zondag 21 augustus 2016

Continu malende gedachten: do's en don'ts

Dit wordt weer een blog over Human Design. Sorry dat ik zoveel in jargon spreek, ik doe het niet om superieur over te komen ofzo, ik wil mijn enthousiasme gewoon delen en ik ben nu nog in de integratiefase, zodat ik mijn manier van spreken nog niet heb afgestemd op mensen die geen kennis hebben van Human Design. Ooit ga ik dit wel op een praktische manier externaliseren, hoop ik. 



Vanaf ongeveer juni (?) staan er al planeten in de twee collectieve hoofdkanalen (links en rechts). Dit betekent dat onze wereld collectief veel twijfels voelt. Vooral mensen met open hoofden weten misschien niet wat ze overkomt. Ik stel me zo voor dat er heel veel onbegrip is over hun maar doormalende hoofd, en dat het aantal mensen dat naar een psychiater stapt voor pillen tegen de anxiety onverklaarbaar toeneemt.

Deze kanalen gaan steeds aan en uit, van juni (?) tot oktober, dus voor iedereen zorgt het voor onrust. Voor mij, met mijn poort 4, is het hoofd non-stop aan geweest, aangezien poort 63 niet van wijken wist. En dat terwijl mijn hoofd daar helemaal niet op gebouwd is, en ik dus gemakkelijk hoofdpijn krijg of mentale vermoeidheid. Dit zal doorgaan tot halverwege oktober, wanneer de maansknopen eindelijk veranderen.

Het drong tot me door dat ik deze zomer heel veel wijsheid kan vergaren over mensen met een gedefinieerd hoofd. Zo van 'poe hee, nu weet ik hoe jullie je voelen!' (Dit is ook steeds de reactie die ik krijg van mensen met een gedefinieerd hoofd als ik klaag over de hoofd-activaties: 'welkom in mijn wereld!') Mijn illusies over dat het toch wel heel fijn moet zijn om consistente inspiratie te krijgen zijn inmiddels wel versplinterd. Want net zo vaak is het geen pure inspiratieparel die binnen komt, maar gewoon een eindeloos malen. Daarbij moet ik zeggen dat ik deze zomer natuurlijk de twee collectieve hoofd-ajna-kanalen heb ervaren, en niet het individuele kanaal, dat meer in pulsen werkt en voor omslagen in bewustwording zorgt. Vooral het logische kanaal, 4-63, is continu bezig te herhalen wat ik begrijp, om het patroon nog verder te verfijnen. Dat abstracte kanaal, daar heb ik niet zoveel vat op, omdat ik het verschil niet kan voelen als ze beiden zijn geactiveerd, maar de invloed ervan is onmiskenbaar.

Met de kennis die ik heb van 'the program' (de transits), lukte het me om er geen slachtoffer van te worden. Ja, het was heel vervelend, al die mentale stress, en ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Maar tegelijk wist ik dat het niets over mij zei. Elke keer dat ik in de twijfel stonk (zie al mijn blogs vanaf juni) kon ik mezelf er weer uitvissen. Niet op de manier waarop ik gewend ben - door mijn hoofd domweg leeg te maken met een zwaai van mijn toverstokje - want dat werkte niet nu mijn hoofd continu aan stond. Maar door mijn gedachten op hun plek te zetten. Door niet naar ze te handelen, maar mijn lichaamsautoriteit te gebruiken om door de twijfels heen te laveren.

En twijfels hád ik. Moest ik nu wel of niet doorgaan met mijn Reading-opleiding? Was ik überhaupt wel iemand van het kamp 'new age'? Was ik wel liefdevol genoeg, spiritueel genoeg, wilde ik wel een eigen praktijk openen? Moest ik misschien toch maar een baantje zoeken? Etcetera, ik zal je er niet mee vermoeien. Je hebt het kunnen lezen, of horen, als je een vriend/vriendin van me bent, want ik heb het niet bepaald onder stoelen of banken gestoken.

Ik heb me er uiteindelijk bij neergelegd, omdat ik begreep dat ik nu juist heel veel leer over hoe hoofden werken. Ik heb van nature een makkelijke uitweg uit twijfels - ik kan gewoon op de uitknop drukken en dan is mijn hoofd leeg. Maar veel mensen hebben dat niet. Als zij niet hun innerlijke anker in de vorm van de lichaamsautoriteit hebben, kan ik me voorstellen hoe hun leven ontzettend gecompliceerd wordt. Hoe zorg zich op zorg stapelt, hoe elke ervaring of gedachte aanleiding is tot nóg meer gedachten, hoe er volstrekt geen zekerheid te creëren is vanuit het hoofd terwijl het dat toch probeert en het steeds over een andere boeg gooit, en vooral hoe het nooit stil te krijgen is. En dan krijgen ze te horen in meditatiecursussen dat ze hun hoofd leeg moeten maken of naar de gedachten moeten kijken als voorbijvliegende wolken. Dat laatste kan dan misschien nog wel werken, maar het vraagt met een gedefinieerd hoofd veel meer mentale oefening om niet meer 'in je hoofd te zitten' dan met een open hoofd. Ik weet gewoon dat alles daarboven conditionering is. Ik heb die heerlijke pauzes waarin ik mijn hoofd gewoon leeg kan maken. Maar als je continu gedachten denkt, is het lastiger om ze niet te geloven, om een stapje terug te doen, om af te dalen in het lichaam. Soms werkt het hoofd in je voordeel, soms werkt het in je nadeel. Soms komen er allerlei nuttige gedachten uit voort, soms maakt het zich alleen maar zorgen en zet het je ertoe aan om dingen te veranderen die juist op hun beloop gelaten moeten worden.

Ik kan met mijn open hoofd en ajna de wijsheid ontwikkelen over welke gedachten waardevol zijn en welke niet. Ik kan mentaal onderscheidingsvermogen ontwikkelen. En dat kan iemand met een gedefinieerd hoofd ook, sterker nog, dat dóet iemand, op een heel gefixeerde manier. Probeer het niet te stoppen, dat denken. Het gaat toch altijd door. Je hebt er geen controle over. Gebruik je lichaamsautoriteit als anker, als instrument om beslissingen te nemen, en laat je hoofd zich ondertussen bezighouden met zaken die ertoe doen. Door te studeren op iets, bijvoorbeeld. Door te lezen, te schrijven, te praten. De tandradertjes werken, dus kun je net zo goed er iets tegenaan zetten dat erdoor in beweging komt. Door de mentale druk via de keel tot uiting te laten komen - in communicatie, niet in acties - geef je anderen misschien wel veel inzichten. En dan ben jij die mentale druk aan het kanaliseren, vrijlaten, doordat de tandradertjes niet worden geblokkeerd door zorgen óver de gedachten. Leer wanneer je uitgenodigd bent om je gedachten uit te spreken - dan zullen ze worden gewaardeerd. Het hoofd, het verstand, is er niet voor jou. Jij moet er geen beslissingen op baseren, op al die twijfels en inzichten en rationalisaties etcetera. Maar je kunt anderen er wel mee inspireren, onderwijzen, voor doorbraken of bewustwording zorgen, patronen organiseren, logische formules geven, prikkelende verhalen vertellen etcetera. Dat heet in Human Design 'externe autoriteit': het hoofd is de autoriteit voor anderen, niet de interne autoriteit voor jezelf.

Ik probeer mijn hoofd zich te laten focussen op de realiteit. 'The Work' van Byron Katie is daarbij een nuttige tool, zei een vriendin met een gedefinieerd hoofd/ajna. Het verstand kan namelijk een fantastische passagier worden van het leven. Stel je voor dat je in een auto zit, en je zit in de file. De bestuurder zit als een zoutzak achter het stuur en doet niks om het probleem te verhelpen. Je kunt proberen het stuur te grijpen, naar openingen in het verkeer te kijken, wensen dat je Bruce Almighty was, toeteren, etcetera. Dat doe ik meestal.
Maar laatst kwam ik op het idee om om me heen te kijken in dat innerlijke beeld. En ik zag alle mensen in mijn leven als bomen of andere symbolen in het landschap staan. Plotseling zag ik ze voor wie ze waren, in plaats van als vage figuranten in mijn eigen egocentrische right angle profile* Generator-leven. Dat was een bijzondere ervaring. Ik begon te begrijpen hoe het hoofd een diep begrip kan ontwikkelen als hij al zijn aandacht richt op het passagier-zijn, in plaats van die bestuurder (de magnetic monopole, je 'hart' in spirituele termen) te manipuleren. Dan zie je het landschap om je heen, hoe ver het van je verwijderd is, hoe weinig vat je erop hebt, en dat ze staan waar ze staan, die mensen, en dat ze op precies de goede plek staan. Net zoals in een landschapsschilderij elk boompje op de juiste plek staat. In een museum ga je ook niet een schilderij proberen te veranderen, toch?

En als je dat landschap tóch mooier wilt maken dan het is, ga dan kunst maken of schrijven of mensen hierover vertellen. Misschien entertain je ze er nog mee ook. Dat is waar het hoofd voor is: om elkaar te entertainen. Dat is waarvoor de mensheid op deze aarde is. Je gedachten doen ertoe, of ze nou op een gefixeerde manier worden gevormd (gedefinieerd hoofd/ajna) of op een ongefixeerde manier (open). Maar dan moeten ze wel op de juiste plek gezet worden: achterin de auto, kijkend naar het landschap.

Dat was weer een verhaal met veel 'moeten' en moraliteit erin. Maar goed, jij moet niks, natuurlijk. Als ik dát als levenshouding kan aannemen wordt het misschien nog wel wat met die praktijk van mij.

*Right angle is dat je gefocust bent op je eigen innerlijke ontdekkingstocht in het leven, left angle is dat je gefocust bent op de wereld om je heen en daaraan bijdragen. Er is geen moraliteit: beiden zijn valide.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten