woensdag 4 april 2018

Van mijn toren gevallen

Hai, ik ben die ene rare spirituele gozer die zei dat ze verlicht was. Al ben ik natuurlijk geen gozer, maar er schoot me zo snel geen ander woord te binnen. Ik ga deze blog met grote zorgvuldigheid beschrijven omdat hij een mijlpaal in mijn spirituele ontwikkeling vertegenwoordigt. Ga ik dan eindelijk zeggen dat ik me vergist heb? Dat verlichting een proces is dat eindeloos doorgaat in plaats van een punt in je ontwikkeling? Nee. Want ik sta nog steeds achter wat ik heb gezegd. En zoals je een tijdje terug hebt gelezen in mijn berichten over verlichting, is mijn definitie daarvan: karmavrij zijn. En dat ben ik nog steeds. Je moet namelijk wel van goeden huize komen wil je in deze tijd nog nieuw karma opbouwen.

Er zijn verschillende stadia in het ascentieproces. En toen ik zei dat ik verlicht was, toen zat ik in 5d. Daarin, op dat punt in die fractal, was het nodig om dat te zeggen, daartoe werd ik aangetrokken en daartoe werd ik geleid. Het was fijn om mezelf in al mijn licht tot expressie te brengen. Het had precies het juiste effect op mijn omgeving. Hergroepering, doorbraak, confrontaties en spiegels. Ik heb er heel veel van geleerd over wat het ego wel en niet is, over wat verlichting wel en niet is. Onder andere dat jezelf inhouden omdat iets mogelijk 'ego' zou kunnen zijn een teken van het ego is, en jezelf volledig tot expressie brengen een teken van verlichting is. Het veroordelen en inperken van jezelf is een teken van het ego, het heel-zijn in ál je facetten en expressie, is verlichting. Verlichting is niets anders dan dat de schaduwstukken in het licht van het bewustzijn zijn gebracht, en daardoor verlicht werden en opgenomen in het geheel dat je bent: heling. En ik noem schaduwstukken samen karma.

Maar ik ben nog hoger gegaan. Ik ben de ladder opgeklommen, treetje voor treetje. Langs nulpuntbewustzijn in verschillende vormen, zielsmissies, vorige levenspaden, zielspaden, fases van voltooiing en contact met allerlei alienrassen, aartsengelen en goden. Tot ik bij de Bron uitkwam. En daar was niet zoveel meer te doen. Alles IS daar immers al. Hier. Alles IS hier immers al. En wat is hier? Mijn lichaam. Mijn lieve driedimensionale lichaam. Waar ik me nog steeds in bevond. Ergo, dat is waar ik moest zijn. Want alles is precies zoals het moet zijn. Argument: het is er namelijk al. Ik heb wat halfslachtige pogingen gedaan om uit mijn lichaam te reizen, ascentie 2.0, niet alleen astraal maar met mijn volledige bewustzijn. Dit liep spaak. Het was niet mijn weg. Nee, mijn weg was het om met al dat 13-strengige geactiveerde DNA, terug in 3d te gaan. Gewoon, als experiment. Waarom niet? Het is waar het grootste deel van mijn omgeving zich bevindt. Het is het lichaam waar ik me in bevind. Het was voorhanden.

Het laatste wat ik wil, is zo zweverig zijn dat mensen niet meer aan mij kunnen relateren. Dat ik bij elk gevoelskrampje van de ander een waterdicht vibrationeel fort opwerp dat alleen maar uitstraalt 'ik ben beter dan jou' en mijn vingers in mijn oren doe terwijl ik me mantra's-hummend uit de voeten maak omdat je zogenaamd last zou hebben van 'zwaarte' en ik mijn onbevlekte lichtaura niet vies wil maken. Het laatste wat ik wil, is dat ik bij elke vorm van egogedrag de deur dichtdoe, als bij een hond die je moet negeren zodat hij leert om gehoorzaam te zijn. Ik vind het vreselijk als spirituele mensen zo doen. Als ze hoog in hun toren zitten met hun positieve bubbel. Die bubbel is dan zó positief, dat ze niet meer het negatieve kunnen erkennen. Ergens in de hogere dimensies zijn ze blijven steken. Ze zijn niet helemáál terug naar de Bron gegaan, waarin alles er mag zijn, omdat het IS. En in de eerste plaats zijn ze meestal niet eens volledig met ál hun delen omhooggegaan. Op zich niet erg, want we leren en groeien allemaal waar we bijstaan.

Ik heb het zelf ook gedaan, de afgelopen twee maanden. Het had een gemengd resultaat. Ik triggerde soms mensen, ik stootte soms mensen af en maakte dat ze zich nog slechter voelden, maar meestal shiftte ik mensen moeiteloos mee, omdat ik niet iets in hen ontkende. Het ging vooral richting het ontkrachten in plaats van bekrachtigen wanneer ik er een verhaal bij ophing. Ik zag het hechten aan karma als onwenselijk, en ascenderen als wenselijk, en dus droeg ik die boodschap ook uit.

Maar als je daar bewust blijft steken, terwijl je ook anders had kunnen doen? Voor succes, voor geld, voor macht? Als persoonlijke high, 'medicijn', om je goed te blijven voelen in een wereld die lijdt? Om je groots te kunnen voelen, een zielsverlangen dat eindelijk vervuld wordt? Maar ten koste van wat? Je menselijkheid? Oh, de guru's die vanuit deze onmenselijkheid hun licht verspreiden, en anderen niet bekrachtigen maar ontkrachten. Het is oh zo subtiel. En het kan zulke verwoestende gevolgen hebben. Vandaar dat ik deze blog schrijf.

Ik ben van mijn toren gevallen. Ik zit weer stevig in de emotiegolven en egopatronen van 3d. Ik worstel met overlevingsangst en het managen van mijn emotionele behoeftes. Ik zit weer in moeizame interacties waarin communicatie een mijnenveld is. Mijn manifestaties gaan traag als stroop, mijn gedachten trekken enorme hopen soortgelijke gedachten aan voordat ik erin slaag het momentum te veranderen. Voor het eerst sinds twee maanden valideer ik weer mijn negativiteit, zoals ik de afgelopen jaren zo goed heb geleerd om te doen. Ik ga door een sleur aan gedachten voor ik tot bewustzijn kom. Ik ga intens door contractiekrampen voor ik tot expansie kom, die zoete opluchting van het bevrijdende inzicht.


Deze omgekeerde energie heeft vele vormen, connotaties met mystieke tradities en antieke godheden.  In de tarot is de kaart van de Toren een kaart van destructie, maar ook van een nieuw begin. Je valt van grote hoogte en alles valt met je mee. Een bliksem uit de hemel stoot je kroon af, en je mag weer helemaal opnieuw beginnen. Is dat erg? Ik vind het eigenlijk heerlijk. Ik heb immers niets verloren. Ik heb al mijn bewustzijn en ervaring en DNA nog. Ik kan moeiteloos shiften naar elke dimensie die ik wens, nu ze eenmaal in mijn DNA zijn geactiveerd. Ik heb prachtig contact met allerlei gidsende aanwezigheden van boven. Ook nu, ja. Wat ze zeggen is: "Wij zijn hierboven al, wees jij maar daar beneden, deze boodschap is nodig. Dit is je macht."

Mijn helende werk is tot stilstand gekomen. De afgelopen twee maanden zat ik in een enorme manifestatiestroom. Alles wat ik wilde, werd direct gemanifesteerd. Logisch, want zo werkt het in die hogere dimensies. Het was magisch, wonderbaarlijk en interessant. Ik vond het wiel opnieuw uit. Ik ontdekte een stukje van de geheimen van het universum, als de plot van de interessantste mystery novel die je je kunt voorstellen, en meer. Het raam van mijn bewustzijn werd enorm helder en ik ging er dwars doorheen, in een magisch wonderland. En nu heb ik totaal geen controle meer over mijn creatiekracht. Waar ik voorheen totale controle kreeg over mijn levenspad, tijdens mijn ascentie, is het omgekeerd in de descentie. (Is dat een woord?) Waar ik voorheen vooral gebruikmaakte van yang, zit ik nu volop in de yin. En eerlijk gezegd is dit mijn passie. Dit is het werk dat ik in vele vorige levens heb opgebouwd: het valideren van de zwarte zon, het donkere vrouwelijke van de baarmoeder, van het stilzijn, van de wijsheid die daarin verborgen ligt. De werkelijke vrouwelijke kracht, niet dat hysterisch-feministische dat met oogschellen op als vrouwenpower wordt aangemerkt vanuit een diepe, onderdrukte onzekerheid en machteloosheid. Deze werkelijke vrouwelijke kracht is eigenlijk helemaal niet te herkennen als een 'kracht' in de normale zin van het woord. Want hoe kan je iets een kracht noemen, dat niet naar buiten slaat, maar inwaarts tot stilstand komt? Dat niet opstaat om ergens voor te gaan staan, maar gaat zitten in totale overgave? Dat geen 'nee' zegt, maar 'ja'? Dat niet verandert, niet creëert, en daarmee alles toelaat en de ruimte geeft aan alles wat gecreëerd of veranderd moet worden? Dit is de stille kracht die tot in het diepst van ons wezen voelbaar is. Werkelijke verandering vindt pas plaats nadat deze energie langs is gekomen.

Ik heb mijn bedrijfje (Mayasana & Nabeelden) opgezet en van alles officieel gemaakt. Ik heb een stromend inkomen gekregen van allerlei wonderbaarlijke kanten. En nu stopte dat ineens. En nu laat ik het allemaal uit mijn handen vallen. In overgave. In ontroering. Er gaat een deur dicht, en dat betekent dat er binnenkort een andere deur opengaat. Naar een nieuwe weg die veel beter bij mij past dan dat wat ik voor mezelf had bedacht als 'zielsmissie' en plannen en methodes. Ik wilde mijn website met dat alles erop publiceren, maar dit stroomde niet. En dus laat ik alles wat ik over mezelf en het universum weet weer los. Ik laat me gebruiken als 'instrument van boven'. Zonder weerstand naar wat daarin voorbijkomt. Wetend dat dit nodig is, dat ik nodig ben, waar ik ben. In dat waar ik in zit. Wat voor emotie dan ook. Wat voor egopatroon dan ook.

"How much more grievous are the consequences of anger than the causes of it."
Marcus Aurelius

Een voorbeeld. Ik ben niet zo goed met boosheid, ik vind dat vrij ongemakkelijk. Dat ik dat ongemakkelijk vind belemmert mij niet om mezelf tot expressie te brengen zoals ik wil - ik heb daar geen karma meer op dat mij in onbewust gedrag zou doen vervallen. Ik ontkracht of saboteer mezelf niet. Ik bén gewoon boos, wanneer ik boos ben, voorzichtig, en dan ineens voluit zodra dat stroomt, en dan weer voorzichtig, dit alles in vol bewustzijn. Ik veroordeel dit niet in mezelf. Ik veroordeel het niet in mezelf dat ik zo zacht ben, dat het lijkt alsof ik niet voor mezelf kan opkomen. Ik weet beter. Ik weet wat voor verhalen mensen elkaar vertellen over hoe ze zouden moeten zijn, en ik ken de mythes over 'assertief zijn' die de stilte en de onderliggende eenzaamheid ontkennen. Ik kan heel veel zeggen, als het nodig is. Ik kan enorm vurig en gepassioneerd manifesteren, als dit nodig is. En wanneer dit niet meer nodig is, kan ik heel wijs stil zijn, en loslaten. Ik heb geen behoefte meer aan erkenning. Mijn grootsheid is volledig tot bloei gekomen de afgelopen twee maanden, buiten de ruimte en tijd heb ik die mogen ervaren. Mijn zielsverlangen naar mijn grootsheid is vervuld. Als ik de rest van mijn leven, zonder dat iemand weet dat ik een verlichte gozer ben, in mijn huisje zit met mijn sociale kring om me heen, werk en eet en slaap en doe, dan is dat perfect voor mij.

Het punt van deze energie is, dat hij onder alle heling ligt. Het punt van yin is, dat je er pas volledig in kunt zinken als je je weerstand tegen je machteloosheid opgeeft. Je kunt pas in volledige sereniteit de goddelijke overgave en rust ervaren, wanneer je de actieve delen van jezelf hebt geheeld die een pijnstuk uit het verleden proberen te beschermen, toen je zo machteloos was dat je het niet hebt kunnen verwerken en daardoor een hele obstructie opwierp. Niet dat je geen rust kent totdat je 'verlicht' bent door naar 5d te gaan. Want die pijnstukken komen niet allemaal in één keer omhoog en soms laten ze je even met rust. Niet dat je geen rust kent totdat je 'verlicht' bent door naar 13d en weer terug naar 3d te gaan met alles geïntegreerd. Er is overal, altijd, yin, aanwezig. Maar wat goed moet worden begrepen, is dat de yin-kracht een tegenovergestelde beweging van ons vraagt dan die we altijd hebben geleerd. Yin vraagt van ons om recht in de pijn te gaan. Om ons over te geven aan precies datgene waarvan we altijd hebben geleerd dat we ertegen moesten vechten.

In normale mensentaal betekent goddelijke overgave: een zenuwinzinking. Totaal instorten. Zeggen 'laat maar'. En, mijn favoriet: 'fuck it'. Geef het op. Laat het los. Dit is geen lief, fijn, vlindergevoel. Dit is focking pijnlijk. Dit is geen hoge vibratie. Het is de laagste vibratie die er is. It creeps up on you en dan zit je er ineens middenin en vraag je je af: waarom voel ik me zo depressief? Waar ging het verkeerd? Afhankelijk van je egopatroon ga je dan in je gebruikelijke mechanismen om hiermee om te gaan. Die van mij is: kritieke zelftwijfel en nérgens meer op vertrouwen in mezelf. Er zijn er negen, en als je daar het naadje van de kous van wilt weten, dan serveer ik je graag afgestemde antwoorden met mijn Mayasana Healing-in-negenvoud (ja, die naam wilde ook nog niet helemaal vlotten). Ik gebruik daarbij Human Design en het Enneagram en allerlei mystieke kennis die ik heb doorgekregen en... eens zien, hoe kan ik dat supercool laten klinken? Misschien met wat namedropping? Zoals... hm, aartsengel Metatron, bijvoorbeeld. Mijn favoriete aartsengel, als ik zo vrij mag zijn, die mij heeft geholpen om Mayasana Healing volledig te ontwikkelen en alle puzzelstukjes samen te weven tot een magisch zicht op het weefwerk van het leven op deze aarde, in negen aardse lagen en dimensies. Maar dat terzijde. Dat was ik helemaal niet van plan te vermelden. Daar gaat deze blog niet over. Hé, creatiekracht, terug in je hol!

Het is zo misleidend, mensen die zeggen dat overgave een hoge spirituele beoefening is. Want de weg naar overgave, het pad naar Nirwana, leidt langs de meest duistere plekken. De dingen die je aan niemand wilt laten zien. De dagen dat je huilend en verkrampt zodat je niet eens meer kunt huilen in een verdwaald hoekje in je huis zoekend naar gedachten en emoties en betekenis en verlossing geen enkele verlichting meer kunt vinden en je bestaan een gevangenis wordt van voortdurende emotionele foltering die door niemand wordt gezien of erkend. Verlammende machteloosheid en verscheurende eenzaamheid. Waar ik kan, wil ik die belichten. Dat is mijn passie en zielsmissie. Hoe ik dat ga doen, geen idee, dat ligt niet in mijn handen. En zelfs hier ben ik niet aan gehecht. Ik kan ook prima zonder purpose leven. Same difference. En helaas klinkt deze blog nog te spiritueel verantwoord. Ik zou het liefst zo authentiek willen zijn, dat ik niet meer refereerde aan de collectieve patronen, maar alleen mijn eigen bevindingen deelde. Maar ach, taal. Hopelijk kan ik uiteindelijk zoveel bewustzijn vergaren dat ik die dimensies helemaal niet meer hoef te benoemen. Dat is de volgende fase, geloof ik. Maar eerst nog even deze. Want ik vind die torenkaart zo mooi literair dramatisch.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten