof ik eigenhandig een wiel uit een uitgesleten spoor moet duwen. Het uitgesleten spoor van 'altijd maar doorgaan, ook al voelt het niet goed'. Ik moet eigenhandig alle afleiding (lees: internet) elimineren, en mijn aandacht richten op die leegte in mijn binnenste, op dat absolute ontbreken van iets. Het is niet zo dat ik dan een stiekeme, geruststellende aanwezigheid voel van 'iets' dat in de maak is. Nee. Ik voel helemaal niets. En bovendien is mijn lichaam doortrokken van intens verdriet. Als ik het heb klaargespeeld om daar een tijdje mijn aandacht op te richten, krijg ik al snel mijn beloning.

Dat duurt eigenlijk maar een kwartiertje, twintig minuten, om eerlijk te zijn. Veel korter dan mijn weerstand op de remweg en mijn pogingen om toch maar door te gaan. Het doorvoelen van de leegte stelt eigenlijk zo weinig voor dat ik me bijna een valsspeler voel als ik meteen weer nieuwe idee├źn krijg. In een moeiteloze puls komt mijn creatieve energie weer terug. Ik zit meteen vol met zekerheid en zelfvertrouwen over de volgende stap. Het is een lachertje. Al die weerstand om een kleine twintig minuten.

Vandaag wist ik mezelf na een druk en inspirerend weekend weer in de leegte te manoeuvreren. Met muziek, thee en kaarsjes. Ik sloot mijn ogen, legde mijn handen op mijn onderbuik, en bracht mijn aandacht daar naar binnen. Ik voelde de stilstand van het absolute nulpunt van mijn creatieve energie. Ik waagde me aan het volledig 100% doorvoelen van de melancholie, als kleine speldenprikjes in mijn lichaamscellen. Die begon te stromen en golfde mee met de melancholische muziek, maar vond geen uitweg. Ik realiseerde me weer: dit is het gevoel waar iedereen naar op zoek is met al die pumpkin spice latte's, met alle verdrietige films, met alle dekentjes en boeken en met regen bezaaide ramen en herfstdecoratie en kunst. Dit gevoel van melancholie is gewoon hier aanwezig, en het is zoveel intenser om het van de eerste hand te ervaren, in plaats van via een verhaal of betekenisvol herfstritueeltje.

Er popte een idee op, waar ik al een tijdje op aan het broeden was, en dat nu tot een oplossing kwam. Ik overlegde met mijn hogere zelf en maakte zo weer connectie met mijn essentie - waar het over ging ga ik beschrijven in een blog van Jong Bewust. Hier wou ik vooral het proces delen van het herschrijven van de paden in mijn hersenen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten