zondag 3 april 2011

The King's Speech 2

Ik had geen Lionel Logue om me te helpen. Maar mentoren doken overal op, in de vorm van vrienden, tantes, docenten, behandelaars, ouders en partners van ouders. Af en toe gaven ze me een duwtje. Het was mijn vader die zei dat ik een afspraak moest maken bij een acupunctuurcentrum. 

Mijn eczeem is chronisch, genetisch en redelijk mild, in vergelijking met de grote huidoppervlakte die bij lotgenoten wordt geteisterd. Mijn oma van vaderskant had ook eczeem. Het is niet besmettelijk. Het jeukt, brandt en doet pijn. Jeuk komt vaak in aanvallen: dan krab je en daarna komt de pijn van de wonden, en het schuldgevoel en de depressie.
Eczeem is een overgevoeligheidsziekte, dat wil zeggen: de weerstand van mensen met eczeem is laag. Daardoor kunnen allergene en schadelijke stoffen (zoals uitlaatgassen, suiker en zuivel) de eczeem verergeren. Ook stress en onderdrukte emoties tonen zich op die manier. Depressie (letterlijk: neerdrukken) zal zich spiegelen op het lichaamsoppervlak.
Een mechanisch probleem, zegt de huisarts, en hij schrijft een zalfje voor. Protopic, hormoonzalf of andere troep. Dat smeer je kranig en dan verwijnt het en komt het op een andere plek, op een ander tijdstip weer op. Of je huid wordt zo dun dat je er een probleem bij creeert.

Sommige geneeswijzen zeggen dat lichaam en geest een holistisch geheel is en dat ziekte te wijten is aan een disbalans ergens in dat systeem. Deze disbalans oplossen zorgt ervoor dat de symptomen verdwijnen. Ze prikken in je energiemeridianen met naaldjes, gebruiken kruiden of homeopatische korrels en handoplegging. Als je een tijdje meedraait in het circuit zal je op een gegeven moment uitkomen bij deze alternatieven, want kwalen als eczeem hebben de neiging hardnekkig te zijn en een oplossing met blijvend effect wordt verlangd. Dit wordt beloofd. Het laat echter even op zich wachten. Tegen die tijd ben je alweer gestopt met de behandeling.
Maar als je je over jezelf heen kan zetten en accepteert dat alternatieve geneeswijzen niet direct het gewenste effect hebben, als je durft toe te laten dat er meer aan de hand is, dan kun je beginnen aan genezing. Dit rondzwerven duurt meestal enkele jaren. Ook bij mij. Waarom hebben mensen zo'n weerstand tegen alternatieve geneeswijzen?
Omdat het dingen veronderstelt die beangstigend zijn.

Je krijgt het idee dat de ziekte jouw schuld is. Dat je zwak bent en niet in staat te leven zoals andere mensen fluitend schijnen te doen. Je krijgt te maken met emoties: angst, woede, tobberigheid, onrust en verdriet. Je denkt: ik kan dit niet verdragen. Ik ga bijvoorbeeld suiker eten of late nachten maken om het kutgevoel dat dat oproept (depressie) draaglijker te maken. Dit is een neerwaartste spiraal. Bij mij komt dit in de winter. Ik luister niet naar mijn lichaam en dat schreeuwt, jammert, jeukt en vlamt van woede. Want daar wacht pijn. Ik ga sjaaltjes dragen en zoveel mogelijk gelukservaringen verzamelen (verslaving) om het allemaal maar aan te kunnen. Suiker en romige dingen, krabben om de jeuk te verlichten etc.
Alternatieve geneeswijzen zijn zweverig en doen denken aan kwakzalverij. Wie kan je vertrouwen? Jezelf al helemaal niet: je eigen lichaam verraadt je. Je geest probeert het allemaal bij te houden, maar faalt. Een mentor is zeer welkom, maar zul je ook luisteren?
Ja. Iedereen doet dat. Nadat er een bepaalde hoeveelheid schade is aangericht. Gelukkig is die schade meestal te herstellen: het zelfgenezend vermogen van het lichaam is sterk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten