vrijdag 2 februari 2018

Het helen van please-gedrag

Daar ben ik weer! Na mijn vorige blog, waarin ik speelde met spirituele standpunten en het mijne zocht (met de nadruk op het zoeken), hier een blog waarin ik dieper op de onderliggende emotionele stukken inga. Ik kondigde al min of meer aan dat ik dit zou doen, door te zeggen dat dit een groeipunt voor mij is. Ik vind het kwetsbaar en moeilijk om zo open te zijn, als ik daarna de mensen die deze blog lezen weer ontmoet en daarin ineens weer persoonlijke grenzen moet stellen. En daarmee komen we op het emotionele stuk dat ik wil delen.

Door gisteren de intentie te stellen om bewust aanwezig te blijven tijdens het 'nee' zeggen had ik vandaag een aantal nare ervaringen. Jeej voor bewustzijn: ineens ging ik al het nare (dat er eigenlijk al was) helemaal doorvoelen! Wat een feest. Daardoor lijkt het op dit moment alsof het nooit anders zal worden. Alsof ik nooit mijn pleasegedrag zal kunnen loslaten. Alsof mijn innerlijke pleaser het áltijd, voor eeuwig, van mij zal overnemen op het moment dat ik een confrontatie voel. Waardoor ik later weer met de gebakken peren zit. Vandaag was ik even flink boos op mezelf. Ik schold mezelf zelfs uit. En dat doe ik normaal niet, omdat ik van mezelf hou. Maar nu... allemachtig, wat was ik even klaar met dit stukje in mij! En wat voelde ik in die knallende boosheid goed mijn grens en eigenwaarde! Ik besloot dat het genoeg was.

Ik stelde nóg een intentie. Namelijk: ik werk alleen met mensen die mijn waarde zien. En daardoor kwam ik op het stukje in mij uit dat mijn eigenwaarde nog niet zo ziet...

Pleasegedrag en onzekerheid. De kenmerken van het open emotie-centrum en het open ego-centrum in Human Design. Als je deze centra open hebt zul je dit herkennen, en vooral ook zal het herkenbaar zijn dat dit keer op keer terug komt in je leven. Heel leuk die theorie: de praktijk is wat minder fijn. Want wat moet je daar praktisch nou mee? Als je voor de honderdste keer voor de bijl bent gegaan en over je heen hebt laten lopen? Als je wéér moet herstellen van die speciale kater die je krijgt door te gaan slijmen ten koste van jezelf?

Gefeliciteerd: dit betekent dat je bewustzijn toeneemt! En dat is, ook al lijkt het hopeloos, iets heel goeds.

Ik ga nu de praktische tips geven om dit te helen, die ik zelf ook toepas, terwijl ik dit schrijf. Op dit moment zit ik nog midden in de emotie en ik ga in deze blog in real time mijn zelfheling beschrijven.

Ik weet dat deze stukjes pleasen en onzekerheid oude stukken zijn. Ze zijn getriggerd in mijn systeem en willen nu doorvoeld worden. Als ik ze zou visualiseren, zou ik ze voor me kunnen zien als een jongere versie van mijzelf: een gekwetst kindje. Op bepaalde momenten in mijn kindertijd heb ik namelijk lading opgeslagen in die open centra, die ik op dat moment niet machtig was om los te laten.  Over het algemeen zijn de open centra niet de nagels aan je doodskist maar juist de plekken waar je ontvankelijk bent voor de grootste wijsheid, lessen en bewustzijn. Daarin kun je alle energie uit je omgeving door je heen laten gaan. Dat is in principe heel fijn. Tot er iets ouds getriggerd wordt dat je erin hebt opgeslagen, en dat dan alles kleurt en soortgelijke situaties in je leven aantrekt. Ik weet dat ik door allerlei lagen emoties heen moet gaan, wil ik bij de machteloosheid in de kern komen, die doorvoelen en loslaten. Ik kan niet in één keer naar die lage vibratie van machteloosheid springen. Eerst fixeer ik mezelf op de frustratie en - ho, alweer een laag verder - het verdriet die ik op dit moment voel. Dat ligt onder de woede. Dus, daar gaan we! Ga je mee op deze helende reis?

Dit is wat ik voel: het verdriet dat dit me alweer overkomen is. Ik voel me verslagen. De tranen staan in mijn ogen en ik krijg een hol, drukkend gevoel in mijn borst en zonnevlecht. Ik vraag om een beeld van het kindje dat dit emotionele deel van mij al die tijd heeft gedragen. Zo kan ik tijdens het voelen regelmatig inchecken met het beeld om inzicht te krijgen in de situatie, als ik even vastzit.

Ik zie mezelf als een jaar of zes. Ze kijkt me met grote, gekwetste ogen aan. Ik zie dat ze alleen is. Ze is alleen gelaten en zit daardoor vast in een niet volledig doorvoelde emotionele golf. Ze voelt zich niet in staat om dit alleen te doen.

Ik voel nu een diepe zucht opkomen en het verdriet verdiept zich en zinkt naar mijn buik. Weer een laag dieper. In mijn onderbuik is de energie vast komen te zitten. Ze is verstijfd.

Ik open mijn hart en adem dit vol compassie in en uit. Een gevoel van diepe hopeloosheid overvalt me. Wat is het leven nu nog waard? Alles wordt grijs. Ik zink naar mijn wortelchakra. Mijn benen worden onrustig. Ik heb de neiging om te gaan schoppen. Ik voel een zuur, misselijk gevoel ontstaan bij mijn hart. Dit gevoel is opgepot: ik kan mijn misnoegen niet uiten. Mijn keel wordt dichtgeknepen. Er is geen ruimte om te worden gehoord.

Terug naar het kindje. Ze probeert nu iets aan te wijzen op een schoolbord. 'Ik had gelijk,' zegt ze. 'Kijk maar, mijn berekening klopt.' Maar het schoolbord is leeg, er valt niets op te lezen. Ze heeft namelijk haar stem niet gebruikt om haar waarheid te zeggen.
'Waarom niet?' vraag ik haar. Ze begint te trillen en alle emoties, die ik al gehad had, komen langs: boosheid, verdriet, nu ook angst en twijfel, en dan verstijving.
'Als we nu eens samen die verstijving ingaan?' vraag ik.
Ze zegt eerst 'maar ik kan dit niet alleen,' en dan realiseert ze zich wat ik heb gezegd. 'Oh.' Ze knikt.
'Dan worden we twee stenen, die naast elkaar liggen,' zeg ik. Ik word me bewust van het gevoel een zware steen te zijn die naar willekeur kan worden weggerold, zonder zelf iets te kunnen doen. Toch voel ik ook de zwaarte van mijn gronding, die ervoor zorgt dat ik blijf liggen. Ik ben er bijna. Een gevoel van verwachting maakt zich van me meester. Er staat iets te gebeuren, maar wat? Ik probeer het via mijn keel uit te drukken, maar daar is geen energie. Die mag naar beneden, naar mijn wortels. Wat wil daar gevoeld worden, verwezenlijkt worden? Het kleine steentje ligt vlak bij me. Ik pak het op (ja, mijn eigen grote steen heeft ineens handen gekregen, oké), en weeg het in mijn handen. Uit de steen begint nu een bloem te groeien. Ik heb het gevoel dat mijn kracht zich ontvouwt. Ik kijk om me heen en stel de vraag: wat is het dat mij belemmert om in deze vorm te groeien? (Lees: om mijn waarheid op dit moment in het verleden uit te drukken.)

Ik zie het klaslokaal van groep 3 om me heen. Mijn blik valt op een nieuw meisje in een geel kledingstuk. Ze valt enorm op en dat werd - voor mij volkomen onverwacht - begroet met hevig en genadeloos gepest. Voor het eerst in mijn leven ervaar ik pesterij van iemand die nieuw en anders is. Ik kijk ernaar en ben verstijfd. Logisch dat ik niet meer kan opletten in de klas. De juf doet er ook niets aan, als ik vragend naar haar kijk. Dit snap ik niet. Ik voel me alleen staan in het perspectief dat dit niet klopt. De groepsdynamiek is ineens blijvend veranderd, met een snerpende dissonant. Ik voel zo'n enorme boosheid en kracht om hier iets aan te doen, maar ik kan het niet. Ik kan de woorden niet vinden.

Nu komen er tranen vrij uit mijn keel. Mijn energie begint te stromen, mijn voeten beginnen te tintelen. Hier ben ik, en onbedoeld ben ik nu een medeplichtige aan deze pesterij, omdat ik niet bij machte was om dit een halt toe te roepen. In plaats daarvan gaf ik het op. Ik begon me te gedragen op de meest veilige manier die voorhanden was. Ik zou nooit worden gepest. Alles om die pijn te voorkomen. Ik was boos op het meisje, dat ze dit niet had kunnen stoppen. Eigenlijk was ik boos op de wereld, omdat die dit toeliet. Het druiste tegen alles in wat ik in mijn hart voelde.

Kan ik accepteren dat ik machteloos was om dit te voorkomen? Terwijl ik in dit gevoel van machteloosheid zink (makkelijker gezegd dan gedaan, ik moest eerst wat omtrekkende bewegingen maken door de weerstand die ik tegen dit gevoel heb), gebeurt er iets verrassends. Jeej, de kern is bereikt!

Ik realiseer me dat ik op dat moment, in de klas, namelijk intuïtief een inzicht kreeg in hoe dit zich ging ontvouwen. Ik zag de onvermijdelijkheid van deze situatie met het gepest van het nieuwe meisje, en hoe die zich in de daaropvolgende klassen zou gaan ontwikkelen tot het moment dat ze voor mij openstond, we een match hadden, ik eindelijk kon inspringen en de vriendin van dit meisje kon worden (zoals ik had verlangd toen ik hoorde dat er een nieuw meisje zou komen). En op dat moment, tijdens die intuïtieve flits, besloot mijn systeem om me onopvallend te gaan gedragen, om te camoufleren. Veiligheid was voor mij belangrijker dan iets doen waar ik geen invloed op had en te riskeren dat de pesterij zich ook naar mij zou uitbreiden. Intuïtief voelde ik dat aan. Mijn design nam het van me over: mijn kanaal van survival begon voor mij te werken om te voorkomen dat ik gepest zou worden. Vanaf dat moment stak ik mijn vinger niet meer op in de klas. Dat had ik in groep 1 en 2 naar hartelust gedaan. Maar vanaf groep 3 was ik stil en sprak ik alleen als mij iets werd gevraagd. Ik wachtte mijn tijd af.

En die tijd is nu gekomen. Ik plaats de steen met de bloem erin in mijn hart (daarmee neem ik mijn 6-jarige ik liefdevol in me op en heel ik haar, maak ik haar één met mijzelf, nu zij alle emoties heeft kunnen doorvoelen). Ik adem alle energie van mezelf uit dat klaslokaal terug in mijn hart. Ik voel hoe alle fragmenten zich aaneensluiten als de facetten in een edelsteen. Ik ZIE weer hoe confronterende situaties werken. Ik zie dat ik soms inderdaad machteloos ben, omdat het mij niet aangaat, omdat het iets is dat zich gewoon moet ontvouwen omdat de anderen het aangetrokken hebben. Ik geef ze die vrijheid. En ik blijf bij mezelf en ben mezelf en vergeef mezelf. Dat is eigenlijk al gebeurd. Ik ben niet harteloos als ik ondertussen gewoon het antwoord op de vraag van juf weet, en dat zeg. Ik zie mezelf nu vol vertrouwen mijn vinger opsteken om het antwoord te geven en de les rolt verder, de tijd rolt verder, tot aan nu. Ik ben klaar.

Nu begrijp ik waarom ik, zoals ik in de vorige blog schreef, het bewustzijn verlies op het moment dat er een confronterende situatie plaatsvindt. Ineens overkomt het mij dat ik verval in oud please-gedrag, om mijn kop maar niet boven het maaiveld uit te steken. Nu kan ik weer zien hoe zulke situaties werken en vanuit mijn intuïtie en onderbuikgevoel reageren. Ik blijf erbij aanwezig. En dat vergroot de kans dat ik precies mijn stempel kan drukken op de situatie, als er een grens is die ik daarin aan te geven heb, een standpunt dat ik daarin in kan nemen.


Nu ook valt dit engelenkaartje, dat ik vanmorgen trok, op zijn plek: een engel die erg veel lijkt op de engel die ik zelf laatst tekende met de wereldbol in haar buik, die nu de wereld met open handen aanbiedt. Met het woord 'verantwoordelijkheid' ernaast. Dit maakt precies mijn transformatie zichtbaar! Met andere woorden: als ik mezelf heel, en mijn handen op mijn eigen buik leg en alle pijnlijke plekken voel in mijn microkosmos (de betekenis van mijn eigen tekening, zie hieronder voor de afbeelding), dan kan ik precies onderscheiden wat mijn verantwoordelijkheid is en wat niet. Als het wel zo is, dan kan ik dat helende werk ook voor een ander doen (de aarde dragen en aanbieden aan de ander) en als het niet zo is, dan niet. Diepe zucht. Ik kan dit loslaten!


Ik ben benieuwd hoe het nu verder gaat met het aangeven van mijn grenzen. Ik heb het gevoel dat mij cadeautjes te wachten staan!

Dit was dus een demonstratie van mijn zelfheling. Ik hoop dat het leerzaam was, of, als je de principes van heling al kent en gebruikt: dat het entertainend en ontroerend was om dit een ander te zien doen. En dan heb ik nu een vraag: hoe zijn dit soort blogs voor jou? Heb je er iets aan? Is het duidelijk genoeg? Wil je dat ik dit vaker doe? Welke stukken vind je wel en niet interessant? Vind je het fijn als ik zo in mijn emotionele stukken duik? Feedback is welkom nu ik aan het herijken ben wat de rol van deze blog voor mij is en wat ik hier wil delen! Als je geen zin hebt om daar de woorden voor te vinden of jezelf niet zichtbaar wil maken, mag je hieronder ook anoniem het hokje 'ja' aanvinken, dan weet ik in ieder geval dat dit soort blogs op prijs worden gesteld. Want als de wereld er geen behoefte aan heeft, kan ik net zo goed in mijn dagboek schrijven - tot het althans voor mij duidelijk wordt wat de rol van deze blogs voor mij is ;)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten