donderdag 18 augustus 2016

Creatieve dromen en passie


Ik ben me bewust van de transit, en word er vandaag stérk door beïnvloed. Het is het gevoel van volmondig 'ja' willen zeggen tegen de gevoelens van vuur en verlangen die ik in me heb. Maar ook het evalueren van deze gevoelens, om erachter te komen welke bij me zal blijven en welke niet. De zon en aarde in 29 en 30.

Ik was dinsdag in Amsterdam, waar ik twee boeken kocht in dat kwijlparadijs dat Waterstones heet: over het ene heb je in de vorige blog kunnen lezen, over het andere zal ik nu schrijven. Dat is het boek 'On the other side' van Carrie Hope Fletcher, een vlogger die ik al jaren volg. Het is een prachtig verhaal over de liefde en het volgen van je creatieve dromen. De hoofdpersoon loopt in het najagen van haar dromen echter tegen een menshoge blokkade aan in de vorm van haar moeder. Met alle passie en vuur in zich voor de liefde en de creativiteit, geeft ze toch toe aan haar moeders tirannie en kiest ze voor de optie die haar niet gelukkig zal maken. Ik ben nu halverwege het boek, dus ik weet nog niet of er een happy end is, of nou ja, het 'end' is er al, aangezien het verhaal na de dood speelt, dus het is eerder de vraag of er 'resolution' komt - alweer dat woord, dat ik ook gebruikte om het Harry Potter-boek te beschrijven en niet in het Nederlands kon vertalen. 'Afsluiting' of 'oplossing' dekt de lading toch niet helemaal.

Maar hoe het ook afloopt, ik legde het boek even weg, want het zette me aan het denken. Nee, het muteerde me, want die lieve Carrie Hope Fletcher heeft ook het kanaal van mutatie, net als ik. Ik zag ineens alles in een ander perspectief. Dat wat ik als beperking beschouw in mijn huidige situatie (geen werk hebben, mijn richting niet weten), is langzaam aan het wegsmelten, om plaats te maken voor iets nieuws.


Aangezien ik mijn strategie en autoriteit heb gevolgd, heb ik dit boek in de Waterstones gekocht en ben ik het vandaag gaan lezen, op de dag dat de zon in 29.3 staat: de evaluatie van waar je 'ja' tegen wilt zeggen, welke passie het waard is (poort 30) om voor in het diepe te springen.

Nu moet je weten dat mijn beperking niet wordt veroorzaakt door mijn moeder. Sterker nog: zij is degene die me op mijn pad houdt, die me dwingt om mijn ruggengraat recht te houden puur omdat zij me steunt in mijn dromen en mij alle ruimte en liefde geeft. Ze zorgt ervoor dat ik niet afgeleid word van mijn dromen door een crappy baantje te moeten zoeken, en dat ik mijn wiebelige gevoel voor richting in mijn leven serieus neem. Dat is dus het tegenovergestelde als in het boek. Ik was er even door tot tranen geroerd en diep, diep dankbaar dat ik zo'n moeder heb. Het andere tegenovergestelde is dat ik NIET die brandende passie in mezelf voel om het creatief te maken zodat ik samen kan leven met mijn grote liefde, die de hoofdpersoon van het boek wel heeft.

Dat heeft deels te maken met het feit dat ik zo gezegend ben dát ik al samen leef met mijn grote liefde en daar dus niets meer in te verlangen heb. Wel veel te verliezen, maar daar denk ik liever niet al teveel over na, met als gevolg dat ik er voortdurend aan denk.

Wat dat andere deel betreft - het ontbreken van de kracht van mijn creatieve passie - daar werd ik dus door dit boek in gemuteerd. Want is dat wel zo? Ontbreekt die passie om te vechten voor mijn dromen echt wel? Of ben ik gewoon bang om te falen en blus ik met die angst mijn creatieve vuur bij voorbaat al?

Ik ging bij mezelf te rade. Ik stelde mezelf de twee vragen die ik mezelf de afgelopen maanden keer op keer heb gesteld (zucht, die rottransits in poort 63 en 64 ook), met wisselende antwoorden: 1) wil ik mensen helpen om zichzelf te kennen en hun leven te transformeren? en 2) wil ik een boek uitgeven dat mensen diep zal raken en bijdraagt aan de bewustwording van de mensheid in deze overgangstijd?

Bij beide vragen kreeg ik kippenvel en moest ik huilen. Ik weet niet wat dat voor antwoord is. Ik denk dat het een 'ja' is. In ieder geval voelde ik een sterke reactie, een veel sterkere reactie dan ik op de afgelopen maanden op dagelijkse basis heb gevoeld toen ik aan het weifelen was over wat ik moest doen met mijn leven.

is dit wel waar? ben ik mijn dromen kwijt?

Innerlijke drijfveren zijn tricky. Ze kunnen je zomaar ontglippen. Ik ben gênant kwetsbaar en squishy vanbinnen: door de kritiek die ik op mijn verhalen kreeg van mijn 16e tot mijn 19e heb ik jarenlang niet geschreven, en ik ben daar pas sinds twee jaar geleden langzaam van hersteld - nu ben ik 26. Ik ben bang dat dit nogmaals gebeurt en ik wéér mijn creatieve bron zal kwijtraken. Dan schrijf ik liever alleen voor mezelf in plaats van het risico te lopen dat ik dat geluk weer verlies door de harde buitenwereld.

En wat het helpen van mensen betreft: ik ben bang dat er mensen naar me toe komen van wie ik niet zal kunnen houden, die niet met me resoneren, die ik niet zal willen helpen. Ik ben bang dat ik niet de invloed of de kracht heb om iets te kunnen betekenen voor anderen, en dat ik niet de innerlijke motivatie zal vinden om mijn helingskracht in te zetten voor anderen - dat mijn heling-ideaal doodslaat als een lauw biertje zodra ik een eigen praktijk open. Geen wonder dat geen van de stappen die ik tot nu toe in die richting heb gezet vrucht heeft afgeworpen. Ben ik wel een echte healer, diep van binnen?

Ik probeer dit op de juiste manier aan te pakken. Forceren werkt niet, als het gaat om een roeping. Puur met wilskracht of weerbaarheid kun je je door een bijbaantje heen laveren, maar niet door je meest sensitieve, kwetsbare, creatieve passie. Daar kun je niet in verharden. Daar moet je open en zacht in blijven, en hopen dat de muze bij je blijft.

Ik geloof niet zo in discipline als manier om creatief te zijn, dus ik betwijfel of ik ooit wel een gepubliceerde schrijver kan zijn - ik kán gewoon geen woord uit mijn toetsenbord wringen als ik niet geïnspireerd ben, alle zelfhulpboeken die dit 'heilige moeten' verkondigen ten spijt.

Misschien is het wel zo dat ik nooit echt heb moeten vechten voor mijn dromen, en dus ook nooit de absolute waarde van mijn creatieve passie bij de lurven heb kunnen grijpen. Of is dat de goden verzoeken?

Zo, dat was weer lekker kwetsbaar. 3.5 aan het werk: een poging om orde te scheppen in de chaos en al mijn gevoelens zonder oordeel naast elkaar te leggen - ik hoop niet dat het overkomt als slachtofferschap, ik ben gewoon iets aan het onderzoeken, ik ga zo de was opvouwen, weet je wel - en ik ben vast niet de enige die zulke dingen voelt, alle social media-facades ten spijt.

Ik weet niet waarom ik de neiging heb om mijn zieleroerselen zo openbaar te maken, maar het is het enige dat me gezond houdt, dat me krachtig houdt, dus hier gaat weer een nauwelijks gelezen (gelukkig maar, stel je voor) zielekreet de ether in.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten