donderdag 10 juli 2014

#4 Hartbewustzijn

Ja, nog eentje, een afsluitende.
Leven in hartbewustzijn draait dus om het delen van wat in je leeft, je hogere en lagere delen, met de gemeenschap om je heen die tegelijk je collega's, vrienden, buren en familie is. Je werkdeel, je persoonlijke deel, je seksuele deel*, je relax-deel, je spirituele deel, je overleversdeel, je creatieve deel. Dat is tenslotte de taak van het hart: het harmoniseren van alle verschillende delen in jouzelf. Trek dit door naar de gemeenschap, en samen heb je niet alleen conflicten waar je van leert, maar ook verheven groeiprocessen en co-creatie. Samen geef je betekenis aan het leven, en samen overleef je. Samen ben je op aarde gekomen om iets te creëren, en samen werk je dagelijks met passie aan je droom.

Ik vind dit voor mijzelf vooral nog toekomstmuziek. Ik heb dit hartbewustzijn weliswaar meegenomen van mijn reizen, maar moet nu eerst nog door heel wat shit heen werken voor ik het kan verwezenlijken. Bewijsdrang, Weltschmerz, Sehnsucht, lage eigenwaarde, geboortetrauma, je weet wel, the works.

Ik mag mij nu gelukkig prijzen op een punt te zijn aangekomen waarop ik het even niet meer weet, en denk: laat maar. Zodra ik hier met mijn hoofd niet meer lekker boven hang, maar dit echt voel (en dus op de bodem ben) zal de energie vrijkomen, om het universum de kans te geven het voor mij te gaan verwezenlijken. In de tussentijd verwijl ik hier met zaken als verveling, overprikkeling, verveling, overprikkeling, en teveel gereis met het openbaar vervoer om naar plekken te gaan waar ik vermaakt zal worden, en dan weer overprikkeling, en dan weer verveling. Oh, en tussendoor nog die bewijsdrang waardoor ik geen rust in m'n kont heb, en op zoek moet gaan naar werk dat ik steeds net wel of net niet heb, want ik ben tenslotte ook niet echt geaard.

Hoera voor het delen van sarcastische wanhoop. Oh, oeps, nu zend ik de verkeerde signalen uit. Want dan gaat het universum ervaringen creëren waardoor ik weer die sarcastische wanhoop zal voelen en dat is niet de bedoeling. Sorry jongens, ik bedoel: hoera voor het me kwetsbaar opstellen door mijn oprechte worstelingen te delen, en tegelijk mijn energie gefocust te houden op mijn hoop en mijn geloof, en mijn verdriet om dit alles de vrije loop te laten en mijn thema's aan te gaan. Ik hoop dat er mensen zijn die de opluchting van herkenning vinden in deze blog. En ook de wijsheid niet te gaan medelijden, iets waar ik overigens wel een expert in ben (Weltschmerz, immers). Ach, dat hart. Laten we er geen moordkuil van maken, maar een open en beschermd gebied waarin we elkaar kunnen ontmoeten, ook al doet het soms pijn.

*niet dat je met iedereen seks hebt in een gemeenschap, al kan er wel vrije seksualiteit zijn, bijvoorbeeld in Tamera. Dus. Maar dat is een heel ander onderwerp.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten