zondag 10 april 2016

Mutatie!

En toen besloot ik twee dingen: 1) dat ik niet alle antwoorden had en 2) om open te staan voor de ervaringen van anderen. Ik meldde me dus aan voor verschillende facebookgroepen over Human Design waar ik me toe aangetrokken voelde. Ik mocht mijn chart plaatsen en er werd op gereageerd. Ik werd gelezen en gezien. Ik vroeg om hulp hoe ik als 3/5 open throat Generator met 60.3 personality sun in vrede kan wachten. Omdat ik er zo door gefrustreerd werd om alsmaar niks te doen.

Ik kreeg hulp. Ik ontving een enorme flow aan antwoorden en vooral aan accepterende energie. Mensen die op mij lijken, eentje van precies de andere kant van de wereld, hebben mij gegrond in mezelf, door met hun acceptatie van precies die elementen uit ons design mijn onrust te transmuteren in zelfacceptatie.

En dat was zo'n enorme verlichtende energie! Het stroomt nog steeds door me heen. Pure levenskracht, moeiteloosheid, lichtheid. Ik zit in mijn lichaam, ik leun achterover in mezelf en laat het allemaal gebeuren.

Ik fietste langs een bord dat zei 'BIG-V-TWINS'. Een synchroniciteit met mijn vorige blog, die over het Vertrouwen op Verandering ging. Ik zit op het juiste pad, zei het universum ten overvloede.

Een aantal dingen zijn me duidelijk gemaakt. Allereerst is mijn vermogen om te wachten (poort 5) iets onbewusts: dus als ik uit de weg ga, gebeurt het vanzelf. En dan is dat gevoel van vertrouwen in de goddelijke timing er ook.

Ik heb het goed gedaan. Ik heb namelijk ondanks al mijn frustraties, angsten, onrust, eenzaamheid etc tóch mijn design gevolgd, mijn lichaam geëerd. Ik heb gewacht. Ik heb ervan afgezien om te initiëren vanuit mijn niet-zelf en de duizenden plaatjes die het omhoog liet komen. En toen kon mijn geconditioneerde geest niets anders dan zich overgeven. Dat gebeurde in een catharsis die door een radicale acceptatie alle blokkades verkruimelde.

Dit is permanent. En ja, natuurlijk zal mijn geest nog aan mijn vastberadenheid gaan rammelen. Dat doen geesten nu eenmaal. Maar ik ben weer een stukje weerbaarder voor mijn niet-zelf geworden. Ik heb weer een stukje verder achterovergeleund zodat het leven DOOR mij heen kan opereren. Ik heb conditioneringen opgeruimd en mijn huid straalt, mijn buik is rustig en mijn lichaam ontgift.

Alle verandering die ik breng in de wereld om me heen gebeuren onbewust, door voor mij totaal willekeurige dingen die ik gezegd of gedaan schijn te hebben. Het fijne is, mijn 5e lijn is onbewust, dus ik hoef dit niet te monitoren. Ik hoef alleen maar alles wat niet werkt te accepteren. Daar krijg ik zo'n brede grijns van op mijn gezicht! Ik zie de humor ervan in. Die beperkingen accepteren, wat een cadeautje. Ze zijn er altijd en brengen me in het hier en nu. Het is de kunst om te zien waar die beperkingen nu weer in zitten. Kippenvel. Want zodra ik een beperking accepteer, transcendeer ik hem. Dat wist ik theoretisch gezien wel, maar ik wist niet dat ik op dat moment MEZELF transcendeer!

Zo logisch. Ik zit meteen helemaal in mijn licht, mijn hogere zelf overal in me stromend, het leven dat zichzelf ervaart in een extreme, een beperking, en deze weer liefdevol in zich opneemt en daardoor de liefde vermeerdert.

Het grote HALLO uit mijn opleiding is me dus op het lijf geschreven.

De druk die ik ervoer kwam niet uit mijn wortelcentrum, maar uit mijn vermogen om de toekomst te zien (57.4), de manieren waarop het allemaal goed kan zijn. Door die flitsen van inzicht over de richting die ik kan nemen, kan ik de neiging hebben om daar NU iets mee te willen doen, uit angst voor mijn eigen overleving. Maar ik hoef niet bang te zijn, want ik heb in een vorig leven al als bedelaarsjongetje volledig op mijn gevoel geleefd, en alles wat ik kon verliezen verloren en ik heb daardoor een kracht in me opgebouwd waar ik nu simpelweg op kan vertrouwen. Ik hoef niet naar mijn milt te handelen: mijn sacrale centrum is mijn autoriteit, en die heeft er soms niet de energie voor, zodat ik nog wat langer kan wachten om iets te doen.

Ik hou van mijn bewuste lijn 3. Die maakt dat ik tegelijk diep en bewust mijn licht kan ervaren, tot in alle uithoeken van de menselijke ervaring en tot diep in alle modderige diepten.

Eindelijk heeft die groep lichtwezens die om me heen staat, zich aan me bekend gemaakt. Ze laten me weten dat ze mijn proces enorm respecteren en waarderen, mijn proces van deconditionering. Ze zijn mijn gelijken en met hun licht-ogen die zo enorm groot en donker zijn kan ik mezelf zien als het lichtwezen dat ik ben.

Want je hebt doeners en 'zijn'ers. Ik ben dat laatste. Ik ben hier niet om te 'doen'. Ik heb zeker een bom aan energie om te werken met wat er op mijn pad komt, maar er komt niet zoveel op mijn pad. En dat is omdat ik naar binnen mag gaan. Mag zijn met wat er is. En dat mag ik al zo'n 4 jaar, vanaf 2012 ongeveer. Toen besloot ik om uit de maia (=illusie) te stappen. En dat besluit heeft mijn leven overhoop gegooid en alle plaatjes, conditioneringen, blokkades en donkere stukjes in mijn systeem aan het licht gebracht. Op het oog is er misschien niets gebeurd. Heb ik wat bijbaantjes gehad en wat nieuwe mensen ontmoet, een beetje gereisd hier en daar, een opleiding begonnen van één dag in de week. In de maia zou dat zeer onsuccesvol zijn. En precies dát plaatje heeft het me behoorlijk moeilijk gemaakt!

Nu kan ik erom lachen. Want ik heb de afgelopen jaren steeds meer achterovergeleund en het leven door mij heen laten gaan. Ik ben steeds meer in het 'getuigen'bewustzijn gekomen, waarin ik zelf de controle over mijn leven loslaat en mijn geest alleen gebruik als instrument tot bewustzijn van mijn ervaringen.

Alles was erop gericht om mij mezelf te laten zuiveren. Ik heb ZO ENORM VEEL opgeruimd. Ik heb mijn studieschuld weer teruggelegd bij de overheid die hem in het leven had geroepen. Ik ben gestopt met werk zoeken vanuit schaarste. Ik heb geen uitkering aangevraagd. Ik heb niet gehandeld naar al die talloze gedachten over opleidingen, baantjes, richtingen die ik in zou moeten gaan omdat andere mensen dat goed voor me vonden. Oude patronen zijn getransmuteerd tot licht in een doodnormale nederlandse familie.

Ik heb een heleboel NIET gedaan, en het grappige is, dat is net zo krachtig als iets WEL doen. Er is geen onderscheid: iedereen is gelijk en heeft zijn eigen taak op deze wereld. Dat hebben mijn gidsen me laten zien.

En zo creëer ik een nieuwe frequentie, gewoon door te zijn wie ik ben, met mijn enorm geconcentreerde buitenaardse-aardse lichtkracht in dit lichaam, in deze genen. Want dat brandt door alle conditioneringen heen. En alle conditioneringen die IK opruim, worden ook opgeruimd in de wereld om me heen. Niet alleen ik, maar ook mijn familie heeft een bewustzijnsascentie doorgemaakt. Daarom mocht ik nog even bij mijn ouders wonen de afgelopen jaren. Dat was geen falen. Dat was het misschien vanuit de maia gezien, maar vanuit mijn lichtpad gezien was het 100% correct.

En nu ben ik echt helemaal op mezelf teruggeworpen en zit ik in een intens proces om dat steigerende niet-zelf te verbrijzen, verbranden en transmuteren. Ik mag helemaal niks doen van het Leven. Ik mag mijn dagen vullen zonder sociaal contact, zonder werk: alle pogingen om uit te reiken verkruimelen tot niets. Het is een marteling, soms, en juist die marteling mag ik transmuteren door hem er helemaal te laten zijn. Dat is zo bevrijdend. Dwars door de eenzaamheid heen. Opstaan en voelen dat elke dag hetzelfde is, en me dan overgeven en ontdekken dat elke dag hemelsbreed verschilt van de vorige, vol prachtige ontdekkingen en momenten.

En dat is noodzakelijk, voor het werk dat ik op deze aarde wil doen. De grap is: juist door mijn proces in te gaan, doe ik het al. Als ik nu zou sterven, zou ik mijn levenstaak al hebben verricht, alleen kan ik nóg meer doen om de liefde te vermeerderen op deze planeet. Er is dus niets om bang voor te zijn.

Dat is zo mooi. Mijn overlevingsinstinct transmuteert tot heilige intuïtie die afgelijnd is op het Leven zelf. Want ik hou van mijn leven, van vroeger tot nu, en van nu tot in de toekomst. Of ik nu in een mutatie zit of in een beperking…

Alles mag. Echt werkelijk ALLES mag er zijn.

Op naar de volgende beperking :)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten