zondag 6 december 2015

Verhuizen en stilstaan

De afgelopen twee weken ben ik verhuisd. Eerst een week klussen, toen een week inrichten, en nu eindelijk: in de rust.

Van de weeromstuit voelde ik me vanochtend depressief. Ik had niks om mijn bed voor uit te komen, ondanks alle stemmetjes in mijn hoofd die me vertelden dat ik nog heel veel moest doen, zoals alle mensen ter wereld healen, of in mijn eentje een wasmachine de trap op sjouwen, bijvoorbeeld. Daar had ik geen zin in, dus bleef ik gewoon liggen. Ik daagde mijn gevoelens uit. Ik ging er even helemaal in. Een paar uur lang geloofde ik zelfs bijna dat ik dit laag-vibrerende gevoel wás, dat hier iets te halen viel. En toen viste ik mezelf weer op, door iets te doen wat mijn leiding me influisterde en een de-stressmeditatie via internet te volgen. Depressieve gevoelens: weg.

Ik heb me laten meeslepen, de afgelopen weken. Tot aan de vooravond van de verhuizing was ik bij mezelf, en volgde ik mijn ritme. Toen kwamen er andere mensen bij en begon ik compromissen te sluiten, over mijn grenzen te gaan, omdat "er nou eenmaal dingen moesten gebeuren en ik maar het beste gebruik kon maken van de hulp van al die mensen". Hoe meer ik me liet meeslepen, hoe meer ik mijn vriend hier de schuld van gaf, tot het tot een explosie kwam, die we rustig hebben uitgepraat en geheald.

Verwachtingen. De dingen die niet gingen zoals ik ze in gedachten had, en vervolgens de controle willen houden over wat er gebeurde, wat nog meer stress veroorzaakte. Mijn eczeem kwam terug na maanden rustig te zijn geweest. Ik was stukje bij onschuldig lijkend beetje uit mijn ritme geraakt en meteen betaalde ik daar de prijs voor. Aan mij nu de schone taak om mezelf weer bij elkaar te vegen en op te lappen. Want dit heb ik allemaal zelf gedaan. Ik heb me láten meeslepen. Niemand anders heeft daar de hand in gehad dan ikzelf. En ik vergeef mezelf.

Ik weet waarom ik me heb laten overweldigen.

Het alternatief was namelijk nogal beangstigend voor die schaduw die mijn voeten aanvuurde om maar voort te jagen: in mijn kracht gaan staan en mijn ruimte innemen. In de rust gaan, pas op de plaats maken en voelen dat ik goed ben zoals ik ben, dat er geen probleem is. Alleen doen waar ik zin in heb. En weten, voelen, vertrouwen, dat ik word geleid. Dat ik niet alles hoef te weten, alleen de volgende stap op de weg. En dat ik die in de stilte kan vinden.

Als je een tijdje niet naar de stilte hebt geluisterd, zitten alle negatieve gevoelens die je hebt opgepot in de weg. Die zijn het eerste wat je tegenkomt als je toch even niks durft te doen. De leegte lijkt daardoor een grijze, nare plek, zodat je grijpen wil naar je verslavingen voordat je er echt in bent gedoken. Maar als je lief bent tegen jezelf, jezelf toestaat te voelen en vervolgens weer kiest voor de liefde en hogere leiding, zul je ontdekken dat de leegte een plek is van volheid, vreugde, passie en vrede.

Ik ben in staat mezelf te healen. Jij bent in staat jezelf te healen. Geloof niet alles wat je denkt. Er is niets om bang voor te zijn. Het zit allemaal in je, en jij hebt de vrije wil om te kiezen voor liefde.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten