woensdag 13 december 2017

Het healen van onzekerheid

Ik ben een Healer, en ik heb gestudeerd op Human Design. Ik heb ontdekt dat het healen van je grootste thema's vaak voortkomt uit je open centra/chakra's: de plekken in je systeem waar de energie van de wereld versterkt bij je binnenkomt. Daar zitten onze grootste wonden en onze diepste lessen. En uiteindelijk zit daar ons grootste bewustzijn en de gave waarmee we de wereld kunnen verrijken. Hoe meer centra je open hebt, hoe meer wijsheid je kunt teruggeven aan de wereld, op jouw unieke manier, die voortkomt uit wat je wél ingekleurd hebt. In je chart kun je dit zien in de ingekleurde centra en kanalen: die zijn gedefinieerd, dus daar heb je een unieke levenskracht zitten. Dat betekent niet dat je al die witte kanalen en centra 'niet hebt': ieder mens heeft alles wat er in de chart zit. Ieder mens heeft emoties, gedachten, levenskracht, intuïtie... Het is alleen de vraag wat jou daarin kenmerkt, en waarin je het menszijn op verschillende manieren kunt ervaren. In dat laatste geval ben je open voor alle ervaringen die er mogelijk zijn op deze planeet rond een bepaald thema.

Eén van de thema's is de onzekerheid en het gevoel niet goed genoeg te zijn. Dit komt voort uit het open ego-centrum. Het is een bekend kernthema voor veel mensen (70%). Het is iets dat zal blijven terugkeren in je leven, als je dat centrum open hebt. Hoe ver je ook komt en hoe bewust je ook bent. Vooral als je nu denkt 'oh, daar heb ik geen last meer van, hoor'. Het zit in je DNA. Natuurlijk ook als je het centrum gedefinieerd hebt, want iedereen is wel eens onzeker. Maar waar de onzekerheid bij iemand met een gedefinieerd ego een motor is tot het versterken van diens eigenwaarde door hard te werken om die waarde ook in de wereld neer te zetten, zit het bij iemand met een open ego toch wat anders. Die hoeft niet te handelen naar die onzekerheid. Daarnaar te handelen versterkt namelijk de onzekerheid alleen maar. Er komt geen einde aan. Er is geen manier om die energie te kanaliseren of in te zetten. Die onzekerheid is er gewoon. Je kunt hem observeren als een voorbijvliegende wolk. Maar dan wel eentje die je hele maag verkrampt, je bijna een hartaanval bezorgt van alles dat je doet om maar goed genoeg te zijn, en ervoor zorgt dat je een band om je middenrif ervaart, een druk van het voortdurend willen aanspannen van dat kwetsbare gebied. Alsof je buikspieren je kunnen helpen om sterk genoeg te zijn om de wereld te overtuigen van jouw waarde. Voel je het? Laat die spanning maar even los. De onzekerheid verdwijnt er niet door. Die begint nu juist vrij te komen, nu je stopt met het aanspannen. Je hoeft vandaag even geen work-out te doen. Geen mentale, geen fysieke, geen emotionele, geen creatieve, geen energetische. Laat je buik maar zacht worden.

Het is niet erg om toe te geven dat je onzeker bent. Dat je je voelt alsof je niet goed genoeg bent. Dat je eigenlijk vanbinnen siddert en beeft en trilt van zwakte. Je mag toegeven dat je niet beter kunt worden dan je nu bent. Je hoeft niet te streven naar 'de beste versie van jezelf' - zet dat hele spirituele idee maar overboord, het geldt niet voor jou. Je bént al de beste versie van jezelf. Je hoeft niet te streven. Niet te presteren. Niet te bewijzen. Niet te beloven. Laat die deadlines maar even los. Voel de uitputting in je hartspier. Laat die onzekerheid maar vrijkomen. Je bent kwetsbaar en gevoelig, en je doet zó je best. Als je vanaf een afstandje naar jezelf zou kunnen kijken, zou je hart breken, zó hard doe je je best, terwijl je er gewoon al mag zijn.

Doe het maar even. Stel je voor dat je vanuit het perspectief van je gidsen naar jezelf kijkt, of het perspectief van een alien, die net voor het eerst op aarde is gekomen en met verwondering om zich heen kijkt en jou ziet als de eerste mens. Wat zou je zien, vanuit dat perspectief? Sluit je ogen maar even. Voel. Laat het maar smelten, net als de regen die de sneeuw nu smelt. Misschien komen er tranen vrij, ontdooit je hart. Haal maar even diep adem in je hart. Je hebt de laatste tijd zó hard je best gedaan. Hoog tijd om jezelf even wat rust te gunnen. Voel je die rust?

Ik voel hem wel. Ik heb me laatst weer laten leiden door deze onzekerheid, en de bewijsdrang die eruit voortkwam. In plaats van toe te geven dat ik me eigenlijk onzeker voelde, ging ik mijn mentale kracht gebruiken om iets aan te gaan. Dat was in een les van mijn opleiding over leiderschap. Ik heb daardoor niet in het moment kunnen ervaren wat mijn docent me allemaal kon leren: ik heb er maar een klein stukje bewust van opgemerkt. Het grootste deel van mijn energie op dat moment ging namelijk zitten in het onderdrukken van mijn onzekerheid. Ik zette mezelf schrap om te pogen iedereen ervan te overtuigen dat ik sterk genoeg was, slim genoeg, waardevol genoeg, goed genoeg. Mijn blikveld verkleinde tot een tunnelvisie. Hoe kon ik reageren om te laten zien hoeveel ik wel niet waard was? Hoe kon ik over die onzekerheid heen stappen, en er voor eens en altijd vanaf zijn? Want nu wist ik toch inmiddels wel hoe het zat? Pff, ik wás toch al een leider? Ik had toch vaker iets gezegd in de les, vaker vragen gesteld, zo spannend was dat toch niet? Ik wist toch precies hoe ik mezelf kwetsbaar moest maken? Hoe ik mezelf neer kon zetten door mezelf kwetsbaar te maken? Dat was toch mijn kracht?

Achteraf bezien zie ik hoe mijn docent die onzekerheid precies doorprikte, en tot de kern van de zaak kwam. Alle vragen die ik stelde, kwam voort uit één bron: was ik wel goed genoeg? En wilde hij dat alsjeblieft bevestigen? Die bevestiging kreeg ik. Die bevestiging krijg ik op het moment van heel veel kanten tegelijk. Ik word echt diep gezien, gevoeld en gehoord. Ik straal en de wereld spiegelt me dat terug. En toch sta ik vanbinnen te bibberen. En dat mag. Dat te voelen is eigenlijk het enige belangrijke in dit hele verhaal. Daar begint en eindigt het allemaal mee. En waarschijnlijk is het ook het middenstuk.

Na de les had ik het gevoel alsof mijn open ego-centrum helemaal was schoongespoeld. Mijn onzekerheid was gezien, en voor mij getransformeerd. En dat wil ik nu graag doorgeven, omdat ik het op dat moment niet kon voelen. Dat voelt alsof ik heb gefaald. Zie je hoe hoog ik de lat voor mezelf leg? Hoezeer ik probeer te voldoen aan mijn eigen mythologische spirituele beeld? Ik voel nu hoe mijn energie is verzacht en is gaan stromen, tot in mijn tenen. Kwetsbaarheid is geen wapen waarmee ik in het rond kan slaan. Mijn zoektocht naar bevestiging mag er ook zijn. Bevestiging is heel fijn, daar kan ik van genieten. Ik hoef me er alleen niet door te laten leiden. Als ik geen bevestiging krijg, mag ik gewoon mijn onzekerheid voelen en blijven doorgaan als mijn energie erin blijft stromen. Als ik wel bevestiging krijg, mag ik gewoon mijn bewijsdrang voelen die dat wil exploiteren, terwijl de energie er allang uit is verdwenen. Ik hoef me er niet door te laten leiden, linksom of rechtsom.

Het healen van onzekerheid is niet iets eenmaligs. Healing is geen manier om die onzekerheid voor eens en voor altijd weg te toveren. Toch kan je je open centrum schoonspoelen, zodat die weer helemaal leeg en ontvankelijk wordt. Zodat je diepe innerlijke rust kunt ervaren en jezelf weer kunt zijn. Dat kan door bewustzijn. Door te erkennen wat er precies met je aan de haal ging. En daar al je zelfliefde en omarming op los te laten. Het mag er zijn. Als je er ruimte aan geeft, verdwijnen ineens alle to do-lijstjes uit je hoofd en bereik je eindelijk datgene wat er altijd al was: jouw ultieme gevoel van eigenwaarde, jouw essentie, hier en nu. Enne... reminder: wees alsjeblieft lief voor jezelf, de volgende keer dat het weer gebeurt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten