vrijdag 3 april 2015

Schaken met mezelf

Na alle over the top Human Design-waanzin van de laatste tijd, vond ik het tijd voor wat anders. Zelf werd ik er ook een beetje moe van. Zoals ik al zei, ben ik niet zo goed in oppervlakkigheid, en Human Design brengt een waanzinnige pitbull in me naar boven. Nadat ik gisteren tot veel te laat filmpjes zat te kijken over de oprichter, waarin hij vertelde dat het systeem tot hem kwam via een Stem, een ervaring die 8 dagen duurde waarbij zijn lichaam de helft van zijn lichaamswater in een soort explosie kwijtraakte, er drie lichtjes in zijn lichaam gingen als geweerschoten, en zijn hond al die tijd zonder te ademen onder het bureau lag maar daarna weer tot leven kwam, keer ik vandaag maar weer terug naar mijn comfort zone.

Dit zal wel een soort blasfemie zijn, maar dat verhaal smelt nu samen in mijn hoofd met de net uitgekeken finale van seizoen 5 van True Blood waar heel wat gore vampierexplosies in voorkwamen - de enige reden dat ik nu deze blog zit te typen, is dat ik niet wil dat dit als één klomp horror-compost neerslaat in mijn onderbewuste en ik er straks over droom

Nu ligt die comfort zone voor de helft van mijn lezers toch ook een beetje op het randje. Het betreft mijn cursus Healing. Omdat ik nu halverwege het tweede jaar ben, ben ik gewend aan de manier waarop het leven benaderd wordt vanuit de new age-hoek, maar ik kan me voorstellen dat dit voor anderen net zo out there is als Human Design. Tja, ik ben echt hopeloos ver afgedwaald van het normaal zijn. Al blijf ik het cursiveren van engelse woorden in mijn teksten hilarisch vinden, alsof ik één of ander bezorgd schoolboek ben, maar goed, hoe banaal dat ook is, normaal zal het ook wel niet zijn.

Mijn cursus gaat over een zachte manier van ontwikkeling. Er komen geen explosies van lichaamswater in voor, en ook geen gewelddadige Stemmen. Het punt is juist: jij hebt de macht over je eigen energie, niet iets of iemand anders. Alle stukjes van jouw energie in eigendom nemen, dat is wat Healing is. Dat wij uit meer bestaan dan uit alleen ons lichaam, ja, dat is mijn comfort zone. Misschien een beetje teveel, zouden sommige zelfkritische stemmetjes dan kunnen zeggen: ik heb namelijk de neiging tot dromerigheid. Maar het incarneren van deze energie in mijn lichaam, daar gaat het mij juist om. Dat is mijn doel. En dat is een langzaam en liefdevol proces, waar geen heilige graal of explosies aan te pas komen.

Eén van de leukste dingen die ik daartoe heb geleerd vind ik de communicatie met mijn onderbewuste of innerlijke leiding, het deel dat mijn 'kleine denken' overstijgt. Ik heb geleerd om hier contact mee te maken en hulp en antwoorden te vragen. Via symboliek, beelden, woorden en liedjes in mijn hoofd, ontvouwt zich een respons. Niet dat ik daardoor mijn leven ineens compleet doorzie, maar het helpt me wel om meer vertrouwen te krijgen, doordat het tegen me zegt: dit is wat er nu aan de hand is, zo zit het in elkaar, hier moet je op letten, dit is het thema dat er speelt, en jij hebt de intelligentie en wijsheid om met deze extra wetenschap te leven, zodat je keuzes op een dieper niveau gemaakt worden. Of iets in die richting. Het is moeilijk uit te leggen, omdat het niet op dezelfde manier gaat als waarop men gewoonlijk denkt: poëtisch, niet logisch. Maar goed, het uitleggen van zulke dingen was niet per se de achterliggende bedoeling van deze blog. Dit schrijven valt eerder onder de categorie 'aan leuke dingen denken' om nachtmerries te voorkomen. Bang? Ik? Nee hoor, ik neem gewoon preventieve maatregelen.

Nu heb ik mezelf in het geven van een voorbeeld geluld, shit. Dat ene over oppervlakkigheid? Ja, dat bedoel ik dus: ik ken mezelf, voor ik het weet ben ik weer ultrapersoonlijke geheimen aan het uitbaggeren op deze blog. Dus hm… Die drang om te bewijzen dat zoiets als 'innerlijke leiding' echt bestaat, ha, ik heb je door. I'm not going there. Laat ik in plaats daarvan iets vertellen over het onderbewuste. Zoals ik kan voelen dat dit de verwerking van al die horror en waanzin naar mijn dromen gaat overhevelen als ik er nu niet even bewust bij stilsta en in juxtapositie breng - althans, humoriseer - zo sta ik in het dagelijks leven ook in contact met deze onderlaag. In die context heet dit ook wel 'intuïtie', ha, en dat kennen we allemaal. Sorry voor dit rare opgeklopte toontje. Ik weet ook niet waar het vandaan komt. Goed, dit gaat nergens heen.

Oké, dus ik heb twee avonden op rij nogal waanzinnige filmpjes en tv-series zitten kijken en nu zet de zwarte koningin me schaakmat. En de witte koningin komt aanzetten met al haar pionnen en torens en paarden om de zwarte kant te herinneren aan dat wat goed is. Zoals Healing.

Maar het punt is, je hebt de zwarte en de witte schaakstukken, maar het is geen dualiteit, het is een drie-eenheid. Er is ook nog het speelveld waarop de schaakstukken bewegen, het bewustzijn dat de dans van de twee tegenkrachten gadeslaat, het bewustzijn dat kijkt, en glimlacht.

Dat is dus een stukje dat voortkwam uit het raadplegen van mijn innerlijke leiding. Kan ik toch nog een voorbeeld geven zonder te baggeren. Ik pauzeerde namelijk even in het schrijven van de blog omdat ik niet wist waar het heen zou gaan, maar mijn innerlijke leiding heeft dezelfde humor als ik, en zond me het woord drie-eenheid in het Engels, trinity, omdat ik zo van cursiveren hou, en toen viel alles op z'n plek. Kijk, je hoeft niet te strijden met lichte dingen tegen donkere dingen. Je hoeft alleen maar het schaakbord eronder te zijn. Dus nu kan ik rustig slapen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten