maandag 8 augustus 2011

Sarcasme

Er zijn mensen die niet zo houden van sarcasme. Zodra iemand een sarcastische opmerking maakt steekt er een koud windje op dat alleen zij kunnen voelen, dan rillen ze inwendig, reageren niet op je opmerking maar kijken je slechts teleurgesteld aan. Of, meestal, dan kijken ze je helemaal niet meer aan.

Ik hou wel van sarcasme. Het is iets negatiefs, het is een schild, het is een zelfdestructieve gewoonte zoals nagelbijten of snacken. Maar het is ook humor, en humor is goed. Het kan iets kapotmaken en het kan iets openbreken, afhankelijk van waar je staat.

Stom hoe je je aanpast aan iemand waar je van houdt. Ik kende iemand die niet van sarcasme houdt, en die persoon was belangrijk voor me, en omdat liefde je stomme dingen laat doen schrapte ik sarcasme een hele tijd uit mijn persoonlijkheid.

Ik ben introvert, naief en lief, en dus ik kan wel een schild gebruiken, gewoon als tegenwicht. Een soort psychologisch experiment dus. Maar alleen hier, en in mijn hoofd. Op mijn werk moet ik de vrolijke volkse meid spelen, op mijn opleiding moet ik eerlijk, bijzonder en ambitieus zijn. Sarcasme zit je dan alleen maar in de weg.

Mijn vriendschappen voelen breekbaar aan, alsof ze nog maar aan een dun draadje hangen, dus daar is al helemaal geen ruimte voor zwartgalligheid. Zo hebben mijn vriendschappen eigenlijk mijn hele leven gevoeld. Ik ben nooit gepest, en had altijd wel een paar vriendinnen, maar onderdeel van een sociale kring waarin ik mezelf kon laten zien ben ik hooguit twee keer geweest, en dat duurde niet lang. Maar lang genoeg om te ervaren dat ik niet alleen ben. Dat het mogelijk is. Dat magie bestaat.

Ik ben op dit moment niet populair, ik zit niet echt in een sociale kring. Mijn ziekteperiode gooide flink wat roet in het eten wat dat betreft, maar ik begin me steeds beter te voelen, af en toe bijna weer normaal, en ik denk dat ik nu zo ongeveer wel heb geleerd hoe het zit met jezelf zijn enzo, dus ik heb niets te verliezen met deze blogs. Ik beleef misschien geen avonturen en denk geregeld 'ik heb ook geen leven', het is banaal en onbenullig, maar dat is waar deze blog over gaat (zie hierboven). En nu zou ik eigenlijk een sarcastische grap moeten maken voor de geloofwaardigheid, maar ik denk dat ik het maar bij eerlijkheid houd vandaag.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten