dinsdag 28 november 2017

Krachtdieren en schaduwdieren

Laatst mocht ik in mijn opleiding een geleide meditatie doen. Het onderwerp was vrij. Al snel besloot ik om het te gaan hebben over schaduwdieren. Sinds ik me deze herfst bewust ben geworden van mijn enneagramtype (#6) en de onbewuste angsten die ik met me meedroeg, kwam mijn schaduwdier ook sterker naar voren. Ik zag 'm meer rond mijn huis (en raakte 'm zelfs per ongeluk aan toen ik een steen omdraaide), er kwamen een paar in mijn slaapkamer en in de films en tv-series die ik keek maakte hij ook een aantal keren zijn entree, op acht wiebelende poten en met malende kaken. Nee, het is geen olifant. Ook geen breedbekkikker. Die zie je hier niet zoveel in deze tijd van het jaar. (obscure referentie voor de liefhebber) 

Je raadt het al: het is de spin. De grote, monsterlijke, zwarte, welteverstaan.

Ik heb al sinds de basisschool een fobie voor spinnen. Vanaf het moment dat een jongetje op het schoolplein met een kruisspin aan een draadje naar een meisje toe zwaaide om haar bang te maken, en zij populair gillend terugdeinsde maar haar grens niet aangaf. Daardoor kreeg ik het idee dat het me geliefd zou maken om bang te zijn voor spinnen. Om zo'n slap gillend meisje te zijn. Alleen zou ik dan niet slap gaan gillen, nee, ik zou mijn mond houden en staan waar ik stond. Als ik dan mijn grens niet kon aangeven, dan zou ik mijn angst gewoon onderdrukken. Of zoiets.

Op dat moment werd die spin de drager van mijn angsten. Hij was voorhanden, en de reeks conclusies die ik trok bij deze gebeurtenis paste precies bij de aard van de angsten die ik al had. En geef toe, niemand houdt echt van spinnen (behalve van die pushende spinnengekken die mensen uitlachen die bang zijn voor hun geliefde, stoere spinnenverzameling van échte vogelspinnen in een terrarium) (ugh) maar om er echt bang voor te zijn? Dat is er iets meer aan de hand.

Ik hou van fantasyfilms en tv-series, maar om één of andere reden is dat ook de plek waar ik de meeste spinnen tegenkom. Ik ben namelijk vooral bang voor van die grote, monsterlijke, zwarte spinnen, opgeblazen tot buiten hun proportie, zodat je alle details kan zien. Dat vieze zuigmondje onder de klappende kaken, de vele starende ronde ogen, elk haartje op de poten... oké, waarom doe ik mezelf dit aan? En jou? Nu krijg je het woord 'zuigmondje' nooit meer uit je hoofd!

Waar wou ik het ook alweer over hebben? Oja, over krachtdieren en schaduwdieren. In de meditatie liet ik het krachtdier ons meenemen naar het schaduwdier. De meesten hadden hun krachtdier al wel eens ontmoet (in de opleiding) en dus was dat een mooie invalshoek. Bovendien kon ik daardoor het licht-aspect en het schaduw-aspect een relatie met elkaar laten aangaan, wat voor heling zou zorgen, in de vorm van de twee dieren die een relatie met elkaar aangingen. Dat zou mooie beelden en verhalen opleveren. En zo geschiedde.


Mijn krachtdier is het hert. Zo één met een groot gewei, en hij is ook van zilver, net als Harry Potters patronus, die tevoorschijn kwam toen Harry besefte dat hij zijn éigen redder kon zijn. Het hert staat voor mij voor de kracht van mijn gevoeligheid en kwetsbaarheid en voor mijn zuivere verbinding met boven (het gewei).

De spin, daarentegen, staat voor mijn (voorheen onderdrukte) stoutmoedigheid. Ik had de delen van mezelf weggecijferd die hun grens aangaven, die boos konden worden, die zichzelf neerzetten, die andere mensen daarmee wellicht kwetsen maar tóch voor zichzelf zorgden en die geduldig wachtten op het juiste moment, in overgave in het web van het leven. Dat zijn dingen die ik nu weer heb geïntegreerd, maar ik ben nog steeds bang voor de spin. Ik mag oefenen met het neerzetten van mezelf, met het aangeven van mijn grenzen, met geduld. En gisteravond kwam daar uit mijn 1e chakra ook iets anders bij: hebzucht. Lees: het verlangen iets van buitenaf volledig leeg te zuigen vanuit een verlangen naar het voelen van kracht en flow. En tegelijk de ontkenning van dat verlangen, want ik mag niemand belasten en vooral niemand leegzuigen! (Of, als dat jongetje op het schoolplein, iemand expres een naar gevoel bezorgen).

Daarbij ging ik voorbij aan de kracht van de gevulde leegte. Ik wilde erkenning krijgen voor al het lichtwerk dat ik doe. Niet per se in geld, maar algemeen, in energie. Met andere woorden, een stukje in mij is niet onvoorwaardelijk en mist iets. En dat mag. Daar schuilt heel veel heling en een pakket aan levenslessen. Dit stukje wil verbonden worden met het web van het leven, dit stukje wil geduld en vertrouwen leren, wil gewoon kunnen 'zijn', in plaats van doen. Hieronder zit de positieve intentie (die ik mezelf een tijd geleden heb gesteld) dat mijn overvloedige inkomen losstaat van de prestaties die ik lever. Met andere woorden: ik heb gewoon geld, hoeveel of hoe weinig ik daar ook voor doe. Ik hoef niet iets te doen om er te mogen zijn, in al mijn overvloed. Dit gaat over bestaansrecht, het eerste chakra-thema. Dit is niet een intentie tot luiheid en profiteren, nee, dit is het vrijmaken van mijn creativiteit, zodat ik de wereld kan verrijken, vanuit het delen van mijn overvloed, in plaats van vanuit een hongerig gebrek.

Deze positieve intentie heeft dus flink wat schaduwstukken omhooggewoeld, en die fijne spin weer in mijn leven gebracht. Be careful what you wish for... Niet omdat je het kunt krijgen, maar om wat er allemaal geheeld mag worden omdat je erop bent afgelijnd, en de beelden en vormen die je lessen zullen aannemen. Je ego mag graag de confrontatie met je schaduw zo eng mogelijk maken, zodat je de pijn eronder maar niet hoeft aan te gaan en te voelen. En als je dan je positieve intentie ook nog eens bent vergeten (wat ik regelmatig doe), komt zo'n schaduwstuk even rauw op je dak vallen. Ieh, nu zie ik beelden van dikke spinnen die neerregenen op het dak van mijn huis. Sorry. Gelukkig heb ik inmiddels de tools om mezelf te helen. Vandaar dat ik ook niet al mijn intenties hoef bij te houden. Ik zie wel wat ervan terecht komt en vang mijn schaduwwerk met beide handen op.

Je kunt ook tijdelijke krachtdieren bij je hebben, die je voor een bepaalde periode helpen met een thema. Ik heb bijvoorbeeld deze dieren bij me gehad: de vleermuis, de das, de uil, de zwarte kat. Allemaal dieren die me verzoenden met de duisternis, met vechten voor je eigen kostbaarheid.

In voorgaande meditaties die ik zelf had gedaan, greep de spin zich graag vast aan mijn keelchakra, omdat ik me door al bovenstaande stukken onvrij voelde om te manifesteren. Maar toen ik de meditatie in mijn les deed, was de spin heel rustig, klein en zelfs lief. Als een waakhond zat 'ie naast mijn stoel, erop lettend dat ik mezelf volledig neerzette, mijn tijd nam en geloofde in mijn eigen kracht. En dat deed ik. Totaal.

Toen ik het krachtdier en het schaduwdier elkaar in de geleide meditatie liet ontmoeten, dacht ik terug aan hoe dit in mijn voorbereiding was gegaan. Toen het hert naar de spin toeliep, werden het gewei en de poten omgedraaid. Het hert boog diep voor de spin. Daardoor kwam zijn gewei naar de grond, en kwam hij in vechtpositie. In reactie draaide de spin zich op zijn rug, met naar boven stekende poten. De acht poten, waarmee hij zich normaal op aarde neerzet, waren nu in overgave opgeheven naar de kosmos, zoals het gewei van het hert dat normaal ook is. Dat gewei boog nu diep voor het aardse, voor het neerzetten van mezelf, en het vechten wat daarbij komt kijken, zonder dat hij overigens echt vocht, maar om op rustige wijze zijn kracht te tonen, in buiging en overgave aan het leven.

Op die manier zijn mijn licht en schaduw geïntegreerd, zodat mijn schaduwdier belicht is, en een plek in mijn hart heeft ingenomen. Neemt niet weg dat ik nog steeds alleen maar tussen mijn vingers door naar een spin op tv kan kijken. En dat ik het nog steeds spannend kan vinden om mezelf zo neer te zetten als ik met deze geleide meditatie deed. Ik was daarna blij om weer uit de spotlights te zijn en mijn rustige introverte rol weer aan te nemen. Maar de verhalen die ik terugkreeg van mijn klasgenoten waren onbetaalbaar. Door een onhandigheidje in de meditatie (ik had de spits afgebroken en kon daardoor niet van andermans fouten leren) hadden zelfs degenen die al een krachtdier hadden er nog eentje bijgekregen, plus dat schaduwdier. Het was dus een bonte bedoening in de grot waar ik de ontmoetingen zich liet afspelen. Er was één hele dierenfamilie, waarvan de puppy heel speels het schaduwdier vanuit z'n grot naar buiten duwde. Er kwamen allerlei interessante schaduwdieren voorbij: gorilla, ezel, zwarte panter, tijger, egel... en de verhalen erachter waren nog mooier en interessanter (als dát geen beloning is voor lichtwerk ;) ), maar die ga ik hier niet delen, want ze voelen te persoonlijk, ook al vermeld ik natuurlijk geen namen.

De eekhoorn had in deze tekening de boodschap om liefdevol met onze
angstmomenten om te gaan en ze te koesteren
als verzamelde nootjes.

Als je er ook achter wilt komen wat je kracht- en/of schaduwdier is, en wat het je te vertellen heeft, kun je daarvoor een speciale Reading-op-afstand aanvragen. Ik kijk welk(e) dier(en) naar voren komt (kan ook een tijdelijk dier zijn) en ga ermee communiceren. Of misschien heb je zelf al een dier in je hoofd en wil je er contact mee maken.  Ik schrijf een duiding voor je uit waarin ik verslag leg van mijn ontmoeting met jouw krachtdier, die je ontvangt via de mail. Nu met 25% decemberkorting. 

De witte stier geeft deze tekening een grondende energie,
en symboliseert een heilige zuiverheid die krachtig op
aarde neergezet mag worden.

Ik kan je krachtdier ook voor je tekenen! Er komen sowieso regelmatig krachtdieren voor in mijn Energietekeningen, dus als je specifiek een krachtdier-tekening wilt, is dat ook mogelijk. Dan stem ik me af op je essentie en vraag ik om een beeld van jouw krachtdier, vanuit treffende kleuren en een passende voorstelling. Daarbij geef ik de boodschap van dit dier door, dat je ondersteunt in je dagelijks leven. Ik kan je schaduwdier ook tekenen (als je er tenminste geen fobie voor hebt ;) ).  Als je interesse hebt: vanaf halverwege december heb ik weer plek voor opdrachten. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten