woensdag 10 augustus 2016

Voldoening

Soms heb ik dagen dat ik amper de energie heb om een pot jam te kopen - zo zo nodig, die jam, bosvruchtenjam, ik heb al dágen geen jam, oh shit, nu heb ik mijn ritme er in de eerste zin alweer uitgehaald IK HEB GEEN JAM IK WIL JAM - en soms blijft het maar doorgaan. Alsof alle checkboxjes in je systeem één voor één worden afgevinkt terwijl je gefascineerd kijkt naar de lijst die maar door blijft gaan als de codes op een computer en dat ze afgevinkt worden en nog één en afgevinkt en de dag is allang voorbij en het gaat maar door en alles wordt vervuld en je bent heel gelukkig want het leven is een brede gouden weg die voor je openligt en de tijd is je rode loper.

Ik dacht, laat ik hierover schrijven, als tegenwicht voor al die blogs over verveling enzo, straks zou je nog gaan denken dat ik depressief ben. Maar dat ben ik niet want ik HOU VAN HET LEVEN en ik LEEF tot in elke vezel en ben elk moment dankbaar, gewoon, dankbaarheid als aangetroffen gevoel in mijn binnenste, geen spiritueel imperatief, want spirituele imperatieven, daar hou ik niet zo van. Daarom schrijf ik ook zo graag over het kleinste negatieve gevoel dat ik bezit. Om het te omarmen. Om mijn zelfliefde te vergroten. Omdat het leven een reliëf is, en elk moment donkere en lichte stukken kent en wij als mens zo in elkaar zitten dat we liever over die donkere stukken heenkijken. Dus een beetje focus op de negativiteit is voor mij een medicijn. Focus is aandacht is liefde. Dat gaat bij mij in één moeite door. Ik weet niet waarom ik de behoefte voel om mensen te vertellen dat ik geen mentale problemen heb, want het is niet zo dat iemand mij daarvan heeft beschuldigd ofzo, ik keek alleen video's van youtubers die ik volg waarin ze uit de kast komen met hun depressie en anxiety, waardoor het net is alsof er achter elk gezicht een depressie schuilgaat, bless them.

Dus dit is het gevoel: voldoening. De melancholie is er nog, op de achtergrond, en spoort me aan om te creëren, om te genieten, om te vechten voor wat ik belangrijk vind. Maar het gevaar is geweken, er is geen leegte, geen afschuw of grijze mist of onmacht. De puls staat weer aan, heeft aangestaan, het gouden stof dwarrelt dus nog neer op die rode loper van jam of zoiets, en alles is goed.

Ik weet niet waarom de intensiteit van verandering me zo aanspreekt, maar dat doet het. Iemand anders met het kanaal van mutatie vertelde me dat ze het vreselijk vond. Dat ze de periodes waarin er niks gebeurt liever heeft, omdat dat zo lekker rustig is. Rústig?! Ik ga dóód vanbinnen! Als die puls van het weten niet aanstaat, dan weet ik niks! Dan ben ik alle grip op mijn leven kwijt en heb ik geen energie of levenslust of vechtlust of ambitie, en kan ik mezelf met geen mogelijkheid opporren tot enig vertoon van zinvolle actie of doelgerichtheid. Dan moet ik weer spijbelen van het leven, een briefje naar school schrijven, alsof ik mijn eigen moeder ben en mezelf knarsetandend vrij geef van verplichtingen, want ik weet heus wel dat ik schooltjeziek ben. Denkt mijn hoofd.

Dat vindt zij dus blijkbaar heerlijk, die pauze, maar ik heb de neiging om eroverheen te walsen omdat ik ben opgevoed met normen en waarden, en dan val ik ineens in de kloven in dat reliëf en vind ik mezelf terug in de schaduw. Beetje heen en weer lopen op de bodem, een stap vooruit, een stap terug, maar dan: tijd om stil te staan. Op je plaats rust. Ik loop de mars van mijn leven en de slag is onregelmatig, als een stoelendans waarin je superalert moet zijn om een stoel te bemachtigen want anders is het huilen en moet je aan de kant zitten en kan je pas het volgende spelletje weer meedoen. Oh jongens, wanneer gaat die stomme poort 63 er nou eens uit, dat hoofd van mij houdt niet op met beeldspraak en formules, het gaat maar rond en rond als een eindeloze jam.


Mm, ben ik geslaagd in het schrijven van een positieve blog? Ik vind 'm vagelijk verontrustend. Maar wat wil je ook, om kwart voor twee 's nachts.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten