donderdag 22 november 2012

Gedachten

Plots lijkt afscheid onoverkomelijk. Dan trekken de golven zich terug en kan je in alle eenzaamheid over het natte zand lopen, schuimige schelpen oprapen op een verlaten strand. Een holle stilte, een weids uitzicht.

In mijn wereld zijn ervaringen met elkaar verbonden als in een spinnenweb. Soms overlappen mensen elkaar, in harmonie of in een of andere symbiose. Een helende relatie hoeft niet altijd gezond te zijn. Pas later keert de harmonie weer. Ik dacht vroeger dat wat ons onderscheidde onze blokkades, onze fouten waren, maar nu kan ik mijn ziel in mijn eigen ogen zien.

Het komt steeds weer neer op vertrouwen, heb ik gemerkt. Zo kan je je overgeven aan andere mensen, terwijl je om te beginnen niet eens de controle had. Je kunt jezelf weliswaar beschouwen als de spin in het web, maar ook een spin doet vaak niets anders dan wachten, mediteren.

Ik zag golven paars licht voor mijn ogen pulseren. Ik voel energie door mijn lichaam gaan, ik kan het niet vastgrijpen met mijn ademhaling, maar dat geeft niet.

Melancholie is geen emotie. Melancholie is een toon, een schakering.

Kunst maak je altijd vanuit een emotionele impuls, en mensen kunnen er altijd kritiek op geven, dus proberen dat eruit te filteren is gekkenwerk. Het creeren doe je in je wezen, in je intuitieve verbeelding die aaneenrijgt en energie genereert en je hele lichaam laat tintelen van verwachting. De vorm is slechts een dovende vlam, het sterven van de creatie.

Soms spreken mensen dezelfde taal. Dat is magie.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten