maandag 18 december 2017

Verbeeldingswereld als realiteit

Ik was van jongs af aan een dromer. Zodra ik kon lezen, las ik sprookjes en fantasyboeken. Ik kwam tot rust door helemaal op te gaan in mijn verbeeldingswereld. Niet als vlucht - dat kwam later pas, in mijn tienertijd, toen er allerlei verwachtingen uit de wereld op me af kwamen - maar puur als de expressie van mijn passie en mijn introverte aard. Gelukkig is mijn vader bibliothecaris, wat ik vroeger en nog steeds een heel cool beroep vind. Ik ben het zelf ook vele zomers geweest, in een bibliotheek op het strand, als bijbaantje. Bibliotheken hadden voor mij als kind al iets magisch. Als mijn vader iets moest ophalen van zijn werk reed ik soms mee, en mocht ik in de donkere bibliotheek spelen en boeken uitkiezen. De stilte, de bruine vloeren en alle boeken in de kasten gaven me een geborgen gevoel en fluisterden tegen me om me te openen, te ontspannen, om mijn geest te verruimen, om te ontdekken en te durven. Die bibliotheek was een schatkamer voor mij. Ik hoefde maar een boek open te slaan om die schat in me op te nemen. Buiten de bezoekersuren lagen alle geheimen voor mij klaar, en voor mij alleen. En ja, ik ben op een gegeven moment ook stiekem op zoek gegaan naar seksboekjes, maar dat is een ander verhaal. Even terug naar die magie.

Zodra ik oud genoeg was om zelf verhalen te bedenken, begon ik te schrijven. Mijn eerste verhaal ging over drie meisjeselfjes in een dorp vol jongenselfjes, die enorm in trek waren en daardoor op de vlucht sloegen. Tja, wat kan ik zeggen: ik was niet echt populair. Ik las op jonge leeftijd Harry Potter en In de Ban van de Ring (waar ik als elfjarige niet zoveel van begreep, trouwens), en daarna ontdekte ik de boeken van Robin Hobb, George R. R. Martin, Raymond Feist, Jacqueline Carey... Mijn eigen verhalen namen serieuzere vorm aan. Ik maakte er zelfs een paar af. Ik begon mee te doen aan verhalenwedstrijden en het Nederlandse fantasywereldje te ontdekken. Helaas voelde ik tegen die tijd al zoveel druk vanuit de buitenwereld, dat ik begon te geloven dat mijn verbeeldingswereld niet zoveel waard was. Dat het realistischer was om me voor te bereiden op een universitaire studie. Dat ik me met mijn logische intelligentie beter op de superieure wetenschap kon focussen. Dat mijn verbeelding iets was voor 'erbij'. Bovendien was het niet echt cool om een nerd te zijn, en een zweverig bovendien.

[samenvattingsmodus] Ik probeerde met deze mindset verschillende studies uit, faalde met Psychobiologie, faalde zelfs met de kunstacademie (!), en had succes met mijn opleiding tot Healer, Reader en Lichtwerker, waarbij ik mijn hoofd eerst even mocht loslaten. Voor mij was het een eyeopener toen ik mijn intelligentie op een gegeven moment weer als nieuw kon omarmen. Zo van: natuurlijk is het niet ideaal om vanuit mijn hoofd te leven, maar mijn verstand is niet mijn vijand, juist een integraal onderdeel van wie ik ben. En laat ik nou precies dát zo goed ontwikkeld hebben! Mijn verbeelding, mijn intellect, mijn helderziendheid. Mijn 6e chakra, derde oog, ajna. Langzaam maar zeker begon ik dit weer in eigendom te nemen. Te waarderen. Te gebruiken. Deze blog is daar een goed voorbeeld van. Eind 2014 begon ik weer te schrijven. Dat had al jarenlang stilgelegen. Afgelopen jaar begon ik weer te tekenen. Ook dat was op een laag pitje komen te staan. Ik begon de leefstijl te ontwikkelen waar ik als meisje van droomde: vol magie en synchroniciteiten (al wist ik natuurlijk niet dat daar een woord voor was). Een wereld die barstte van de verbeelding. Een wereld die werd geschapen door mijn fantasie, mijn gedachten. Ik besefte hoeveel rijkdom daarin besloten lag. Hoezeer dat vervormd was geraakt door de boodschappen die ik op de middelbare school opdeed, en in mijn studies daarna. Zelfs - vooral - op de kunstacademie. Want daar was het extra pijnlijk dat ik mijn verbeeldingsvrijheid eigenlijk niet meer volledig had, omdat er wel alle ruimte voor was. Toch proefde ik wel van de creatieve leefstijl. En omdat ik mezelf op mijn huidige opleiding heb geheeld, kan ik nu meer doen dan proeven. Ik kan de hele cake opeten. En dat deed ik ook. Voor zo'n 80% zat ik al helemaal te stromen in die leefstijl. Die werd gedicteerd door mijn creatieve flow, mijn verbeelding, mijn synchroniciteiten, mijn expressie van mijn introverte wereld, met alle dwarsverbindingen tussen alle verschillende creaties die het zo magisch maken. Met alle verbindingen met andere mensen die precies resoneren met delen van mij die ik deel, en met hetzelfde bezig zijn. Samen zwemmen in een magische zee. En toch voelde ik me verdrietig worden, overweldigd, nadat ik een tijdje in die flow had gezeten. Ik wilde het liefst schuilen.

Ik praatte hierover en voelde erop in. En ik kwam tot het inzicht dat ik er behoefte aan had dat mijn verbeeldingswereld werd gezien. Voor 100% procent. Mijn vriend was zo aardig om die rol even voor mij te vervullen, zodat mijn accu werd gevuld om dit nu zelf te doen. En tegelijk die boodschap weer door te geven. Hij zei namelijk: de zogenaamde 'echte wereld' waar de mensen in deze maatschappij zo hoog over opgeven, die is gemaakt. Die is niet echt. Die is gefabriceerd. Juist onze verbeeldingswereld is echt. Die komt uit ons hart, die is authentiek. Dat inzicht liet de tranen uit mijn ogen stromen. Ik voel mijn voorhoofd weer ontroerd worden en ontspannen als ik het nu weer opschrijf. En dit is bij uitstek geschikt om over te schrijven in deze blog.

Mijn verbeeldingswereld is mijn realiteit. Die vormt juist mijn werkelijkheid. Daarmee bepaal ik wat ik wel en niet in mijn ervaringen oproep. Daarmee draag ik bij aan de wereld. Al die verbeeldingsenergie zakt op dit moment, terwijl ik dit schrijf, naar mijn eerste chakra en blijft daar, om hier mijn gronding van te maken. Nu niet voor 80%, maar voor de volle 100%. Ik kies voor mijn verbeelding. Ik kies voor mijn dromen. Mijn fantasie. En ik geloof er met heel mijn wezen in dat dit mijn wereld is, mijn werk is, en dat ik de realiteit van andere mensen hiermee kan verrijken. Omdat schoonheid een levensbehoefte is. Zonder schoonheid zijn we slechts werkbijen, slaven in een mechaniek. Met schoonheid zijn we koningen en koninginnen.

Ik heb een paar maanden in een ecologische gemeenschap gewoond waar geen plek was voor mijn verbeelding of creativiteit. Dat had ik natuurlijk aangetrokken omdat ik daar in mezelf geen plek meer voor had. Ik heb ervaren hoe het is om te leven zonder kunst. Zonder feesten te mogen vieren. Zonder mijn hart vrijelijk tot expressie te mogen brengen. Ik was een werkbij. Ik had geen eigen identiteit en werd gebruikt als een stel spieren, niet om wie ik was. En dat is natuurlijk de werkelijkheid voor veel mensen in de maatschappij. Al heb je daarin nog de vlucht van technologie: van smartphones en laptops en internet en tv-series en kunst van ánderen. Dat kan een opvulling geven van de behoefte aan schoonheid, waardoor je behoefte aan je eigen verbeelding iets minder prangend wordt. Maar in die gemeenschap was geen straling toegestaan, en dus was mijn gebruik van internet ook beperkt. Ik was bijna helemaal kaalgestript van die verbeeldingswereld. Ik ben nog steeds heel dankbaar voor die ervaring. Die heeft me geleerd hoe belangrijk creatieve autonomie en schoonheid zijn. Met de morfine-achtige werking van een voortdurende internet-mogelijkheid zou ik die nooit zo diep hebben ervaren.

Als we geen schoonheid kunnen zien, heeft het ook geen zin om wakker te blijven, om te bestaan en het leven met onze zintuigen te ervaren. Als we wél de schoonheid kunnen zien, gaat het leven voor ons open. Dan verdwijnt de noodzaak om te overleven. Dan ervaren we dat we hier op aarde zijn om te genieten met alle zintuigen. Om het leven te proeven, voelen, zien, horen, bedenken, ruiken in alle vormen die ons plezieren. Zoals jonge kinderen, die helemaal vol zijn van verwondering zodra ze voor het eerst iets zien. Ik nodig je dus uit: open je kunstenaarsoog! Jouw verbeelding is niet alleen belangrijk, maar zelfs nummer 1. Vanuit jouw gedachtenkracht creëer jij namelijk je realiteit. Als je je verbeelding ondergeschoven hebt door boodschappen van de buitenwereld, ervaar je jouw wereld niet als volledig van jou. Volgens de Wet van Aantrekking is het: eerst geloven, dan zien. En dat is dan omgedraaid. Dan wordt het: eerst zien, dan geloven. En dat is een armzalige manier om het leven te bekijken. Want dan open je je geest niet voor mogelijkheden, maar alleen voor wat je al eens hebt ervaren. En dan wordt je leven een vicieuze cirkel, gedicteerd door wat anderen op jou projecteren. Au.

Je kunt overal schoonheid in zien. Letterlijk óveral. Dat heb ik geleerd op de kunstacademie, toen we in de schetslessen naar buiten gingen met z'n allen om luifeltjes op de markt te tekenen. Als je iets tekent, gaat je derde oog open, om het in zich op te nemen en te vertalen naar een tekening. En dan ga je er automatisch de schoonheid in zien. In het lelijkste, grijze flatgebouw vind je dan nog schoonheid, of het nou in compositie of in kleur is, in het meten van het gebouw ten opzichte van de omgeving, in het snapshot dat je er met je ogen van kunst maken. Ho, dat was een spelfout. Maar ik vond hem wel mooi - spelfouten kunnen heel veelzeggend zijn. Dus, als je je kunstenaarsoog wilt openen: ga eens foto's maken. Ga je omgeving schetsen. Pak een muziekinstrument op. (Haha, op dit moment zingt mijn muziek 'got the music in me baby'.) Besluit om te luisteren naar de ingevingen die gedurende de dag in je opkomen, in plaats van ze terzijde te schuiven. Ieder mens heeft op een dag zoveel ideeën. Het is niet zo dat je ze niet hebt, het is eerder zo dat je ze niet herkent. Ieder mens kan een kunstenaar zijn. Niet iedereen heeft het levenspad van een kunstenaar. Niet ieder hogere zelf is even artistiek op tekengebied, of wat voor gebied dan ook. Maar ergens zit er wél een kanaal, waarin jij een talent hebt om je verbeeldingswereld te manifesteren. Creativiteit en schoonheid ontstaan op zoveel verschillende manieren. In de zorg van een moeder voor haar kind. In een logistieke planning. In tuinieren. In een lesmethode, een therapeutische tool. Zelfs de wetenschap is doortrokken van creativiteit. Niet iedereen hoeft een dichter te zijn. Maar dat gevoel voor schoonheid, dat heeft iedereen. Je hoeft alleen maar je ogen te openen en te geloven in jezelf. De realiteit die je ervoer als kind was waarachtig en authentiek, die stroomde, en die mag je weer volledig openen en terugwinnen.

Mocht je hier ook remmingen in voelen, dan kan ik je helpen om deze te transformeren. Als je je innerlijke wereld meer wilt openen voor jezelf, en je gevoel voor schoonheid wil omarmen. Als je creatieve blokkades hebt waar je zelf niets meer mee kunt, help ik je graag je magie te herontdekken. Ik bied Readings aan voor inzicht in jouw patronen en ik help je je emoties hierover te Healen. Dit kan zo in de drukte voor kerst prima op afstand. Het kan ook in mijn praktijk vanaf januari. Kijk voor meer informatie op mijn website.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten