zaterdag 9 april 2011

The King's Speech 6

Ik ben nog steeds ziek. Ik heb restjes eczeem rond mijn hals, die verergerd worden door de kleine weerstanden van alledag. Meditatie is de manier waarop ik deze weerstanden weer ontlaad. Zoals ik zei: dit moet ik blijven doen, om te blijven genezen. Het is een lang proces, maar man, wat is het heerlijk dat de gedachten die ik vandaag heb volstrekt anders zijn dan die van gisteren, zoals ik gewend ben.

Van de vijf 'negatieve' emoties, angst, tobberigheid, woede, onrust en verdriet, heb ik een fixatie op één of twee, zoals de meeste zieke mensen. Dit zijn bij mij woede en verdriet. Kort gezegd komt het erop neer dat ik die twee emoties niet goed voelde in mijn lichaam, maar er een toestand van maakte in mijn hoofd, en dat daardoor deze emoties, deze energieen, in plaats van weg te ebben door ze te voelen, zich ophoopten in mijn systeem. Dan heb je twee periodes: de yang- en de yin-periode. In de yang-periode compenseer je op kracht de geblokkeerde energie. In de yin-periode ebt die kracht weg en krijg je de symptomen van de ziekte. Ik zit dus in de yin-periode. Al vanaf mijn vierde jaar heb ik eczeem. Dat was mijn eerste yin-periode. Daarna had ik enkele afwisselingen: cycli van genezing, yang-periodes en yin-periodes. Van mijn negende tot ongeveer mijn vijftiende had ik geen eczeem, daarna heb ik het eigenlijk altijd wel gehad.

Terug naar de emoties. Deze zijn verbonden met de energie van organen. Verdriet is de longenergie, woede is de leverenergie. Ik ben een combinatie van een long- en een levertype. Dat betekent dat ik bepaalde persoonskenmerken heb die teruggeleid kunnen worden naar wat er gebeurt als je die emoties onderdrukt. Ik denk dat ik de twee half omgewisseld heb. Zo voelde ik huilen als ik eigenlijk boos was. Zielig gekwetst worden terwijl je eigenlijk terug kan slaan met de energie die woede levert. De persoonskenmerken van een levertype heb ik niet echt: dat zijn vreselijke kankerpitten. Olifanten in een porseleinkast. Mensen die altijd maar boos en verongelijkt lijken te zijn. Eerder heb ik de persoonskenmerken van een longtype. Deze vinden zichzelf vreselijk gevoelig en kunnen niet tegen veranderingen. Ik vind dat het longtype overeenkomsten vertoont met autisme. Ik heb een periode in mijn leven gehad dat ik dacht dat ik hooggevoelig was. Onzin, ik ben hartstikke normaal.

Huilen is de natuurlijke ontlading van het lichaam bij de emotie verdriet. De oplettende lezer zal genoteerd hebben dat ik zei 'zo voelde ik huilen' in plaats van 'zo voelde ik verdriet'. Longtypes zijn namelijk ook vreselijke jankers. Ze lijden aan een soort gecultiveerd verdriet, hebben een voorkeur voor melancholie en zwelgen daarin. Maar huilen als ontlading van een verhaal in je hoofd werkt niet.

Nog even ter verduidelijking van de term 'energie': in de energetische geneeskunde (hieronder valt o.a. acupunctuur) wordt verondersteld dat het lichaam een proces van energie is, en geen statisch ding. Als de energie geblokkeerd raakt, word je ziek. Als de energie stopt met stromen, ga je dood. Als de energie volledig vrij stroomt ben je een gelukkig mens.

Ik heb de laatste weken kennisgemaakt met een deel van mezelf dat ik een tijdje kwijt was. Ik ben weer boos! De hele dag door voel ik weer steekjes van woede, als een voorbijganger me te lang aankijkt, als iemand de deur niet voor me open houdt, als ik genegeerd word of buitengesloten, als ik uitgelachen word, als iemand me onterecht bejegent. En dan reageer ik adequaat. Mensen die me kennen merken dit als bij toverslag ogenblikkelijk op. Alsof ze erop gewacht hebben. Dit vind ik enigszins ongemakkelijk, maargoed, liefde is misschien enigszins ongemakkelijk...

Ik heb de blokkade van mijn longenergie op kracht voornamelijk gecompenseerd met mijn leverenergie, die daardoor ook niet meer helemaal functioneerde. Deze blokkade heb ik inmiddels grotendeeld opgelost. Het zal een grotere kluif worden om kennis te maken met de emotie verdriet. Ik merk dat ik een grote weerstand heb tegen die emotie in mijn lichaam. Een soort gat, een koud, donker gevoel, die druk op je borstkas... Het heeft me al één keer veel moed gekost te huilen op de goede manier.

Als gevolg van mijn ziekte ben ik nog snel moe. De hele dag door ben ik me nu bewust van mijn lichaam en mijn gedachtes. Ik kan de meeste grote emoties voelen, een heleboel kleintjes ook al, en ik kan mijn gedachten beschouwen als iets wat niet van mij is, en ook die niet te onderdrukken. Maar toch durf ik niet volledig los te laten. Wat heb ik daar een weerstand tegen. Mijn plan is: net zo lang doorgaan tot ik dreig zo moe te worden dat ik wel los móet laten. Ik slaap niet meer goed in, en dan word ik na vier uurtjes wakker. Dit heeft ook te maken met verliefdheid (een uiting van de emotie 'onrust'), het maalt maar door en het maalt maar door. Rust is ver te zoeken.

En ik denk, dat mediteren op het randje van de slaap dat ik zo boud afschreef met een 'als ik wil slapen ga ik wel slapen', is mijn volgende stap. Want toen ik dat ervaarde voel ik namelijk een diepe ontspanning en rust. Ik denk dat de zenboeddhisten dit bedoelen met samadhi.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten