vrijdag 22 april 2016

Schuldgevoel, of: hoe ik mijn onbeleefdheid goedpraat

Situatieschets 1: een jongetje in de supermarkt vraag de hele tijd mijn aandacht. Hij komt aanzetten met een of ander verhaal over een steentje dat hij heeft gevonden. Ik voel een innerlijke 'uh-uh' (nee) vanuit mijn sacrale centrum die mijn innerlijke leiding is, dus ik geef hem die aandacht niet. Ik blijf voor me uit staren omdat mijn lichaam daar zin in heeft. Ik zeg niets terug omdat mijn keelcentrum er geen energie voor heeft. Ik grom wat afwijzends als hij me wil helpen nadat mijn frambozen op de grond zijn gevallen. Kortom, mijn lichaamstaal is onbeleefd en niet liefdevol.

Situatieschets 2: twee vriendinnen praten over iets kwetsbaars en verontrustends en ik zit erbij te luisteren. Ik voel mijn ongemak toenemen en op een gegeven moment resulteert dat in een innerlijke uh-uh. Ik sta op en ga ergens anders zitten.

Resultaat in beide situaties: ik voel me schuldig. Waarom? Heb ik wel juist gehandeld?

Schuldgevoelens komen voort uit collectieve mentale conditioneringen. Ze komen voort uit moraal. Uit normen en waarden. Het hoofd voorkomt met deze namaak-emotie dat je domme dingen doet. Dat nerveuze denkhoofd vindt namelijk dat bepaalde natuurlijke acties of behoeften er niet mogen zijn, omdat onze geest nou eenmaal volkomen losstaat van de fysieke realiteit, in een fantasiewereld leeft, en dus geen voeling heeft met noodzakelijke fysieke behoeften.

(neem vooral even de tijd om die alinea op je in te laten werken)

Ik heb veel last van schuldgevoel.

Waarom?

Laag 1: hoofd. Dit is onbeleefd, zegt het denken. Dit kan echt niet. Dit is verkeerd en abnormaal gedrag dat niet hoort. Niet reageren? Weglopen? Verkeerd!

Als ik écht mijn innerlijke leiding volg, echt vanuit de liefde voor mezelf leef, dan zal ik onvermijdelijk dingen doen die botsen met het heersende paradigma van de maatschappij. Dit omdat de maatschappij voortkomt uit het hoofd. En niet vanuit het lichaam als spreekbuis van de ziel (=hart). Als wij massaal de stem van onze ziel zouden volgen, zou de planeet een behoorlijke transformatie doormaken en zouden we allemaal een stuk dichter bij wie we werkelijk zijn komen. Maar mijn hoofd heeft hier helemaal niks mee.

Dat wil alleen maar mijn overleving veilig stellen - het klassieke egogedrag. Het redeneert: als ik strategisch reageer op anderen, zullen ze me aardiger vinden, en me hun steun en aandacht geven, zodat ik kan overleven. Zodra ik gewoon mijn gevoel volg en wegloop bij een conversatie waar ik even niet de energie voor heb, gaat er dan ook meteen een alarm af.

Laag 2: emotie. Geef ik de ander nu niet een heel vervelend gevoel? Gaat de ander me niet veroordelen, als ik blijk geef van een wellicht geïrriteerde houding bij een kwetsbaar gespreksonderwerp, is dat niet sneu?

Maar ik weet ook: dit is een teken dat IK weliswaar de energie even niet heb voor dat gesprek, maar ook dat het voor alle betrokkenen beter is als ik niet thuis geef of wegloop, zodat er, weet ik veel, een beter begrip kan ontstaan tussen de andere twee. De Energie die alles in het leven regelt vraagt dat dan van me, en dat is zuiver, voor het hoogste goed. Wie weet wat er kan gebeuren op het moment dat ik mijn energie weghaal uit een situatie wanneer dat correct is?

En waarom vind ik het dan toch zo moeilijk? Ook al doorzie ik dat emotionele schuldgevoel als iets vanuit mijn hoofd?

Laag 3: design. Ik doe het wel, dat weglopen bij die conversatie, maar pas na een tijdje. Ik trap op de rem: ik wacht tot mijn innerlijke groene licht komt.

Terughoudendheid (32.4) hoort namelijk ook bij me. Het is onderdeel van mijn transformatiekanaal. Dat mag er ook zijn, dat komt niet voort vanuit mijn niet-zelf. Maar het veroorzaakt wel een innerlijke strijd. Het liefst wil mijn lichaam iets afwijzen door erbij weg te lopen, om de emoties te ontlopen, maar dit is niet-zelfgedrag uit mijn open emotiecentrum. Mijn sacrale centrum (onderbuikgevoel) is dan nog even stil: mijn hoofd dat het onbeleefd vindt en mijn sacrale centrum zijn het tijdelijk met elkaar eens. Maar mijn intuïtie port me in een heldere flits (57.4): als je hier nu blijft staan zul je energie verliezen.

Tegelijk is mijn intuïtie terughoudend, en zet mijn andere kanaal aan (10-57) zodat ik de perfecte vorm van gedrag kan vinden, die weliswaar rebels is maar zich ook bewust van het beroep dat anderen op mij doen. Dat veroorzaakt weer dat slachtoffergevoel (3.5) van ergens zijn waar ik niet wil zijn, maar ook dat mag een plekje krijgen. Een fase van balen en vastzitten hoort daar bij. Van even in de beperking zijn en me overgeven aan wat er is aan frustraties. En dán pas komt er groen licht: uh-uh! Dan mag ik weglopen. Op mijn eigen timing.

Wat er werkelijk aan de hand is: 

Ik merk steeds meer dat bepaalde new-age paradigma's net zozeer herzien moeten worden als de oude, hoofdgestuurde. Zoals altijd vanuit je hart leven. Dit heeft mij er behoorlijk ingeluisd en mijn zelfliefde aangetast. Want zoals ik al zei: mijn hoofd vatte dit op als 'altijd aardig zijn, want anders wijs ik mensen af en dat is slecht voor mijn overleving'. Dat is mijn open emotionele centrum pur sang: die pleast. De klassieke niet-zelfstrategie.

Maar natuurlijk ben ik met gemaakt aardig doen nóg verder van huis en ga ik al helemaal in de illusie leven. Vanuit de misplaatste gedachte: 'pas op, dit is een kind, die zijn kwetsbaar, wees lief en aardig, je moet je opofferen voor het welzijn van kinderen, want anders worden de ouders boos en dat is slecht voor je overleving'.

Dit lijkt op liefde, maar is het niet.

In feite toomde de vader zijn zoontje juist in toen ik liet blijken geen zin te hebben. Overdreven aardig doen, contact zoeken, terwijl de ander je afwijst: au. Ja, dat doet pijn. Maar misschien leert dat de ander ook iets. Misschien geeft dat een ouder de kans om een duidelijke grens te stellen en kan het kind voelen dat het uitgenodigd moet worden door andere mensen voor hij zijn hulp of verhalen aanbiedt. Dat weet ik allemaal niet, en dat kan ik ook gewoon aan het Leven overlaten en hoeft mijn hoofd godzijdank niet te bedenken. Maar even ter voorbeeld.

Vanuit je hart leven betekent niet voorbij gaan aan jezelf. Het betekent: zuiver luisteren naar je innerlijke behoeftes en daar gehoor aan geven. Anders raak je als Generator al je energie kwijt, als je anderen keer op keer op je laat inpluggen.

Ping! In die zin is het afwijzen van anderen een geweldige overlevingsstrategie.

Met die gedachte ga ik mijn hoofd voeren, de volgende keer dat dit mechanisme van afwijzing-schuldgevoel-terughoudendheid-beperking-slachtofferschap in gang wordt gezet. Mijn energie is heilig, sacraal, en voor Generators geldt: als ze eenmaal iets op hun energie laten inpluggen, krijgen ze een momentum dat moeilijk weer te stoppen valt, met een burn-out op de loer. Dus heel zorgvuldig zijn of ik onbeschaamde supermarktjongetjes en ongemakkelijke gespreksonderwerpen op mij in laat pluggen, is in feite voor mezelf zorgen. Zodat ik niet van mijn pad afga met een enorme omweg langs vermoeiend kindergedoe of verontrustende informatie waar ik nachtmerries over krijg. Daar zou ik domweg niet de energie voor hebben. En dat te weigeren is vanuit mijn hart leven. Zelfliefde: de bron waaruit alle liefde ontstaat in het leven op deze planeet.

Als ik mijn innerlijke respons volg ben ik super aantrekkelijk voor anderen, merk ik steeds meer. Omdat mijn levenskracht gegenereerd wordt en mijn aura geheeld, neemt mijn energie toe. Mijn Generatoraura gaat zijn natuurlijke functie vervullen: het trekt dingen aan. Wildvreemden spreken me aan, willen mijn aandacht, en het is dan juist de bedoeling om ook daarin mijn innerlijke respons te volgen. Mijn open keelcentrum denkt: AANDACHT, dit is je kans! Mijn open emotiecentrum denkt: NIET AFWIJZEN, dan kwets je de ander en wordt die misschien wel boos! Mijn hoofd denkt: het is ONBELEEFD en niet-liefdevol om nu niet te reageren!

Maar mijn sacrale centrum zegt: uh-uh. Komt niets van in. Gaan we niet doen. Of: de situatie moet eerst nog even door al mijn kanalen stromen, en dán komt de respons: uh-uh.

En dat is waar mijn magie tot leven komt. Hier heb ik een mindfuck voor je: zonder moraal door het leven gaan als sacrale Generator maakt dat je automatisch vanuit je hart gaat leven. 

In die zin kom ik er steeds meer achter dat de schaduwkanten van dit leven in je hart sluiten JUIST de manier is om vanuit je hart te leven. Door het experiment en de ervaring transcendeer ik de collectieve paradigma's, en dat is de gift van Human Design en van bewust leven in het algemeen. Door de paradigma's in mijn eigen hoofd te verbrijzelen, transformeer ik ze voor het collectief. Daarom wordt dit werk dat ik doe ook zo gewaardeerd door de speciale gids die bij me is en me helpt om alle wijsheden uit het Human Design-systeem te stroomlijnen en voor mezelf toe te passen.

En via informele kanalen (tja, dat is hoever mijn ambitie reikt), dat wil zeggen: deze blog, deel ik dit met de wereld, want dat is waar ik naartoe geleid word. Het is zo enorm bevredigend om zo te schrijven! Ik hoop dat ik er iemand weer mee heb kunnen helpen, maar gelukkig is dat mijn zaak niet.

PS: de titel is uiteraard een klein vilein grapje (voor gevorderden) want in deze blog ontmantel ik die gedachte juist. (Ahem, tot zover mijn poging om mijn blogs wat makkelijker te begrijpen te maken - en over duidelijkheid gesproken: hoe vind je mijn tussenkopjes, cursieven, vet gedrukte tekst en zorgvuldig geconstrueerde vertelstructuur trouwens? Beter zo? Zucht, oké, laat maar, alsof het belangrijk is om zoveel mogelijk mensen te bereiken.)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten