maandag 3 augustus 2015

Vuur en transformatie in relaties

De pijlen wijzen weer de kant op van verandering, transformatie, versnelling en een draaiend, allesverterend gevoel van voeding en opwaartse beweging. 'Het komt goed' verschuift van hoop naar waarneming. Hoe het goed komt, hoe interessant dit is en het bijna-er-zijn en verlangend terugkijken naar toen het nog bezig was. Al mijn verlangens komen uit. De boemerang die terugkomt, precies in mijn hand, met een geruststellend gevoel van zwaarte en gewicht.

De gesprekken die ik heb, mijn relaties. Hoe ik vier jaar geleden met alle kracht van mijn ziel verlangde naar een relatie die mij grondig kende en zag en liefhad en ondersteunde en voedde. Die verlangens zijn uitgekomen. Ik heb de beste vriend en vriendin die ik me kan wensen. Ik ontdek dat dit is wat ik wil. Voor minder doe ik het niet. Assertiviteit: geen genoegen nemen met relaties waar je moet inleveren. Voor het vuur willen gaan voor vrienden, en anders maar loslaten en afwachten of ze over de brug komen - wat ze eigenlijk nooit doen. Opgeruimd staat netjes.

Vuur. Dit is een maand van vuur en het brandt door me heen vol zuurstof. Mijn cellen blijven schoon en helder achter, als kristallen.

Ik heb zoveel geleerd over relaties. Dat liefde blind maakt. Wanneer je jezelf voorhoudt dat je een vriend(in) hebt terwijl je niet écht op iemand kan bouwen, maar toch vasthoudt omdat je denkt dat je niets beters waard bent, dat dit alles is wat er bestaat. Als iemand van je houdt, dan voel je dat wel. Dan is er geen twijfel mogelijk. Dan is elke ruzie, onenigheid of verschil in standpunt een interessant tussenstation, een vlekje op een verre oppervlakte, een blaadje op het water, een wolkje aan de lucht, terwijl jij op de bodem ligt en water kan inademen als zuurstof. Onenigheid werkt als een magneet die je dichter bij elkaar brengt.


Ik zie nu dat je altijd, in elke situatie, al jezelf was. Dat je dit later kunt zien, en hoe je je door je eigen twijfel hebt laten verleiden het standpunt van de ander als waarheid aan te nemen terwijl jouw wezen nooit echt in gevaar was. De angst voor verlies, afwijzing, eenzaamheid. En de realisatie dat alleen staan zoveel beter is dan pappen en nathouden.

De kracht die ik heb gevonden, is de mijne. Ik twijfel niet meer aan mijn intuïtie. Ik weet wanneer ik iets juist heb aangevoeld. En ik weet dat de energie van de ander hoe dan ook door mij heen zal varen en álles, álles op dat moment zal kleuren, terwijl ik zelf nóóit, nóóit wezenlijk zal veranderen. Ik ken mijn gevoeligheid en zal alles op het spel zetten om mijn behoeften te waarborgen. Die komen op de eerste plek. Mijn sacrale chakra is mijn heiligdom en mijn kracht en mijn sleutel: dit is mijn waarheid. Morele bezwaren, filosofische discussies en compromissen om de harmonie te bewaren zijn niet relevant. Ik ben de ster waar alles om draait. Ik hoef geen moeite te doen om in mijn hart te zijn, om liefde te geven. Onvoorwaardelijkheid vraagt geen werk, dat is er al, als de lucht die onzichtbaar overal omheen stroomt.

Relaties zijn niet ingewikkeld. Relaties zijn heel simpel. Ik sta hier en jij staat daar, we houden van elkaar, dus respecteren we elkaar en komt alles toch wel weer goed. En als we een duurzame relatie hebben, blijken we keer op keer op precies dezelfde plek te staan, en zodra we daar niet meer staan komt het vanzelf tot een einde. De liefde van een leeuwin, die haar kwetsbaarheid beschermt met de oerkracht van het vrouwelijke, en niets minder accepteert dan het pure en oneindige.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten