donderdag 28 december 2017

De beste boeken die ik dit jaar heb gelezen

Dit zijn allemaal fantasy-trilogieën, geschreven door vrouwen. Ben ik misschien een beetje bevooroordeeld, omdat ik er zelf ook één schrijf? Hell yes! Niet dat het bewust mijn bedoeling was, maar ik was gewoon onder de indruk van deze mevrouwen, en de rest van de boeken die ik dit jaar las was echt drie keer niks.

Kijk deze trailer! Hij geeft een goed sfeerbeeld.

Trilogie #1: Laini Taylor, Daughter of Smoke & Bone
Ik las de eerste twee delen in januari, en werd voor het eerst sinds tijden weer volledig betoverd en bedwelmd door een fictieve wereld, zoals ik sinds het verlaten van mijn tienerjaren nog maar zelden heb meegemaakt. De verbeelding droop van de zwarte inkt van een volstrekt originele gothicwereld. Tegen oktober had ik er genoeg van: ik wilde het derde deel ook lezen! Dat was alleen niet vertaald, niet in de bieb te vinden, en ook niet echt overvloedig op internet te bestellen... En toen besloot ik dat ik dat boek hoe dan ook zou bemachtigen, wat er ook voor nodig was, en een week later vond ik het in een 2e hands boekenwinkel. Ik vond het eerste boek met stip het beste, door de volgepakte originaliteit, maar de laatste twee waren ook leuk en inventief. Dit is wat ik in januari op mijn Facebooktijdlijn schreef:
"Geweldige YA-fantasy! Dromendochter & Sterrenlicht in NL, laatste deel v/d trilogie niet vertaald. Zo'n zeldzaam pareltje dat geen slap aftreksel is van andere boeken (lees: de hongerspelen), maar een heel eigen esthetiek heeft. Het zit vol met chimaera's, Praag, lapis lazuliblauw haar, een enorme poppenspeler die met levende marionetten speelt, modeltekenen op de kunstacademie, de Gifkeuken, en met personages die daadwerkelijk tot leven komen. Geweldige alchemie! (Het boek zelf, maar ook die chimaera's.) De boektrailer is ook cool, vooral die tekeningen. PS: ik ga alle geweldige boeken delen die ik dit jaar lees, zodat ik ze later terug kan zien op mijn tijdlijn."
Nou, dat laatste is niet echt gelukt, alleen de tweede trilogie heb ik er nog op gezet... Maar nu schrijf ik een blog om dat te verhelpen! 




Trilogie #2: Ursula Le Guin, Aardzee (dit zijn eigenlijk twee trilogieën, zes kleine boeken in twee boeken gebonden)
Deze boeken zijn een klassieker in het fantasygenre, en in de afgelopen jaren in prachtige uitgaven opnieuw uitgegeven.
Wat ik op mijn Facebooktijdlijn schreef:
"Mijn nieuwe favoriete onderdeel van deze wereld: Aardzee van Ursula K. Le Guin, een klassieker in het fantasygenre. Ik heb de eerste trilogie langzaam gelezen, omdat ik van elke scene wilde genieten, de onnadrukkelijke wijsheid van haar metaforen in de taal van de ziel van de wereld, de verzachtende afwezigheid van conflict als belangrijkste plotelement, de haast transparante precisie van de formuleringen van gewoonlijk onderbelichte emoties, zucht... vooral De Tomben van Atuan. En dan Tehanu. Die heb ik in één avond uitgelezen - subliem, wendbaar en verstillend, als leegte die met grote kundigheid werd vastgehouden in de zachte greep van haar schrijvershand. Ik heb geen idee wat Ursula L. Guin tot materiaal voor academische studie maakt, en voor ik hierop ga inlezen, wilde ik mijn emoties over haar boeken uitdrukken, en mijn stille respect. Ik heb nog de helft van de tweede trilogie te gaan, maar ik wil deze wereld en deze personages nog niet loslaten... Aanrader als je ook wel eens moe wordt van al dat oppervlakkig gehak in de meeste fantasyboeken."



Trilogie #3: Erika Johansen, The Queen of the Tearling-serie
Deze heeft een iets sterker feministisch smaakje dan ik prettig vind, in tegenstelling tot trilogie #2, die het allemaal onbevooroordeeld hield en daardoor juist feministisch was. Maar goed, de sterke vrouwelijke hoofdpersoon van Johansen was gelukkig niet die clichématige Sterke Vrouwelijke Hoofdpersoon die zo'n beetje elke YA-novel siert met haar strakke, op maat gemaakte vechtpakje dat toevallig ook heel sexy is, gecompliceerde liefde voor de Getroebleerde Good Guy die zijn issues met zijn Bay Guy-vader nog moet uitwerken, plotselinge, wonderlijke vechtskills na een maandje trainen (eventueel gecombineerd met zeldzame magische hoogstandjes die normaal jaren studie zouden moeten vergen) en stoere banter met het coole vechtduo dat zorgt voor de nodige comic relief en haar op handen draagt want stiekem hebben ze hele kleine hartjes. Kijk, ik woon niet in Amerika. En ik hou gewoon niet zo van vechten, oké? Maar, eerlijk is eerlijk (de rant over feminisme is voorbij, evenals mijn gebruik van popcultuurreferenties, je kunt weer ademhalen), het pluspunt aan deze trilogie is dat de hoofdpersoon het ook helemaal niet van haar vechtskills moet hebben, maar van haar vermogen te improviseren. Het is kundig geschreven, vol goede research. Je kunt merken dat de schrijfster academisch is aangelegd: het speelt zich af in een ingenieuze wereld. Het heeft de magie, die extra diepte, die voortkomt uit een werkelijk geïnspireerde schrijver. Helaas eindigde het wel met een nogal heftig derde boek vol chaotisch plotwendingen en een paar anti-climaxen... Maar omdat de boeken me tot die tijd flink wisten mee te slepen hebben ze hier toch een plekje.



Trilogie #4: Nnedi Okorafor, Akata-serie
Oké, ik val door de mand: dit is geen trilogie. Ik dacht eerst van wel, maar de serie eindigt bij het tweede boek. Toch hebben deze twee boeken mij net zo diep geïnspireerd, dus ik zet ze er gewoon bij. Ik wilde al een tijdje diverser lezen. Dat houdt in: boeken geschreven door (politieke) minderheden. Deze boeken zijn geschreven door een zwarte vrouw, ze spelen zich af in Nigeria en ze gaan over een meisje met albinisme dat onderdeel wordt van de plaatselijke magische wereld. Al wordt het woord 'magie' niet echt gebruikt, maar draait het om het culturele equivalent: 'juju'. En 'juju' is een stuk wilder dan die tamme magie van de westerlingen, op een bepaalde manier rijker en onvoorspelbaarder, geworteld in rode aarde, opgeroepen met jade-achtige messen en besprenkeld met zelf-kokende gevlekte pepers en onbekende magische wezens uit the Night Runner Forest. Ik heb de weelderige sfeer van deze boeken diep in me opgesnoven. De originaliteit nam me, net als bij trilogie #1, direct mee naar een wereld die ik nog niet eerder had ontdekt. Geen wonder dat er een aanbeveling van Ursula Le Guin (schrijfster van trilogie #2) op de omslag staat in de trant van: maar weinig schrijvers hebben zoveel verbeelding. En ik snak daarnaar, de betovering van iets dat barst van de unieke levenskracht! Met veel verwondering heb ik gelezen over de harde, maar kameraadschappelijke manier waarop de personages in dit magische Nigeria met elkaar omgaan. Ik heb het gevoel dat ik een inkijkje heb gekregen in een cultuur waar ik anders maar moeilijk voeling mee zou hebben gekregen. En wat voor manier om onbewuste stereotypes uit je geest te wissen is er beter dan door je onder te dompelen in een magische wereld? Dat heeft in ieder geval mijn voorkeur! 

Ik heb een enorme passie voor goede fantasyboeken. Boeken die hun genre overstijgen, die daadwerkelijk gebruikmaken van de ontbrekende verbeeldingsgrenzen van het fantastische, en die met een knallende kracht iets heel belangrijks vertellen over het menszijn, ingezoomed op de meest pure, intermenselijke thema's, temidden van al het onwaarschijnlijke. Boeken met een hart en een ziel, én een unieke atmosfeer. Ik ben altijd op zoek naar meer van zulke boeken (op dit moment staat 'Furthermore' van Tahereh Mafi op mijn lijst), dus als je nog aanbevelingen hebt, ze zijn welkom! Ik hoop dat ik hiermee mede-fantasylezers heb kunnen inspireren. Mij hebben deze boeken in ieder geval een heleboel magie gegeven en heel hard gemotiveerd bij het schrijven! 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten