maandag 11 december 2017

Eczeem helen op een alternatieve manier

Tijd om deze blog te schrijven. Ik heb het de afgelopen jaren veel gehad over mijn chronische eczeem, vooral in de beginjaren. De laatste paar jaar niet meer. Het is namelijk geen probleem meer in mijn leven. En dus schrijf ik er niet over. Dat betekent niet dat ik 100% eczeemvrij ben, maar wel dat ik er (fysiek en emotioneel) nauwelijks last meer van heb. Eens in de zoveel tijd komt er nog een mini-plekje, een geïsoleerde jeuk-aanval, die na een tijdje weer geneest. Ik heb grip op het genezingsproces. En dat terwijl de dermatoloog in het ziekenhuis zei dat ik de rest van mijn leven eczeem zou hebben en mijn hele leven hormoonzalf zou moeten smeren. En dat het misschien 'vanzelf overging', dat sommige mensen 'eroverheen groeiden' maar dat dat niet te zeggen was. "Ben je al bang?" vroeg de verpleegster, mijn kalmte verkeerd uitleggend als een shocktoestand. "Nee," zei ik, omdat ik hem niet geloofde. En dat terwijl ik daar zat met bijna mijn hele bovenlichaam bedekt met eczeem en een bijkomende huidinfectie. Iets in mij geloofde er helemaal niks van dat dit ongeneeslijk zou zijn. Ik wist namelijk zeker dat ik allang begonnen was met de heling, maar dat het fysiek alleen nog niet zichtbaar was.

Hoe heb ik het dan geheeld, de afgelopen paar jaar? Daar ga ik in deze blog over uitweiden, nadat ik van twee kanten de impuls kreeg om hier iets over te delen. Hier komt alvast de disclaimer, dat ik geen professional ben (niet één die in een ziekenhuis werkt, tenminste) en dat ik niet aansprakelijk of verantwoordelijk ben voor de beslissingen die op basis van deze blog worden genomen. Dat ben je zelf. Tijd om je eigen heling in handen te nemen! Want alleen zo kun je genezen van een chronische ziekte. Dat is zwaar karma, en (wat mij betreft) één van de grootste uitdagingen in het leven, omdat het zo dichtbij komt, dichterbij dan emotionele pijn, waar je af en toe nog aan kunt ontsnappen. Aan je lijf kun je niet ontsnappen. Een diep respect dus, voor jouw chronische ziekte. Dit om je pijn te bereiken, als je op dit moment in een vicieuze cirkel zit van krabben-erger maken-schuldgevoel-krabben. Dat is niet niks, en waarschijnlijk verberg je het ook nog, omdat het niet echt aantrekkelijk voelt. Toch zullen de mensen die van je houden jou accepteren zoals je bent, ook al voel je je misschien als iets dat ergens uit een moeras is gekropen en kan je je niet voorstellen dat je ooit een gezonde verbinding met iemand zult hebben. De wereld komt immers hard binnen, en vervuilt je. Ik begrijp het. Ik heb van jongs af aan, tot mijn 9e, eczeem gehad, en zeven jaar later begon het weer, met af en toe een pauze, maar daarna het diepste dal waar ik ooit in heb gezeten. De rauwheid van eczeem mag er zijn, die hoeft niet verborgen te worden, maar aan de andere kant hoef je ook weer niet als een open wond alles met de hele wereld te delen. Daarin te verzachten, daarin zelfliefde te vinden, dat is de genezing van eczeem. Grenzen. Huid. Verbinding, met jezelf, met je kern, en van daaruit met de buitenwereld.

Elke persoon is weer anders, elke vorm van eczeem is weer anders - in elk moment, bedoel ik. Want er zit wel een onderliggend patroon onder (dat ik net heb uitgelegd en waar ik nog dieper op in zal gaan). Maar ik kan jou geen tips geven die afgestemd zijn op jou. Als je dat wilt, mag je bij me komen voor een Reading, die kán doorwerken op het fysieke niveau, maar allereerst emotionele en mentale blokkades oplost. In deze blog wil ik graag mijn eigen ervaringen en lessen delen. De betekenissen die ik uit mijn eczeem heb gehaald. De laagjes die ik weg heb gepeld. De transformatie waar ik mezelf doorheen heb gewerkt.

Eczeem kan getransformeerd worden tot een specifieke kracht: de kracht van voelsprieten, van fijngevoeligheid. Dat je huid (en je hele lichaam) zo gevoelig is, dat je er uitslag van krijgt, kan je ook inzetten als een gave. Die gave is, in mijn geval, healing & kunst maken. Je kunt ook iets met voeding gaan doen. Of wat voor manier dan ook om je gevoeligheid in te zetten.

Elke ziekte heeft onderliggende emoties, die zijn geblokkeerd en nu via het lichaam worden gedragen, uitgeleefd. Als het op het ene niveau niet gevoeld wordt, dan wel op het andere. Energie verdwijnt niet, die zal op één of andere manier tot expressie komen. Elke ziekte heeft een patroon, een dieperliggende overtuiging die is gevormd op een moment van trauma. Daar de angel uithalen, dit patroon mentaal begrijpen, en je helende essentie-licht toelaten en op je schaduw laten schijnen, zodat je je eigen emotiegolf liefdevol kan omarmen en tot voltooiing kan laten komen, dat zijn de stappen die je dient te zetten, wil je volledig genezen. En onderweg zul je ontdekken dat datgene waar je van 'af' wilde, juist heel veel rijkdom te bieden heeft. Als een leermeester, die directe boodschappen aan je doorgeeft via je lichaam. Prachtig, toch? (Nou, nee, eerlijk gezegd heel vervelend dat dit zo moet.)

Het is niet jouw schuld. Dat heb ik mezelf vaak mogen vertellen. In de spirituele wereld wordt de Wet van Aantrekking vaak vervormd tot een schuldvraag: "hoe heb je dit nou weer zitten creëren, sukkel?" kun je tegen jezelf gaan zeggen. Wat doe je verkeerd, dat je nu zo ziek bent? Au. Dat is als zout in de wonde wrijven. Vaak is een trauma (dat uiteindelijk wordt uitgedrukt in ziekte omdat het systeem het niet via het bewustzijn kan oplossen) namelijk een gevoel van niet goed genoeg zijn, het verkeerde hebben gedaan en dus 'verkeerd' zijn. Dus, nu we hebben vastgesteld dat het niet jouw schuld is, en dat er niets mis is met je, wil je het dan nog steeds genezen?

Natuurlijk. Alles in de natuur streeft naar genezing, voltooiing. De eerste stap van genezing is te willen helen vanuit zelfliefde, niet vanuit zelfhaat. Niet 'er moet iets weg wat ik haat aan mezelf', maar 'ik wil de pijn in mezelf verzachten en helen, zodat ik vrij ben om helemaal mezelf te zijn'. Of iets in die trant. Een ziekte is altijd een gebrek ergens aan. Je kunt een gebrek niet wegwensen, je kunt het alleen opvullen. Met liefde. En die liefde, die werkt uiteindelijk door op het fysieke niveau. Maar dat doet er dan niet eens meer toe, want dan heb je het resultaat al losgelaten. De paradox van heling. Helen zonder te willen helen, vanzelf. Die hoef je niet voortdurend te geloven of voelen om te helen, trouwens. Hoe vaker je het voelt, hoe dieper het verankerd raakt, maar wees niet bang dat je je heling saboteert als je het even niet kunt opbrengen. Dat is juist het moment dat je dieper in de heling zinkt. De gevoelens (wanhoop, mislukking etcetera) die dan opkomen, zijn weer een nieuwe laag, die je net hebt aangeraakt. Gefeliciteerd, dus, als je de moed even opgeeft: je bent weer een stapje verder gekomen!

In deze reis van zelfheling zul je jezelf harder tegenkomen en dieper begrijpen en omarmen dan je je hele leven hebt gedaan. Je zou zo maar eens je eigen magie kunnen ontdekken en inzien dat je eigenlijk superfantastischgeweldig bent, en heel veel liefde verdient. Dat wist je natuurlijk al wel, diep van binnen, het was alleen nog niet zichtbaar in je fysieke realiteit...

Tijdens dit afstemmen op jezelf, kun je om hulp vragen aan het universum, je gidsen. Je krijgt die hulp altijd, ook al ervaar je het niet meteen, of niet bewust. Vervolgens: alles waar je een goed gevoel bij krijgt, mag je volgen. Alle alternatieve geneeswijzen die je ondersteunen, zijn valide. Je leert vanzelf wat wel en niet werkt. Maar als het niet direct goed voelt, wees dan niet bang om te stoppen. Ja, het is waar dat er voor genezing soms iets erger moet worden, maar als dat inhoudt dat je maandenlang gaat zitten lijden en je steeds ellendiger voelt, is het misschien toch een kwestie van maar beter stoppen. Al is dat er ook weer onderdeel van, omdat je zo meer op jezelf leert vertrouwen, op je eigen grenzen, etcetera. Heel handig, in het geval van eczeem. Op een gegeven moment ben je er wel zat van om allerlei niet-werkende troep in je open wonden te smeren en word je boos op al die mensen die zich met jou bemoeien. Dat werd ik tenminste wel. Ik stopte toen met alle genezers, en ging het op eigen houtje aanpakken. Dat maakte me in eerste instantie zieker. En toen maakte het me beter, omdat ik echt alleen nog maar de dingen (en uiteindelijk ook weer de genezers) uitkoos die bij me pasten. En dat voelde goed, elke stap van de weg. Zie? Er is een verschil tussen 'over je grenzen laten gaan in de hoop dat het ooit beter wordt' en 'even lijden omdat je een pijnlijke, maar waarachtige weg hebt gekozen die je uiteindelijk zal genezen, en ondertussen hoop blijven houden!'. Je innerlijke kompas weet de weg. Dat gezegd hebbende, hier mijn ervaringen met alles wat ik heb geprobeerd, voor zover ik het me kan herinneren. Ter inzage, en misschien werkt het ene wel voor jou wat niet voor mij werkte, of andersom. Hopelijk haal je er goede tips uit, of de geruststelling om te stoppen met dingen die niet werken.

De (alternatieve) geneeswijzen waar ik wel goede ervaringen mee had: Chinese Kruidenthee, hormoonzalf als ondersteuning wanneer mijn lichaam zelf niet meer kon genezen, pure arganolie om mijn huid weer dikker te maken na gebruik van hormoonzalf, pure kokosolie als onderhoud van mijn droge huid wanneer mijn lichaam dit zelf niet kon, Energetische Healing in allerlei vormen en maten, stoppen met suiker, stoppen met gluten, stoppen met zuivel, stoppen met dierlijke producten eten, biologisch eten, een schoon huis vlakbij de natuur en zuivere lucht, dagelijks consumeren van zaden met een hoog gehalte aan omega 3 (chia, lijnzaad, hennepzaad), dagelijks consumeren van bladgroenten, veel water drinken, sporten, avocado's, 's ochtends water met citroensap en andere ontgiftende voedingsmiddelen, iets met magneten en trauma's uit vorige levens dat ik me niet kan herinneren...

De (alternatieve) geneeswijzen waar ik geen goede ervaringen mee had: teveel hormoonzalf, alleen maar hormoonzalf, koelzalf, allerlei voorgeschreven zalven waar allerlei chemische troep in zat, een medisch dieet gebaseerd op alles waar ik zogenaamd allergisch voor zou zijn zodat er bijna geen groenten overbleven en ik niet meer op mijn eet-intuïtie kon vertrouwen, zilverspray, homeopatische zalven, accupunctuur, Energetische Healing zonder gelijktijdige fysieke healing, zalfjes van de natuurwinkel, supplementen, het wegwensen...

Ik heb nog veel meer geprobeerd. En als ik zeg wat er wel werkt, betekent dat niet dat ik elke dag 100% een gezonde leefstijl heb, ik eet ook wel weer af en toe suiker, en dat sporten schiet er ook vaak bij in. Sporten helpt om je uitscheidingsorganen en dus je ontgifting te stimuleren. Je zweetklieren werken de toxinen eruit, wat je huid verbetert. Maar het punt is, met eczeem zijn je darmen gevoelig, waardoor je lever overbelast raakt en toxinen doorstuurt naar je longen, die het er in je huid uitbrengen, wat op de oppervlakte een allergische reactie veroorzaakt. Je darmen zijn gevoelig omdat je darmen gevoelig zijn. Dat is geen fataal defect in jou. Het betekent gewoon dat je heel goed mag gaan letten op je eetpatroon, en zuiver mag gaan eten. Misschien kun je zelfs daarna andere mensen leren hoe ze moeten eten, want voor iedereen zijn die voedingsmiddelen schadelijk, alleen heb jij er echt last van. Als je zuiver gaat eten, dan herstellen je darmen vanzelf. Tenzij je nog iets extra's nodig hebt, dan komt dat wel op je pad (glutamine bijvoorbeeld, om de gaatjes in de darmwanden te dichten, probiotica als je flora uit balans is en nieuw volk nodig heeft, mariadistel voor je lever, guldenroede voor je nieren, dat soort dingen). Je kunt je lichaam in één keer een stevige detox willen geven. Maar in mijn ervaring is dat verlangen juist onderdeel van de ziekte. De wereld vervuilt, komt hard binnen, en je wil het liefst alles wegduwen... Maar alleen als je jezelf omarmt, kun je met de wereld omgaan, in plaats van de verbinding of vervulling buiten je te zoeken. Dan komt het ook niet meer zo hard binnen en vervuilt het je niet meer. Het kan natuurlijk zijn dat je wél een stevige detox nodig hebt, als je lichaam dat aangeeft. Doe het dan vooral. Maar niet vanuit weerstand, maar vanuit zelfliefde.

Overigens kun je alleen je eenzaamheid en behoefte aan verbinding (waardoor je je helemaal hebt opengesteld, je grenzen overboord hebt gegooid en alles zo vervuilend binnen komt) helen door te erkennen dat je wilt dat die door een ander wordt vervuld. Dan wórdt die ook door een ander vervuld, die komt dan vanzelf op je pad. Nadat je je eigen behoefte hebt omarmd. Als je een behoefte omarmt, laat je hem namelijk tegelijkertijd los, en daardoor kan het universum hem gaan vervullen. Echte, oprechte verbinding is helend bij eczeem. Iemand die van je houdt, je grenzen respecteert, ondanks je eczeem, of juist mét je eczeem. Niet dat je de vervulling buiten je legt. Dit is juist het omarmen van de behoefte aan vervulling van buitenaf. Die mag er namelijk zijn! Deze helingsparadox heb ik in deze blog al eens beschreven. 

Als je al dit energetische, emotionele en mentale werk doet om je energieveld op te schonen, zal je lichaam zich in tandem opschonen. Toch kan het nodig zijn om tijdens dat genezingsproces ook ondersteuning van buitenaf te gebruiken. Zoals hormoonzalf. Ik heb nu al een jaar geen hormoonzalf meer gebruikt, en daarvoor misschien eens per paar maanden. Ik had altijd een haat-liefde-verhouding met hormoonzalf. De corticosteroïden belasten namelijk precies diezelfde organen die al zo overbelast zijn, je nieren en je lever. Het is een onnatuurlijke aanpassing van je hormoonbalans, die al uit balans is door alle stress die je ervaart vanwege je eczeem. Maar soms is het het enige wat werkt, dat paardenmiddel, om je huid te dichten, zodat je weer helende energie overhebt. Als je huid openligt, gaat je energiepeil namelijk heel snel naar beneden. Je lichaam bevecht voortdurend bacteriën in die open wonden. Daar word je moe van, en door dat enorme verzet, spanning en weerstand in je lichaam, die eruit komt in onrustige jeuk, kom je in een vicieuze cirkel. Hormoonzalf doorbreekt die cirkel even. Daardoor heb je je 'handen vrij' om jezelf weer lief te hebben en te kijken naar je helingsmogelijkheden. Dat is ook wat makkelijker als je je lekkerder in je vel voelt. Als je er beter uitziet. (Maar een geheimpje: mensen die van je houden, zien die uitslag niet eens, of zien het wel, maar vinden het niet zo erg als je zelf denkt.)

Er zijn natuurlijk ook andere zalven op de markt, zoals Protopic, en weet ik veel wat. Die kun je ook gebruiken in plaats van hormoonzalf. Als het werkt, dan werkt het. Weet alleen dat het werkt zolang je de onderliggende patronen aanpakt. Jezelf liefhebben in je eenzaamheid zodat niet alles (inclusief vervuiling) meer zo hard binnen hoeft te komen, je grenzen ontwikkelen (dat is een ontwikkelingsproces, waarin je een schil opbouwt wanneer je kwetsbaar bent, en een muur afbreekt wanneer je afkerig bent), je verzoenen met de wereld waarin je leeft en je eigen gevoeligheid daarvoor...

Laat ik het nog even hebben over een tussenstap in het helingsproces, en niet alleen het onderliggende gevoel van eenzaamheid. Om jezelf te beschermen heb je een schild opgeworpen, net als dat je alles ongefilterd binnen laat komen (in je huid, je aura en je darmen). Die twee wisselen elkaar af, zijn in een voortdurend spanningsveld met elkaar. Een snakken naar verbinding en de enorme pijn als het weer niet lukt. Met, bijvoorbeeld, je moeder. 

Je afkerigheid, weerstand, vijandigheid en antagonisme worden zichtbaar in de huid die alles van buitenaf bevecht. Er is een gevoel dat je je niet wilt of kan verbinden met je omgeving door je eczeem, en de wrok die dat oplevert. De woede. En ja, daar zit pijn en eenzaamheid onder, waar de woede een 'cover emotie' van is, een beschermingslaag. Maar ik wil het hebben over de woede. Die enorme razernij als er WEER IEMAND OVER JE GRENZEN GAAT. Die woede, die je hebt onderdrukt. Die woede, waarmee je jezelf dan maar te lijf gaat. Dat mag er allemaal zijn.

De emotionele lagen, in de volgorde waarin ik ze ervoer:
Het gevoel dat ik niet mooi ben, er niet 'mag zijn'. Onrust, naar buiten zoeken naar oplossingen. Jeuk, onrust die zich tegen mezelf richt en er niet uit kan. Krabben. Schuldgevoel, dat ik het erger maak. Schaamte. Onderdrukte woede op mezelf. Die eigenlijk onderdrukte woede is op de wereld, die zo vervuilend is. Weerstand, vijandigheid, afkeer. Vicieuze cirkel van krabben/zelfverwijt, die uiteindelijk leidt tot wanhoop: waar moet ik het nou zoeken, als niemand mijn eczeem (grenzen/gevoeligheid) begrijpt? Eenzaamheid. Behoefte aan moederlijke koestering, zonder verstikking. 

De eenzaamheid is de kern, maar als ik je dat vertel, ben je nog nergens... het is nodig om zélf door al die lagen heen te gaan. Om de onrust, het krabben en de woede helemaal te ervaren. Om steeds weer opnieuw door die cirkel te gaan. Wat triggerde je jeuk? Wat triggerde je nieuwe uitslag? Dat is soms lastig te herleiden. Maar er was iets waardoor je eenzaamheid werd aangeraakt, iets dat over je grenzen ging en je pijn over het niet begrepen worden triggerde. Je hoeft niet per se te weten wát (helpt wel, als je op het mentale vlak begrip hebt), je hoeft het uiteindelijk alleen maar te voelen. De wond zit namelijk in je emotionele systeem, niet in je mentale systeem. Het begrijpen van het patroon is alleen maar een gids, een geleiding door de emoties heen.

Laagje na laagje kun je zo opschonen, met (chronisch) eczeem. En ook al is het niet meteen zichtbaar als je weer een emotioneel aspect hebt geheeld, uiteindelijk bereikt de heling ook je huid. Die gaat eerst naar je emotionele laag, dan naar je dunne darm (waar je emoties opgeslagen zitten en verwerkt worden), en het loslaten (nieren, dikke darm) van oude pijn, het uitfilteren van je grenzen van wat wel en niet bij je past en de woede gebruiken om dat neer te zetten (lever). Dan gaat het naar je longen (misschien had je ook kortademigheid of astma) en kan je weer vrijuit ademen, krijg je de ruimte voor jezelf. Als kers op de roomtaart geneest ten slotte je huid. Vanzelf. Van binnenuit. Zoals die dat vroeger ook deed, voor je eczeem had. Met je huid heb je weer grip op jezelf, op de wereld. Op je heling, op je grenzen, op je flow. Op je 'ja' en op je 'nee'.

Ik wou dat iemand dit allemaal aan mij had verteld, een paar jaar geleden. Maar goed, ik heb het allemaal zelf ontdekt, met vallen en opstaan, en ik kan het nu delen, dus dat is ook wat waard! De zelfliefde die ik zo heb ontwikkeld is goud waard.

Als je behoefte hebt aan ondersteuning en inzicht in jouw proces, ik bied Readings en Healings aan. Eventueel op afstand, maar vooral met eczeem raad ik je aan om de verbinding aan te gaan en echt naar me toe te komen. Daarmee werk ik op energetisch gebied. Ik kan je helpen inzicht te geven in jouw specifieke patroon. Bij wie het vandaan kwam (waarschijnlijk de band met je moeder, wat ik liefdevol en met veel ruimte voor jou en respect voor haar benader). Welke emoties vrij mogen komen. Eventueel praktische tips voor wat je nú kunt doen. Als deze blog je al verlichting heeft gegeven, deel hem dan vooral. Ik wil graag al mijn inzichten en heling hierover delen!  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten