woensdag 31 januari 2018

Spelen met standpunten

Ik ben bijna klaar met mijn opleiding en logischerwijs aan het voelen hoe ik straks wil gaan staan. Wat is mijn spirituele standpunt? Wat wil ik doen als ik mijn opleiding heb voltooid? Wat is mijn kernboodschap? Hoe wil ik mijn wijsheid uitdragen, vanuit welk perspectief en vanuit welke energie?

Oké jongens, voor jullie met basic spirituele wijsheid aan komen zetten: ik ben me ervan bewust dat dit een voortdurend proces blijft, dat er geen eindpunt is en dat ik mijn koers elk moment kan aanpassen naar wat dan goed voelt. Wat ik nu bedoel, is dat ik me aan het afstemmen ben. Dat ik bewust kies voor zelfbekrachtiging en manifestatie van mijn diepste waarheid, tijdens deze tweekleurige supermaan, en dat ik wellicht zelfs tot heuse conclusies kan komen - die ik eventueel weer kan verwerpen - over de aard van mijn lichtwerk.

Ik heb namelijk verschillende keuzes en die mag ik bewust maken. Niet nu, niet in de vorm van een plan. Maar het is fijn om de vragen uit mijn hoofd op papier te zetten en dit achter-de-schermen-proces te delen - puur voor de herkenbaarheid en nuance in het proces, voor de wijsheid die er al in te vinden is, niet om antwoorden te vinden. En wie weet tover ik er onbewust toch een paar antwoorden uit waar ik mee kan werken.

Mijn allereerste vraag is: wil ik, zoals een aantal mensen in het spirituele werkveld die ik volg, rauw authentiek zijn en vooral emotionele stukken van mezelf delen op internet? Dit is een manier om mensen direct diep te raken. Om spiritualiteit menselijk te maken. Om barrières te doorbreken en idiote spirituele mythes omver te bunkeren. Dat deed ik de afgelopen jaren vaak. Toen was ik toch al tot aan mijn oren in mijn schaduwstukken aan het waden. Dat is nu anders. Niet dat ik geen schaduwstukken meer heb, maar na mijn intensieve schoonmaak is mijn binnenste er toch wat minder mee dichtbevolkt (even een stukje om mijn innerlijke betweter een stem te geven: ik heb besloten om Verlichting te zien als een schaal zonder begin en eind - voor nu is dat het meest werkbaar voor mij).

Nu heb ik dus de keuze. Wil ik de rauwe kracht van mijn kwetsbaarheid gebruiken om mensen te raken? Wil ik een spirituele strijder zijn? Er komt geen antwoord. Die rauwheid voel ik niet, op dit moment. Het was een fase. Misschien wordt het ook weer een fase. Ik denk het niet. In ieder geval, tegenwoordig, als ik diepe emoties heb, is mijn natuurlijke impuls om voor mezelf te zorgen door juist even niet achter internet te gaan - dan trek ik me in mezelf terug om te voelen en vraag ik de aanwezigheid van mensen die mij kunnen helpen. Geen oordeel hier.

Een andere vraag: wil ik theoretische spirituele kennis en formules uitdragen in boekvorm, instruerende blogs en artikelen? Dat is een stukje dat ik in me heb en dat ik kan aanspreken, als dat op mijn pad komt. Of wil ik me hier juist bewust tegen afzetten omdat er geen objectieve waarheid bestaat - althans niet één die ik kan uitdragen met mijn drie bovenste open centra? Een antwoord: de enige manier waarop ik spirituele kennis kan uitdragen, is door channeling. Wil ik meer doen met channeling? Wil ik dat pad inslaan, waarin ik ervoor uitkom dat ik communiceer met bijvoorbeeld Jezus en paarse, blauwe en gele aliens? (Om maar wat te noemen). Wil ik occulte wijsheid delen die werkelijk de wereld achter de matrix blootlegt? Wil ik dit zichtbaar maken? Ben ik een spirituele acitivist?

Of... is mijn eigen spirituele waarheid en boodschap écht dat een standpunt innemen bij voorbaat al zinloos is omdat er zoveel perspectieven op deze aarde bestaan? Kan ik me niet beter alleen afstemmen op het individu, om daadwerkelijk tot de kern te kunnen doordringen in plaats van te generaliseren? Ik weet dat ik in het verleden als valkuil had om te proberen te appelleren aan de massa, door me in het perspectief van anderen te verplaatsen en dat mee te nemen in mijn eigen (een vorm van meelijden op ajna-niveau). Dat zwakt mijn boodschap af. Die les heb ik geleerd. Ik hoef niet alle manieren waarop andere mensen de hel ervaren mee te nemen in mijn eigen transformaties. Als ik mijn unieke perspectief deel in mijn eigen woorden, bereik ik daarmee juist precies de mensen waar ik een impact op kan maken. Dat is een kwestie van vertrouwen op mijn eigen zijn.

Wil ik überhaupt wel een online aanwezigheid hebben en mijn persoonlijkheid gebruiken om mijn lichtwerk kracht bij te zetten? Of wil ik me liever terugtrekken en alleen mijn diensten aanbieden in afstemming op anderen? Ik heb geen enkele behoefte meer om mijn persoonlijkheid te profileren voor bevestiging en goedkeuring. Ik hoef niet beroemd te zijn, of bekend. Wel lijkt het me fijn om met mijn liefde heel veel mensen te kunnen bereiken, want ik wil helpen om mensen deze liefde te laten ervaren in zichzelf. Ik sta er dus voor open om bekend te zijn, puur omdat dat mij helpt bij dit verlangen.

En dan, de vorm... wil ik alleen 1-op-1 werken, of ook in groepsverband? Wil ik workshops aanbieden, cursussen zelfs, en lange, persoonlijke trajecten? Wil ik mezelf neerzetten als spirituele leraar? Of alleen als lichtwerker, Reader en Healer? Is er een meer specifieke benaming in dat werkveld te vinden die mij past, of een nieuwe term, die alleen op mij van toepassing is? En als ik mijn manuscript uitbreng bij een uitgever, zet ik mezelf in dat wereldje dan ook neer als spirituele leraar? En wat is dan mijn boodschap? Wat vind ik dat spiritualiteit inhoudt? Welke talk wil ik walken? Want dat ik werkelijk mijn boodschap wil belichamen, is vanzelfsprekend.

Dit waren de vragen die ik heb onderscheiden als de belangrijkste. Maar het blijft zand in de wind... een stroom van bewustzijn van mijn geest die zich afstemt (en blijft afstemmen) op het pad van mijn hart. Op dit moment leef ik de vragen. En ik vind de vragen behoorlijk interessant. Is dat zinvol om te delen? Ik weet het niet. Maar het voelt goed, dus doe ik het.

Dan ga ik nu mijn hart aan het woord laten, een stukje innerlijke channeling:

Ik weet wat wij het allerliefste willen, omdat daar ons geluk ligt. We hoeven ons niet af te vragen welke vorm het gaat krijgen. Er hangt genoeg in de lucht om een heel leven mee te vullen. Wat je zojuist opgesomd hebt zijn alle lessen vanuit je hogere zelf, de nuances die je al kunt aanbrengen in je lichtwerk. Dit is heel waardevol, omdat je je bewust bent van wat het doet als je een bepaalde positie inneemt. Zie het innemen van een positie dus als een spel. Neem op elk moment de positie in die het meest zorgt voor expansie van liefde. Daartoe kun je om hulp vragen en je kunt daarin varen op je intuïtie. Je kunt voelen wat voor andere mensen tot meer liefde en expansie leidt door je eigen onderbuikgevoel te volgen. Dat lijkt soms contraproductief, maar het is in feite het beste en meest liefdevolle wat je kunt doen. Soms leren mensen over verbinding doordat jij ze afwijst, en ze in contact komen met dieper liggende gevoelens van eenzaamheid. Het is niet leuk om de trigger te zijn. Het is wel noodzakelijk. Wie ben jij om te besluiten dat je geen mensen pijn wilt doen? Dat is als zeggen dat je niet wilt dat water mensen nat maakt. En dat terwijl het soms gewoon regent. Kan jij ervoor zorgen dat de wolken stoppen met regenen? 

Voor de volledigheid laat ik dan ook nog mijn sacrale centrum aan het woord, mijn onderbuik, waar mijn lichaamsautoriteit ligt:

Ik wil spelen en niet al teveel nadenken over wat we moeten doen. Ik wil gewoon doen. Ik weet wat wel en niet goed voelt en ik wil direct eropaf als het wel goed voelt en stoppen met reageren als het niet goed voelt. Dat doe je al. Je weet hoe dat werkt. Je past het elke dag al toe. Het is een dans van levenskracht. Dit is alles dat ik te zeggen heb. 

Nou, die was een stuk bondiger dan mijn hoofd ;)

Tijdens het schrijven van deze blog ervoer ik vrede, ook in de vragen, vanaf het begin. Op dit moment zijn mijn hart, hoofd en buik namelijk allemaal afgelijnd op elkaar. Ik waardeer de één niet hoger dan de ander. Ze hebben alledrie hun rol te spelen. Mijn hart weet de weg en heeft een wijsheid die het leven begrijpt vanuit het midden van de arena. Mijn onderbuik vertrouwt op mijn capaciteit om te voelen en mezelf te dragen in mijn beslissingen. Mijn hoofd weet dat het vinden van de mentale antwoorden een spel van bewustzijn is, waar ik van kan genieten, maar is ook zo flexibel dat het die denkprocessen op elk moment los kan laten zodra ze me niet meer dienen.

Wellicht is dat een spirituele boodschap die ik nu mag geven: dat innerlijke harmonie het meest belangrijk is, en dat daarin alles op z'n plek valt. Ook het niet-weten.

Natuurlijk, als ik nu een ander perspectief had, zou ik misschien wel het tegenovergestelde zeggen, of in ieder geval iets anders benadrukken. Maar dat heb ik niet. Ik heb de beperking van mijn eigen perspectief. Wat nou als ik dat gewoon volledig belichaam, en de rest van mijn systeem de vorm laat kiezen voor het doen? Zou ik er dan misschien zelfs wel achterkomen dat rauwe authenticiteit delen net zozeer hoort bij de natuurlijke weg van een spirituele leraar als theoretische spirituele uiteenzettingen of persoonlijk afgestemd werk? Zou de term 'spirituele leraar' dan daadwerkelijk voor mij een inhoudelijke betekenis gaan krijgen - iets waar ik me mee identificeer? Of zou ik het dan anders gaan noemen? Menszijn, bijvoorbeeld? Rooslicht? Dat was de naam die ik doorkreeg voor mijn (overkoepelende) bedrijf. Een beetje een raar woord, vind ik nu. Misschien is dat een vorm die alles van mij tot uitdrukking zou kunnen brengen. Het 'misschien' in die zin is een literaire kunstgreep om aan te geven dat ik me er niet aan hecht, voor de duidelijkheid. Ik gebruik graag het woord 'misschien' wanneer ik eigenlijk een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid voel, puur om mijn machteloosheid en nederigheid aan te geven tegenover de stroom van het leven, mijn hogere zelf, God, mijn engelenvleugels, die vliegen op de wind die ik alleen kan ervaren, niet voorzien. Wellicht dat mijn gebruik van het woord 'misschien' zo transformeert dat ik er precies mee begrepen word. Misschien niet. Dat ligt waarschijnlijk toch niet aan mijn woordkeuze. Tenzij er heel letterlijke mensen bestaan. En die bestaan. Wat voor mij zo goed als een taalverschil veroorzaakt, aangezien ik vooral communiceer met energie, niet met woorden. Is dat misverstand ook weer uit de weg. Welkom in mijn hoofd.

Hoe belangrijk is het nog voor mij om begrepen te worden? Wat is er op dit moment dat mij belemmert te vertrouwen op mijn pad?

Op dit moment niets. Dat was een verrassend antwoord.

O, nee, eigenlijk toch niet. Ik blog tegenwoordig immers alleen als ik me goed voel. Terwijl ik in het verleden vooral blogde als ik me niet goed voelde. Wil ik daarin op deze blog een balans laten ontstaan om werkelijk een spiritueel inkijkje te geven in de aard van emotionele golven? Nee, het gaat niet over emotionele golven bij mij. Het gaat over flow. Aha. Nu komt er wél een belemmering naar boven, op mentaal vlak. Het idee dat ik mensen domineer met mijn ritme. En dat vind ik lastig omdat ik daarmee een trigger kan zijn voor het gevoel van 'moeten' in hun leven, en hun gebrek aan centrering blootleg, en daarmee dus onbewust frictie kan veroorzaken en dan in de war raak over het emotionele klimaat waar ik me ineens in bevind. En ik raak niet graag in de war. Vooral niet als mensen onbewust gaan manipuleren. Dat heeft te maken met controle die ik dan verlies en dat ik dat erg vind komt doordat ik nog wel wat extra vertrouwen mag toelaten in de getijden van het leven en mezelf. Pas als ik dat vertrouwen leef, zal ik dat ook uitstralen en dan zal ik pas écht in de flow leven. Mijn relatie tot de flow nu is dat ik meestroom tot ik een grote blokkade zie aankomen en dan duik ik onder water en glip ik eronderdoor en gebeurt die onbewuste frictie en dat emotionele klimaat van verwarring en manipulatie. (Dat was een korte zelf-Reading op het thema 'rivier' dat ik gisteren 'toevallig' op mijn Nabeeldenpagina plaatste - synchroniciteit, een teken dat mijn 5-15-kanaal optimaal stroomt, check!) Ik mag de moed gaan opbouwen om bewust, met mijn hoofd erbij, in die blokkade te beuken, zodat de weg vrijgemaakt wordt voor mijn sacrale energie. Als ik mijn telefoon een dag uit heb staan en mensen mij hebben gebeld, blijkt later toch wel dat het eigenlijk goed uitkwam dat ik niet opnam. Niet dat zij dat altijd per se bewust weten. Soms vinden ze het namelijk irritant en triggert het iets bij ze. Dat vertrouwen in de wijsheid van mijn flow mag ik eerst blind voelen. En daarna zal ik het gaan zien. Waar ik daarin graag hulp bij wil is niet om mijn grenzen aan te geven, want dat kan ik al, maar hoe ik bewust nee kan zeggen, op het moment dat ik het voel. Want zoals het nu staat stop ik weliswaar niet met stromen, omdat ik wel nee kan zeggen, maar stroom ik alleen onbewust verder, door de blokkade alleen vanuit mijn gevoel aan te gaan (nee te zeggen zonder al te veel bewustzijn of uitleg erbij), wat een gemiste kans betekent om ze bewust te ervaren - en ook om anderen bewust uit te leggen waarom ik een 'nee' voel, mocht dat nodig zijn. Mijn 'nee' is daarom vaak wat plompverloren. En vaak weet ik daarna niet precies wat er nou gebeurd is. Alleen dat ik blijkbaar onder die blokkade door ben geglipt, wat me dan vagelijk onbevredigd achterlaat. Kort samengevat is mijn intentie: ik wil volledig innerlijk bewustzijn in de situaties dat ik een 'nee' communiceer. Getransformeerd tot affirmatie: ik ervaar volledig innerlijk bewustzijn als ik 'nee' verkoop en duid deze situatie vanuit mijn geïntegreerde gevoels- en mentale lagen. Dat helpt mij het proces van de ander los te laten en te vertrouwen op mijn eigen flow.

Lekker veilig, zo'n blokkade op de mentale laag transformeren! Spelen met overtuigingen. Heel wat anders dan een blokkade op de emotionele laag... En juist mijn emotionele kwetsbaarheid laten zien is een groeipunt voor mij. Wat dat betreft is de voorgaande alinea alweer als zand in de wind.

Trouwens, sorry voor alle spanning die ik heb opgeroepen met al mijn onbeantwoorde vragen, puur schrijftechnisch gezien! Misschien worden ze wel nooit beantwoord. Ik hoop dat ik in mijn verhaal wel voldoende losse eindjes afwerk. In dat medium gelden tenslotte andere regels. Gelukkig kan ik in het blogmedium een metaperspectief aannemen dat in dit geval dezelfde werking heeft als wanneer ik die vragen wel zou hebben beantwoord.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten