dinsdag 5 april 2011

The King's Speech 4

Wat me een paar keer overkwam tijdens die eerste meditatieweek was dat ik een soort druk in mijn lichaam voelde, die verdween zodra ik me bewoog, maar terugkwam zodra ik weer stillag. De eerste keer dat het gebeurde schoot ik vol angst overeind. Ik dacht namelijk dat het verlamming was... Hier had ik niets over gelezen. Vervolgens zag ik een tijdje beduusd voor me uit te staren, boos op mezelf, omdat ik iets had ervaren dat, zo voelde ik, van belang was.
Na deze eerste confrontatie kwam het heel voorzichtig een paar keer terug, bijna zonder dat ik er erg in had. Zo wende ik eraan: de aanvankelijke schrik was verdwenen. Op een gegeven moment hield ik deze zich verplaatsende en zich vervormende druk een tijdje vast met volle aandacht en ontdekte dat het helemaal niet zo'n naar gevoel was als ik had gedacht. Het was eigenlijk wel prettig om erbij stil te staan. Ik werd beloond voor mijn inspanningen: ik kreeg na een tijdje kippenvel over mijn hele lichaam, of nee, het was meer een soort getintel, en daarna een golf energie. Die verdween zodra ik me er bewust van werd. Ik had daar namelijk eveneens een sterke reactie op: ik voelde opnieuw angst én ik dacht gretig: ooooh, verlichting misschien? Dat is een gedachte die alleen maar in de weg zit, dus doe ik mijn best hem niet te denken, wat de boel natuurlijk nog erger maakt. En tegen die tijd zit alle aandacht al lang en breed weer in je hoofd en niet in je lichaam, waar al deze machtige dingen te ervaren zijn. Maar dat terzijde.

Ik vermoed dat deze druk mijn emoties zijn, de energieblokkades die er ook voor zorgen dat ik eczeem heb. De emotie/blokkade voelen is de manier om hem op te lossen. Daarna komt er energie vrij. De meditaties waarin ik dit meemaak zijn gedenkwaardig. Mijn eczeem geneest ervan. Ik herken inmiddels het verschil in gevoel tussen 'groeiende' en 'tanende' eczeem. Het lijkt op elkaar: genezing jeukt immers ook. Moeilijk uit te leggen wat het verschil precies is, maar een prettige verworvenheid, want anders merk je pas een dag later hoe de vlag erbij hangt: tegen die tijd ziet de huid er aanmerkelijk beter of slechter uit. Meditatie scherpt de zintuigen. Of beter: ik denk, de hersencentra waarin de zintuiglijke impulsen worden verwerkt. Net zoals lichamelijke oefening de spieren versterkt.

Een andere meditatie-ervaring is ook het vermelden waard. Dit is de meditatie die balanceert op het randje van de slaap. In principe niet wat ik wil als ik mediteer. Als ik wil slapen ga ik wel slapen, immers. Maar heel mooi om mee te maken. Het proces van in slaap vallen wordt eindeloos uitgerekt. De gedachten ontspinnen zich: er zitten geen ruimtes meer tussen. Zo ontstaan ook dromen. Maar dat terzijde, dat is weer een stap verder. De ruimte die je aantreft tussen je gedachten en die je leert waarderen als je mediteert, 'draagt' de gedachten nu. Het is net alsof ze dan veilig zijn. Dit brengt een diepe, diepe ontspanning. Ik denk dat ik dit drie keer heb beleefd, waarvan één keer met als gevolg dat ik ook echt in slaap viel en twee uur later verwonderd en verkwikt wakker werd.

Het is net alsof ik in een bootje zit dat lek is. Er stroomt continu water naar binnen. In mijn meditatieweek heb ik in een rustige baai intensief zitten hozen en het deed wonderen, maar daarna begaf ik me weer op de woelige zee en moest ik mijn aandacht verdelen tussen hozen en de golven trotseren. Er zat gelukkig een stuk minder water in mijn bootje dus ik was veiliger, maar ik moest wel nog met mijn vinger op het lek zitten en kon dus niet zoveel doen om het overgebleven water weg te hozen, hooguit wat wapperen met mijn andere hand. Op deze manier zal het een tijdje duren voor al het water weg is. Maar de hele tijd op een stukje stil water zitten is niet bepaald avontuurlijk, dus ik begeef me liever op de echte zee. Ik vind het veel te leuk op zee, namelijk. En als ik zo doorga komt dat bootje vanzelf wel een keer leeg en zal ik kunnen beginnen de golven te leren kennen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten