dinsdag 12 januari 2016

Stralen!

Ik wil iets schrijven om te delen wat er aan kosmische flow door me heen spoelt nu… Ik voel me helemaal uitgewrongen en opgeladen tegelijk. In een intense energetische schoonmaak die genadeloos alle donkere stukken die er nog in me zitten, naar het licht brengt - ik heb er zelf om gevraagd! En ook nu echt serieuze stappen aan het zetten op mijn spirituele weg. Op mijn zielsweg. En ik ben er wel een beetje klaar mee om dat voor iedereen te verbergen. 

Heel zachtjes en voorzichtig ben ik de afgelopen jaren uit mijn schulpje gekomen, waar ik als hooggevoelig klein meisje altijd in zat. Inmiddels begin ik steeds meer te accepteren dat ik een heel gevoelig engeltje-elfje ben, maar zeker niet klein! Integendeel! Juist heel groots en wijs, en speels ook. 

Helemaal niet zoals ik me altijd heb gedragen: ingehouden en serieus. Het is tijd om de wereld te laten zien wie ik echt ben. En dan nu zonder mijn kwetsbaarheid als schild te gebruiken. Want dat bestaat ook. Jezelf binnenstebuiten keren om mensen op afstand te houden. In plaats daarvan deel ik mijn kostbare innerlijke processen alleen met mensen van wie ik een zuiverheid en aflijning voel. Dat heb ik inmiddels wel geleerd. Ik ben meer waard dan mezelf open en bloot overal te laten zien, alsof ik met de hoogste prijs moet betalen om er alleen al te mogen zijn en steeds de allerbeste versie van mezelf moet zijn. 

Het is alsof ik mezelf mijn hele leven in een houdgreep heb gehouden. En daar word ik zo verdrietig van. Want het liefste wil ik dansen en me verwonderen. En ja, er is ook pijn, maar dat is niets om bang voor te zijn als je het gewoon kunt laten stromen. Dan is het als wolken voor de zon die vanzelf weer weggeblazen worden en met hun vruchtbare regen nieuwe zaadjes van wijsheid laten ontkiemen. 

De woorden stromen vanzelf, nu ik zoveel van mijn licht heb geaard dat ik kan zeggen: ik ben wie ik ben. En ik ga me daar niet meer voor verontschuldigen. Als iemand mij niet wil ontvangen? Dan maar niet! Ik ontvang mezelf al genoeg. 

Mijn innerlijke kompas is sterk en onfeilbaar wijst het me de goede kant op. Ik weet niet waarheen, maar een stem in mij zegt: hou maar vast aan die kracht, en laat het verder allemaal maar op je afkomen. 


Dus ik zit hier met lege handen, te wachten. De laatste restjes van die donkere wolken zijn aan het verdwijnen en ik ben klaar om te stralen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten