zaterdag 24 december 2011

Verzanden

Ik zit nog steeds in ditzelfde conflict. Wel of niet schrijven over mijn emoties?

Ik moet mijn kunstenaarschap herdefinieren, omdat mijn overtuigingen veranderen. Ik maakte kunst vanuit de behoefte mijn verdriet/pijn op die manier te laten zien. Nu is die drang aan het verdwijnen. Wat blijft, is het verlangen mijn kennis, opgedaan door mijn ervaringen, te delen. Maar dat is iets anders dan kunst. Tenzij ik het in de vorm van po√ętisch klinkende metaforen beschrijf, wat ik al een tijdje doe. Dus zo blijven de grenzen tussen mijn kunst en mijn leven vervagen. Ik heb namelijk de overtuiging dat de beste kunst ontstaat als die twee samenvallen.

Maar overtuigingen veranderen, dus mijn kunstenaarschap verandert, dus mijn kunst verandert.

Ik ben er na twee blogs alweer in verzand: ik gebruik mijn intensiteit als schild. Toch is het ook weer niet goed om de conclusie te trekken dat ik niet moet schrijven. Dat is je vinger in de dam steken. Met andere woorden: dat is de verkeerde oplossing voor het probleem. Ik besloot: laat ik met de oplossing bezig zijn, en niet met het probleem, dus laat ik gewoon nog een blog schrijven. Dit is dus niet dapperheid, nota bene, maar een uitleving van mijn neurose in al zijn naaktheid. Ik doe nu precies wat ik in mijn droom deed: druipend van het water iets heel persoonlijks vertellen.

Nu ben ik intens, ja. Maar let even goed op.

Ik vind dit heel eng. Ik twijfel enorm. Ik weet niet wat ik moet doen, hoe ik dit vorm moet geven. Ik ben bang dat jullie, lezers, precies zien wat ik nog niet zie en me daarom niet zullen waarderen.

Laat de sluis geopend zijn!

Ik heb een wens voor mezelf voor het komende jaar: genoeg onderscheidingsvermogen om in deze jungle mijn weg te vinden. Om door de bomen nog het bos te kunnen zien. Afgaand op mijn metafoorkeuze lijkt het erop dat ik weer vaste grond onder mijn voeten heb.

Voor vannacht vraag ik weer om een droom, water- of bosrijk, voor nieuwe inzichten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten