woensdag 11 april 2018

Wat, als hoger bewustzijn ten koste gaat van menselijke connectie?

A.k.a collectief karma opnemen.

Deze blog was ik vorige week al begonnen, toen ik nog midden in het proces zat. Hij begon met een vraagstuk: "ik ben een noot aan het kraken. Wat als ik in eenheid leef en daarmee de wond van afgescheidenheid en eenzaamheid van mensen in zo'n mate trigger, dat zij hun connectie met mij losmaken?" Dit was mijn vraag, de afgelopen week. Om deze vraag met de grootst mogelijke context in te leiden, hierbij een verhaal.

Stel je voor, een beschaving waarin de heersers zo'n hoog bewustzijn hadden, dat zij boven de normale bewoners zweefden. Letterlijk, en figuurlijk. Want ze konden niet alleen vliegen, maar hun bewustzijn én hun lichaam over grote afstanden verplaatsen. Ze waren niet gebonden aan de aardse dimensies. Stel je voor, dat zich een groep vormde die dit hoge bewustzijn om complexe redenen naar beneden wilde halen. Dit waren werkelijk complexe redenen. Jaloezie en machtswellust speelden een rol. Maar op een diepere laag was de reden een tijdparadox. Want in deze beschaving was niet alleen het reizen over grote afstanden mogelijk, maar ook het reizen door de tijd. En juist deze val in bewustzijn wilde deze groep onbewust voorkomen, gedreven door de onzichtbare afgezanten van hun toekomstige zelven. En juist doordat hun toekomstige zelven deze 'val' wilde voorkomen, ontstond de val, op een paradoxale manier. Zo greep het allemaal perfect in elkaar. Zo kon het niet-bewustzijn ontstaan. De gevangenschap in identificatie met het lijden. Het gebrek. De niet-liefde. En, om te voorkomen dat deze beschaving volledig zou verdwalen, werd er iets ontworpen dat voor de cohesie zou zorgen die in bewustzijn verdween. Het karma. Dit karma zou garanderen dat de pijnstukken steeds weer terugkwamen, zodat ze toch weer richting eenheid en liefde zouden gaan, ook al was het bewustzijn van de weg van de ziel verdwenen. Zelfs de heersers van deze beschaving gingen hierin mee. Zij lieten hun hoge bewustzijn los en gingen mee met de afgescheidenheid.

Duizenden jaren gingen voorbij. De val was een feit geworden. De heersers waren van hun troon gestoten, van hun toren gevallen. Zij mengden zich onder de normale bewoners en namen hetzelfde niet-bewustzijn aan. Niet meer zwevend boven de aardse dimensies, maar er middenin. Lijdend aan dezelfde pijn. Tot elk hoekje en gaatje van deze gevangenis was ontdekt en in kaart was gebracht. Toen was het tijd om weer collectief richting eenheid te gaan bewegen. Maar veel mensen zaten nog vast in de gevangenis, niet wetende dat zij zelf de sleutel in handen hadden en dat de deur bovendien al die tijd wijd open stond. Wat te doen? De voorlopers van deze collectieve verschuiving in bewustzijn kwamen in grote getale terug naar de aarde. De lichtwerkers. Zij herinnerden zich. Zij heelden zichzelf. Zij stonden op om opnieuw het bewustzijn op de planeet te verhogen. Een heel netwerk reeg zich langzaam maar zeker aaneen. Een netwerk van licht. Onzichtbaar, maar oh zo voelbaar, nu deze mensen weer waren ontwaakt.

Ik bevond mij onder deze mensen. Ik herinnerde me mijn ziel, en ik heelde mezelf. Ik verhoogde mijn bewustzijn. Ik volgde een healing-opleiding, reisde langs gemeenschappen, ontmoette mijn zielsverwanten, etc. Uiteindelijk kwam ik uit bij de Bron. Wat te doen? Daar is niet zoveel te doen! Alleen maar stilte en zijn. Om complexe redenen ontstond mijn verlangen om terug te gaan in het niet-bewustzijn (3d). Waarom? Om bewustzijn op te doen. Waarvoor? Om meer compassie te krijgen.

Deze keer ontdekte ik hoe de collectieve wond van afgescheidenheid werkt. Hoe die wél en niet te helen is. Niet: door deze ook in me op te nemen en me eraan te hechten. Dat is namelijk meelijden. En het is niet de bedoeling dat er eentje mee gaat lijden, maar dat er eentje minder gaat lijden - een prachtig aforisme van één van mijn docenten. Maar ik merkte iets verrassends op. Zodra ik vanuit mijn afgescheidenheid en eenzaamheid ging delen, ontstond er direct een empathische connectie met andere mensen. Hoewel deze connectie daadwerkelijk ontstond tussen mij en anderen, die schijnbaar de wond van afgescheidenheid heelde omdat wij ons verbonden, leidt dit op lange termijn tot niets. Het biedt geen echte verlichting om te gaan meelijden. Zelfs niet op collectief niveau. Ik wekte namelijk ook weer het meelijden van de ander op. Waardoor die nog verder van huis was. En we allemaal verstrikt raakten in een patroon. En mijn doel was juist om eenheid te ervaren met andere mensen. Niet dat zij nog verder weggingen van hun essentie.

Mijn afgescheidenheid was een illusie, mijn eenzaamheid was een illusie, die bestonden niet echt. In de hogere dimensies dan. Die 'zweverige', waarnaar ik weer terug kon gaan nadat ik had geleerd dat roeren in collectief lijden geen echte heling brengt. Opnieuw had ik de val van Atlantis ervaren, dit keer in het tijdsbestek van een week. Dat schiet tenminste op. Maar in de derde dimensie, die van het niet-bewustzijn en de afgescheidenheid, zat het anders in elkaar. De zweverige waarheid dat lijden een illusie is, sluit niet aan bij de 3d waarheid. En dat kán ook niet. Want zodra je de illusie van het lijden loslaat ga je al naar een andere dimensie. Het is echt letterlijk een shift. Je kunt niet hetzelfde bewustzijn blijven vasthouden. Het is een 'shock to the system', om te shiften. Je Merkabah's gaan draaien vanuit stilstand en je hele vibratiesnelheid en energiesysteem herijken zich.

Het is zo'n subtiele waarheid en een hele belangrijke, dat meelijden niet nodig is. Het kan een connectie opleveren die ik ook echt niet ontken in waarachtigheid of kracht, als je vanuit je eenzaamheid uitreikt naar anderen en in een soep van meelijden samen gaat zitten pulken aan elkaars eenzaamheid. Maar je kunt ook vanuit liefde uitreiken naar anderen. En dan precies het juiste zeggen of doen voor die ander, gewoon omdat je je zo gedraagt omdat dat stroomt.

Mijn ervaring in de wereld van het lijden en meelijden van afgelopen week was cruciaal voordat ik mijn website voor Mayasana Healing de deur uit kon doen. Voor bewustzijn, voor diepgaande ervaringen van wat NIET werkt en daarna het generaliseren van wat WEL werkt. Cruciaal was de communicatie: hoe kan ik mijn healing communiceren? Ik wist al hoe healing werkte, ik wist al wat voor healer ik was. Maar nu kan ik het ook met extra empathie uitdrukken. Zonder het 'klassensysteem' van de dimensies te gebruiken, want niet elk ego gaat daar even goed mee om. Het gaat om hoe ik het communiceer, hoe ik het breng, met empathie en wijsheid. Uiteindelijk komt het allemaal neer op authenticiteit. En het laatste puzzelstukje is om het vanuit mijn eigen ervaringen te gaan delen. Zelfs met deze blog doe ik dat niet echt. Ik generaliseer waar het kan. Ik laat het niet over mij gaan, maar over mijn processen. Ik geef formules, patronen, ervaringen terug aan het collectief. Maar gaat het over mijn emotionele, unieke, individuele weg? Niet echt. Dus laat ik me daar op focussen. Laat ik me focussen, vanuit mijn hogere bewustzijn en alle lagen die ik kan aanbrengen, op mijn aardse ervaringen. Zonder mee te hoeven lijden met de ervaringen van anderen, kan ik precies delen wat mij met andere mensen verbindt: ervaringen vol met emoties, lijden, processen, gedachten, plaatjes, blokkades, karmastukken etcetera. Wat een blinde vlek dat ik dat niet deed! En dat kwam eruit voort dat ik niet dacht dat mensen hierop zaten te wachten omdat ik het al volop heb gedaan in het verleden. Die betekenis gaf ik daaraan, en die heb ik nu gereset.

Ik ga ook bloggen op mijn nieuwe website. Ik ga delen over mijn eigen reis door het leven. Over mijn introverte reis, mijn verbeeldingswereld, mijn eigen lessen als hooggevoelige. Over mijn reizen langs ecologische gemeenschappen. Mijn ervaringen met chronische ziekte en volledige healing.

Dit is het verschil tussen meelijden en meeleven. Tussen medelijden en compassie. Tussen het opnemen van de zwaarte van de ander en empathisch zijn. Het lijkt zo nodig, om mee te lijden, als je er middenin zit. Het lijkt zo nodig, om te lijden. Het is volkomen terecht. En daarom mag je het juist naar je hart brengen. Door het te erkennen en omarmen. En daardoor shift je het al en maak je je hechting ervan los, omdat de emoties dan allemaal door kunnen stromen. Onze ziel spreekt via ons lichaam en onze emoties, en vanuit hartbewustzijn hier helderheid over krijgen, dat is alles wat je hoeft te leren om werkelijk authentiek te leven. In connectie met anderen, vanuit empathie. Zonder zwaarte op je te hoeven nemen door hechting. Maar door het gewoon door je heen te laten stromen en terug te geven met de verlichting van je liefde.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten