zaterdag 31 maart 2018

Over pijn, ontkenning en fractals healen

Vandaag, op volle maan, zou ik mijn website lanceren. Dit stroomt niet, ook al droomde ik vannacht dat ik een kind kreeg en het er moeiteloos uitpoepte. (Dit vond plaats in de keuken, even ter beeldvorming.) Mijn Mayasana Healing voelt nog niet voltooid, ook al had ik de geboorte voor vandaag uitgerekend. In plaats daarvan richt ik me op de ongeheelde staat van de wereld. In plaats van mijn tools aan te bieden vanuit de vraag 'ben ik er klaar voor?', werd ik ertoe geleid om me in het tegenovergestelde perspectief te verplaatsen 'is de wereld/mijn omgeving er klaar voor?'

Want wat is het nut van de meest diepgaande manier van karmaheling die leidt tot totale Verlichting - iets waarvan ik, ja, ik weet het, ongeloofwaardig genoeg, weet dat ik hem in handen heb - aanbieden wanneer het niet in te passen is in het 'web' van mensen waarmee ik verbonden ben? Wellicht is het niet aanbieden van mijn heling het meest liefdevolle en helende dat ik kan doen. Nee, niet 'wellicht', want dat suggereert dat ik dat zit te bepalen en overdenken hier. Het voelt niet goed, en dus is het niet nuttig. Het voelt niet goed, en dus is het niet de juiste tijd. Het voelt niet goed, en dus is het het beste om het niet te doen. Er is niets dat mij drijft om mijn healing de wereld in te brengen. Niet omdat ik vind dat de wereld geen healing nodig heeft. Maar omdat ik gewoonweg niet in actie kom. Niet nu. Wanneer wel? Waarschijnlijk wanneer het wel nodig is. Op de fractal waar ik mee verbonden ben. Omdat het dan absoluut noodzakelijk kan zijn.

Als je iets van Healing weet, weet je dat dit energetisch werk op zich is. Dit is het in de wereld brengen van mijn Healing. Dit is de paradox, de eenheid tussen de twee uitersten. Ik breng mijn healing niet de wereld in en ik breng mijn healing wel de wereld in. Het maakt niet uit en het maakt zoveel uit als het maar uit kan maken. Ik ben niet bang dat ik geld misloop omdat ik totale overgave voel en ik voel het alarm afgaan dat ik nu mijn website niet publiceer. Ik had hier net zo goed wél als geen blog over kunnen schrijven. Dat wil zeggen, ik bekijk het hele verhaal vanuit verschillende dimensies, voor zover mijn brein dat lineair gezien vertaalt en voor zover mijn lichaam met mijn geactiveerde DNA dat bewustzijn kan dragen. Het laatste wat ik wil, is pijn ontkennen. Het laatste wat ik wil, is verklaren dat Healing het beste is en dat pijn er niet mag zijn. Met deze paradox gebeurt het zo dat ik er vandaag naartoe stroom om te schrijven over het niet-publiceren van mijn website over Healing. Hierdoor is alles wat ik vanuit mijn ziel tot expressie bracht, dat wachtte om geboren te worden, ineens niet tot expressie gebracht. De potentie is inert geworden. Ultiem yang ging naar ultiem yin. Ken je deze energie? Veroordeel je deze energie? Ik blijf aanwezig bij mijn overgave.

'Je opent nu een gigantisch portaal,' hoor ik. Waarom gebruik ik nog woorden, als ze slechts een schittering op het water zijn?

Wat zou jij doen? Zou jij zoeken naar een fout in jezelf? Zou jij toch doorstomen en je plan uitvoeren? Zou je gaan twijfelen aan je website, je inhoud, zou je je afgesneden voelen van je creatieve bron? Zou je een paniekaanval krijgen? Zou je emotioneel gaan eten? Zou je het loslaten in daden, maar niet begrijpen in je gevoel? Wat, als iets waarvan je dacht dat het geboren zou worden, uitblijft?

Wat, als niets van wat je zegt of denkt nog waarde heeft en tegelijk alle waarde heeft die een woord of gedachte maar kan hebben?

Mocht er naar aanleiding van deze post iemand enorm zitten te springen om mijn Healing, laat het me vooral weten. Of niet. Daar staat of valt het niet mee. Dat leek me gewoon een leuke gedachte, dat het andersom gaat. Schrijftechnisch gezien, zeg maar.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten