woensdag 30 januari 2013

Leegte

En ineens slaat het toe. De leegte. Al mijn oude verlangens zijn vervuld, ik bevind me aan de achterkant, de periferie, en kijk uit over braakliggend terrein. Mijn wielen draaien, maar ik ben stuurloos. Eindelijk. Godzijdank. Depressie, diepte, existentiële angst. Het is tijd. Ik geef me eraan over, en ik geniet ervan, want het is van mij, het is mijn ziel, die altijd weet wat ze doet, en nu rust nodig heeft, inkeer, stilte.

Het is me genoeg naar buiten te kijken en de bomen te zien. Het is me genoeg te mediteren, zachtjes te huilen, heel langzaam te bewegen volgens de wensen van mijn lichaam, en heel goed te luisteren naar alles wat er is, ook al doet het pijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten