zaterdag 7 juni 2014

Op zelfvoorzienend leven!

 Een tomatentaartje met pesto en gekarameliseerde ui

Gisteren had ik het er nog met Enes over dat ik graag meer permacultuurtuinen wil bezoeken in de buurt van Zwolle. En vanmorgen gingen we wandelen. Het bleek dat hier al die tijd een buurttuin zit, vlakbij huis. Als ik op mijn wandelingen net iets meer naar rechts was gegaan, had ik hem gevonden. Enes dacht dat ik er wel van wist. Vanmorgen liepen we samen, en hij zei 'zullen we naar de buurttuin?' en ik 'wat? Is hier een tuin?' Etc. Alles wat je zoekt is dichterbij dan je denkt… of: alles wat je nodig hebt, is er al. 

Ik liet me in verrukking brengen door alle bloemen en bladgroenten en iets trok mijn aandacht. Ik vroeg om stilte, en 'zonk' en opende me in communicatie met de natuurspirits die ik voelde (ik zei alleen hallo). 

Borage! Spinazie! Wortelloof! Duizenblad! Rucola en eikenbladsla en lollo rosso en kropsla… 


Deze tuin is - voor zover ik er iets van weet - zo'n beetje ontworpen volgens permacultuur. Met combinatie van verschillende soorten in één bed. En een soort 'terrassen' omzoomd door stenen. Maar goed, daarvoor lees ik nu een boek. 


 Koriander (achter) en duizendblad (voor) 

Rode bessen - en een paar vroege rimpels, doordat ik zoveel hormoonzalf gebruik wordt mijn huid dun, rimpelig en zilverig van de littekens

Koriander

Na het plukken zaten we op de stenen, en ik begon te zingen. Gisteren heb ik in mijn les het keelchakra gehad. Met z'n allen zongen we de klank van onze chakra's, en dit was zo fijn en bevrijdend. Vooral het keelchakra: hier kwam zo'n harde klank/schreeuw uit bij mij, dat ik nog lang doorging nadat iedereen al was gestopt, tot ik dacht dat ik geen adem meer kon hebben, en het ging maar door. En ik was klaar en zuchtte. Iedereen moest lachen en zeiden 'dat is 'm, Roos'. 
Ik wist wel dat ik issues had met mijn keelchakra, mijn eczeem zit daar ook vooral. Ook haalden we expressie-energie uit het verleden terug. Dingen die we nooit geuit hebben. Bijvoorbeeld uit mijn kunstacademietijd, en de depressies voor en na. En ineens kwam daar zo hard de neiging om te zeggen: '..., ik hou van je!' omdat ik dat nooit heb gezegd tegen iemand op wie ik ooit verliefd was. Net toen ik alle emailadressen had opgeschoond en ook de zijne had verwijderd (grappig, want na de les raadde ze aan om dit te doen met facebook enzo, om oude communicatiekoorden op te ruimen, en ik had het de dag ervoor al gedaan, synchroniciteit). Nou ja, als het nodig is, kom ik hem vast nog wel eens tegen. Of niet. En dan is het ook goed. 

We leerden dat alles een klank heeft. Terwijl ik in dankbaarheid in die tuin zat, kreeg ik vanzelf het verlangen dit te uiten. Enes zat naast mij en deed mee. Ik probeerde de tuin te zingen, en mezelf, en mijn aardechakra, en de aarde. En ik voelde dat de aarde heel blij was dat ik dit deed, dat ze zo verlangt naar zo'n connectie met iedereen die op haar leeft. Zo mooi en bijzonder en juist om op deze manier iets terug te doen voor de geplukte groenten. 

Er waren twee aardbeitjes rijp. Van eikenbladsla, lollo rosso, wortelloof en duizendblad maakte ik met twee bananen en een appel een smoothie, die ik garneerde met de aardbeitjes.  


We proosten op het zelfvoorzienende leven. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten