vrijdag 3 november 2017

Oktober

Ik wil met deze maandelijkse blogs het bewustzijn van ons maandritme vergroten. Ik deel ze op in vier periodes, gelijk aan de seizoenen van mijn menstruatiecyclus. Winter = PMS & menstruatie, lente = eerste week erna, zomer = rondom ovulatie, herfst = na ovulatie tot aan PMS. Grofweg vier weken. Mijn cyclus begint halverwege de maand, dus aan het begin van de maand zit ik in de tweede helft van mijn cyclus.


Oktober week 1: herfst - oogsten en loslaten

Dit was een week van enorme groei. Ik durfde eindelijk iets aan te gaan in mijn opleiding. Iets dat in de lenteweek van mijn cyclus was gezegd (over het Readen/tekenen dat ik als comfortzone gebruik, zie de blog van september), wat me erg had geraakt, sprak ik nu uit bij diezelfde docent. Daarmee zette ik de belangrijke stap om mijn angst en behoefte aan bevestiging te laten zien... dingen waarvoor ik me schaamde. Ik ontdekte (of eigenlijk: accepteerde) dat ik een Enneagramtype 6 ben. Dit hing hiermee nauw samen: dit type heeft niet zoveel zelfvertrouwen en durft ook andere mensen niet zo snel te vertrouwen. Ineens kwam er heel veel zelfinzicht los. Door te erkennen wat mijn angst is en die te laten zien aan andere mensen, met bibbers in mijn stem en trillende benen, hoefde ik niet meer te doen alsof ik altijd sterk en succesvol ben. Ik mocht me gewoon klein en hulpeloos voelen. En daarmee kon ik ook mijn kwetsbare licht delen, mijn gevoeligheid, zonder me stoer voor te doen. Ik schreef een blog over Kristalkinderen die in korte tijd verbluffend veel views kreeg, in plaats van veilige sarcastische blogs over allerlei mentale systemen (vleugel naar de 5). Heel wat losgelaten dus, en daardoor: heel wat te oogsten!


Week 2: winter - inkeer en wijsheid

Ik had nogal last van PMS deze maand. Dit zorgde voor flink wat nare emoties waar ik helemaal in dook, mezelf volledig toestemming gevend om mezelf een totale mislukking te vinden. Ik zorgde er ondertussen voor dat ik het warm genoeg had, gezond at, een wandelingetje maakte en het gezellig maakte met muziek, kaarsjes en een boek, in plaats van mijn lichaam ontkennen. Ik voelde me daardoor niet direct beter, maar nu had ik tenminste het gevoel dat ik gekoesterd werd terwijl ik door de emoties heen ging. Ik dacht er zelfs nog aan om dit hele proces in en uit te ademen met mijn hart.

Vorige maand ging ik ondanks mijn menstruatie toch naar mijn les, waar ik achteraf spijt van kreeg. In de eerste twee menstruatiedagen vraagt mijn systeem namelijk pertinent om inkeer. Deze keer bleef ik dus bewust thuis. Dat leverde een enorme steigering op van het deel van mij dat altijd gehoorzaam de regeltjes volgt. In plaats van voluit te kunnen genieten van mijn zelfzorg, voelde ik me langzaam maar zeker verkrampen in zelfkritiek. Ik bracht dit weer in beweging door er voortdurend 'hallo' tegen te zeggen en in mijn hart te brengen en weer los te laten. In real time zag ik dat het niet voldoen aan de regeltjes ervoor zorgde dat ik bevestiging zocht van anderen. Deze zelfbevestiging heb ik inmiddels gevonden. In plaats van naar aandacht te gaan hengelen, bleef ik bij mijn emoties en transformeerde ik de verkramping door glitters in en uit te ademen in mijn hart. Die ademde ik eerst in mijn hart en toen in mijn buik. En wonder boven wonder zakten de krampen direct weg.

Er waren meer ups en downs, waarin de ups vooral welkome pauzes waren na het transformeren van weer een stuk wanhoop en angst. Lees: slecht slapen, een lichaam vol stress, spinnenangst die heel uitgesproken werd etc. Door mijn bewustwording leek ik echt enorm angstig en gestresst te zijn, terwijl die angst er in feite altijd al was, op de achtergrond. Met elk tripje in de duisternis van de winterweek accepteerde ik er weer een stuk van. Nadat ik in de lenteweek van deze menstruatiecyclus mijn gronding had opgeschoond van het karma van mijn voorouders, was er eindelijk beweging gekomen in mijn basisangst, zodat ik die nu eindelijk kon transformeren.

In de les die ik had gemist werd de intentie gesteld om ál onze ontkenningen weg te nemen. (Vertaald naar spiritueel taalgebruik: alle schaduwstukken.) Dit is een vraag die buiten ons inzicht en controle gaat. Wat ik die dag leerde door niet naar mijn les te gaan, was inzicht in een ontkenning door bewustzijn tijdens het opkomen ervan. Voor mezelf heb ik de intentie gesteld om al mijn ontkenningen weg te nemen en hiervan merkte ik de verstrekkende gevolgen. Ik kon letterlijk niets meer ontkennen. Confronterende spiegels en leraren wezen me nu in snel tempo op mijn lessen. Ik wil namelijk gewoon zijn met alles wat geleefd wil worden.


Week 3: lente - nieuwe creaties

Ik begon weer met mijn work-outs, waar ik mee was gestopt eind augustus. Daardoor voelde ik me een stuk sterker en kon ik ook beter creëren. Ik gaf mijn schrijfritme weer een extra kick en hield mezelf gedisciplineerd. Ik verzette veel werk. Dat probeerde ik af te wisselen met momenten van pure rust en ontspanning. Best moeilijk voor mij. Toen ik me ontspande, was mijn angst namelijk dat ik inert werd en nooit meer iets zou doen, de rest van mijn leven. (Enneagramtype 6 met integratie naar de 9). Ook kwamen mijn andere angsten naar boven, zodat mijn vrije dagen niet per se heel leuk waren, maar eerder grote helingsprocessen. Het doorleven en loslaten van mijn voorheen ontkende angsten ging dus gewoon door, ook al was het de lenteweek. Gelukkig sliep ik weer door, zakte de spinnenangst af en werd ik fysiek weer fitter. Ik had bij het transformeren van mijn angsten om hulp gevraagd via mijn gidsen. Die kwam in een synchronistische uitwisseling over een energietekening die ik een tijdje geleden had gemaakt. De boodschap die ik toen had doorgegeven over het omarmen van angsten, drong nu ook weer dieper tot mij door. Dat gaf me weer vertrouwen in mijn innerlijke leiding en de draagkracht van het universum. Ook vroeg ik me af wat ik nu verder wil met mijn blog, nu ik het eindelijk niet meer doe om bevestiging te krijgen. Tijd om mezelf de vraag te stellen hoe ik mijn lichtwerk nu bewust wil brengen! Ik vond een nieuwe manier van schrijven op mijn blog, niet meer vanuit de hengel naar bevestiging, maar puur om te delen en helpen met mijn eigen ervaringen en inzichten, gecentreerd rond onderwerpen die mijn passie zijn. Ik leerde dat je als Lichtwerker een schaduw werpt, waardoor andere mensen zich in hun schaduw kunnen terugtrekken.


Week 4: zomer - activiteit en creativiteit

Ondanks dit inzicht, daagde ik mezelf toch uit om helemaal in mijn licht te gaan staan. Eerst met bibberende beentjes, toen door veel rust te nemen en energie uit de aarde op te nemen en stevig staand. Mijn 1e chakra had een groeispurt doorgemaakt! Ik verdiepte onze gezamenlijke basis met mijn vriend, genoot van ons huiselijke leven samen en bezocht mijn ouders, wat een paar triggers opleverde. Terug naar de basis. Er was een lezing over aardstralen waar ik heel veel research voor mijn boeken deed. Ze kwamen eigenlijk in boek 1 al voor, maar nu pas, tijdens het schrijven boek 3 deed ik er research naar - dat is waarom ik het allemaal in één adem schrijf: het is één geheel. Ik had een heleboel bijzondere gesprekken en uitwisselingen. Ik kreeg nieuwe opdrachten voor Energietekeningen, waar ik direct aan begon. De zon scheen. Ik was gezond en fit en genoot met volle teugen van het leven, extravert en ondernemend, zoals het hoort in deze week van mijn menstruatie. Ik zag in dat er voor iedereen plek is, en als ik volledig in mijn licht ga staan kunnen mensen in hun schaduw worden geworpen, maar dat gebeurt sowieso al in het leven, en dat hoort er allemaal bij. Ik bevrijdde mezelf op derde chakra-niveau, onder andere door daar een zware karmaband door te laten snijden. Allemaal inspiratie voor mijn creatieve ondernemingen, veel geschreven en gepraat met mensen. Toch had ik geen zin meer in work-outs. Mijn uitdaging deze week was om juist ook in de rust te zinken, en door mijn angst voor totale stilstand heen in de diepe rust van het nietsdoen. Zo rondde ik oktober af: met de intentie om deze inertie totaal te integreren.

  Inspiratie (veel inspiratie deze maand!)

The Expanse: zeldzaam goed uitgewerkte science fiction tv-serie in een universum dat bloedecht aanvoelde.
The Great British Bake Off: huiselijkheid integreren en de stress van anderen observeren.
Harry Potterfilms: veilige haven in het omarmen van al mijn angsten.
Teen Wolf: tv-serie die nogal campy en Amerikaans begon, maar in seizoen drie echt een kickass verhaallijn had met Stiles, die mij puzzelstukjes gaf voor mijn eigen verhaal. Synchroniciteiten waardoor ik voor het eerst hoog lucide droomde, door naar mijn handen te kijken en zes vingers te zien, en daarna te vliegen - meer kon ik even niet bedenken, dus daarna ging mijn droom weer gewoon verder ;).
Pierce Brown - Morgenster (boek): de relatie tussen Darrow en Sevro gaf me een belangrijk inzicht in leiderschap en jaloezie en Darrows weg uit de angst (via Phobos, haha, het griekse woord voor angst) inspireerde me om ook moedig te zijn.
John Green - Schildpadden tot in het oneindige (boek): oké, zo is het dus om echt een angststoornis te hebben. Dit verloste mijn in één klap van de issue die ik nog had met mijn eigen angsten, zo halverwege de maand. Door de donkere tunnel weer naar buiten (zo ging het ook in het boek). Prachtig hoe hij onze identiteit uitkleedt en jammer dat hij nog niet tot volledig heling is gekomen (=nog steeds met die riool-overstromende rivier zit vol met ratten en bacteriën als invasieve gedachten die zijn ondiepe levensflow bedreigen, tot in het oneindige met de schildpadden langs de kant, heerlijk die diepgaande metaforische lagen - is daar een literaire term voor, vast wel, oké, ik moet niet de hoofdpersoon met de schrijver verwarren, ik zou beter moeten weten als schrijfster...) en als validering van mentale stoornissen alleen wijst naar de reguliere zorg... dat triggerde mij weer dat mijn Lichtwerk en Healing zo ontzettend belangrijk is in deze wereld!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten