dinsdag 21 november 2017

Je kunt niet al je behoeften zelf vervullen

Nogal een statement, vind je niet? Opluchting wel, hè? Maar... het druist in tegen veel spirituele mythes die je vertellen dat je alles uit jezelf kunt halen. Dat je compleet bent in jezelf en dat iets van buiten verlangen eigenlijk heel spiritueel onvolwassen is. Dus dat kan je beter niet laten merken. Je kunt beter gewoon doen alsof je gewoon echt super zelfstandig bent en al je problemen zelf opknapt. Dan heb je ook geen kans om teleurgesteld te raken in andere mensen.

Terwijl je stiekem allang teleurgesteld bent. Mensen (zeg maar: je ouders, de arme schatten) in het verleden begrepen namelijk niet elke behoefte of gevoel dat je had (die werden ook bij hen niet begrepen, daarom zijn het ook zulke arme schatten) en daardoor zit er nog steeds een wond in je. Een wond van eenzaamheid. En drie keer raden, waar eenzaamheid het meeste behoefte aan heeft? Gezelschap! En kun je je behoefte aan gezelschap zelf vervullen? Nee, want dat is niet je behoefte, want je wilt gezelschap. Veel succes om daar doorheen te breken vanuit het idee dat je alles uit jezelf moet halen en zelfstandig moet zijn. Dan ben je eigenlijk gewoon op een spirituele manier je overlevingsmechanisme aan het voortzetten (spiritual bypassing). Want toen bij jou als kind je behoefte niet werd vervuld, besloot je om dan maar zelfstandig te worden, want jij was de enige op wie je kon terugvallen. Heel zielig, eigenlijk. Zie je het al voor je, een verdwaald kindje, alleen in een hoekje? En die zieligheid wegdrukken, dat is een recept voor nog meer ongelukkigheid. Dan mishandel je je innerlijke, beschadigde kindje alleen maar verder, druk je het nog verder in een nog donkerder hoekje. Dus: alles uit jezelf moeten halen, is zelfmishandeling. Als je het doet volgens dit patroon, tenminste. Als je het doet zonder de onderliggende eenzaamheid aan te gaan. Dán kun je niet al je behoeften zelf vervullen.

Jaja, daar is die bekende illustratie weer: zelfstandigheid als kluister,
dat je weghoudt van de verbinding met andere mensen.

Tot zover het algemene stukje, het patroon, dat we (misschien) allemaal wel kennen. Ik in ieder geval wel. En aangezien ik bezig ben om andere mensen niet meer zo te geloven als hun ego tegen me spreekt, maar hun patronen te doorzien (wat ik tenslotte ook doe in Readings), hier weer een lekker confronterende blog! Want sommige dingen zijn dus echt bullshit en rijp om doorgeprikt te worden. Die energie ben ik bezig in mezelf te integreren. Eindelijk kan ik mijn scherpe intuïtie voluit gebruiken om ego-bubbels door te prikken! Met een zachte energie, natuurlijk, want zo is poort 57 dan ook wel weer, die heet niet voor niets 'the gentle', als een zachte bries die toch tot op het bot doordringt. Poort en 38 en 39, daarentegen... die staan er klaar voor om zich met al hun tanden vast te grijpen aan mensen die risico durven te nemen, hun overlevingsangst los durven te laten en klaar zijn om in overvloed te leven. Klaar om ze te provoceren, klaar om in de oppositie van hun ego te gaan, om samen te worstelen met hun angst-stukjes, zodat ze bevrijd kunnen worden en zichzelf kunnen gaan zijn. Want wat is het leven waard als je toch niet je levensmissies kunt leven? Dan kun je net zo goed dood zijn. Ik hoop oprecht dat je op het punt komt dat je dat ook kunt zeggen, want dat punt heet overgave. En overgave is, zoals we allemaal weten, spiritueel heel goed! ;) Tot zover het stukje Human Design dat altijd weer oppopt in mijn hersenen. 

Dus. Wat te doen met je onderliggende eenzaamheid? Ik zal verslag doen van mijn transformatie. Ik werd een paar weken geleden hard geraakt in mijn eenzaamheid. Ik had op dat moment niet zoveel contact met mijn toch al verkleinde vriendengroepje (een gevolg van het loslaten van banden die me niet meer dienden) en het resultaat was: eenzaamheid. Dat was niet een nieuw gevoel, dat door deze situatie ontstond. Dat was een oud gevoel. Een diep, donker, oud gevoel, gevoeld door een innerlijk, beschadigd kindje dat in een duister hoekje zat weggedrukt. Niemand wilde met me spelen. Daardoor kwam dat gevoel weer in mijn bewustzijn en werd het kindje wakker. Het begon tegen me te praten, door me sensaties in mijn lichaam te geven. Pijn in mijn hart, bijvoorbeeld. Zwaarte in mijn benen. Grijsheid in mijn hoofd. Het gevoel dat ik niet genoeg lucht kreeg, in een grijs, leeg, luchtledige zat (maar luchtledigen zijn meestal leeg, dus dat is een pleonasme, alsjeblieft dankjewel) (oké, bij de les blijven, Roos). Eerlijk gezegd weet ik niet meer precies hoe het voelde, dus ik verzin maar wat woorden, dingen die ik me half herinner en me plausibel lijken, daarom raakte ik even afgeleid. Maar je voelt het wel, toch? Ik zet het gevoel weer even neer.

Ik kwam op een punt dat ik niet anders kon dan me hieraan overgeven. Lees: dat ik mijn gebruikelijke verslavingen had uitgeput, mijn lichaam had uitgeput, mijn emotionele systeem had uitgeput, en geen energie meer had voor weerstand. Dat zijn echt van die leuke momenten in het leven. De bank nodigde me uit om even te gaan liggen, dus dat deed ik maar. Wat kon ik anders? Ik gaf mezelf toestemming om helemaal in het gevoel te zinken. Alle zware sensaties in mijn lichaam werden sterker. Want dat doen ze dan. Dan worden ze eindelijk gehoord! Jeej! Het innerlijke, beschadigde kindje werd blijer, maar ik werd minder blij, zeg maar. Dat heet integratie. Daardoor kreeg ik weer energie. Ik had een deel van mijn energie, die nog in het verleden was blijven hangen, terug in mijn lichaam gebracht en in mijn bewustzijn geïntegreerd. Ik had zoiets van: mijn lichaam voelt ongezond en muf, laat ik gaan wandelen. Ik ging wandelen. Tijdens de wandeling viel me iets geniaals in. Dat was namelijk: 'laat ik mijn eenzaamheid gezelschap houden'. Ik stelde me voor dat mijn eenzaamheid naast me liep en dat ik ermee praatte. Ik weet niet meer wat we zeiden, want het is alweer een tijdje geleden. Maar het was vast zoiets als:
Ik: wat sneu dat er niemand met je wil spelen.
Eenzaamheid: ja ik ben echt heel zielig.
Ik: ja, dat snap ik heel goed, maar ik wil wél met je spelen, ook al ben je heel behoeftig.
Eenzaamheid: maar ik ben echt heel behoeftig hoor, en ik wil je niet belasten.
Ik: ja, dat heb ik dus ook altijd. Laten we elkaar dan maar samen gaan belasten, dan heft het elkaar misschien weer op, ofzo.
Eenzaamheid: ja, lekker puh. Dan hebben we tenminste elkaar!
Ik: *stamp stamp*
Eenzaamheid: stomme sukkels!
Ik: *opwellende tranen*
Eenzaamheid: ik voel me zo alleeeeen.
Ik: ja, maar ik ben wél bij je, ook al hebben al die andere sukkels ons in de steek gelaten.
Eenzaamheid: ...
Ik: ...
Ik: nou, laten we dan lekker samen wandelen. Mooie lucht vandaag, vind je niet?
Eenzaamheid: gaan we nu serieus over het weer praten?

Zoiets dan he, in werkelijkheid ging het niet letterlijk zo. Maar ik heb wederom het gevoel weer even neergezet met die woorden, met humor. (Oké Roos, je hoeft echt niet te vertellen dat je humor gebruikt als je humor gebruikt, dat weten mensen zo ook al wel.) (Ja echt?) (Ja echt.) Maar de gevoelens die langskwamen waren, in de juiste volgorde: zelfmedelijden, boosheid, verdriet en toen eenzaamheid. En toen even het grote niets. En toen werd er iets nieuws gecreëerd. En dat was in dit geval genieten van de wandeling en weer om me heen kunnen kijken om nieuwe energie in me op te nemen.

Diezelfde dag nog (of misschien was het een dag later, maar hé, even wat dichterlijke vrijheid hier, dan klinkt het plausibeler) werd eindelijk een afspraak met een paar vrienden bevestigd en had ik weer gezelschap in het vooruitzicht. Eindelijk zou mijn behoefte aan gezelschap weer worden vervuld! Ik had weer iets om naar uit te leven. Want ook al had ik mijn eenzaamheid getransformeerd, ik had nog steeds behoefte aan gezelschap. Mensen zijn immers sociale dieren. Dat hoor je wel vaker. Maar het is echt zo. Het is vast wetenschappelijk bewezen of zo. We kunnen niet overleven in ons eentje. Of tenminste: niet léven. Dat is gewoon niet de bedoeling, anders zouden we wel allemaal ons eigen planeetje hebben gekregen bij geboorte. Toch? (Maak kennis met mijn geloofssysteem - wetenschap: meh; goddelijke creatie: yeah!) En omdat ik nu de vibratie van 'gezelschap' uitstraalde, door mijn eenzaamheid gezelschap te houden, trok ik nog meer gezelschap aan. Dat begon met acceptatie. Acceptatie is werkelijk het enige wat ik hoef te doen om te werken met de Wet van Aantrekking. De rest komt vanzelf. Dat is hoe het voor mij werkt. Dat zit in mijn Human Design-chart. (Wil je weten wat er in jouw design zit? Je kunt altijd een chartreading bij me aanvragen!) (Cheeky promo.)

Oké, voor de helderheid ga ik nu die twee waarheden naast elkaar zetten:
1. Je kunt alles uit jezelf halen.
2. Mensen zijn sociale dieren.
Hoe is dit een paradox? Geloof je in beide uitersten? En kun je de paradox leven, vasthouden, ruimte maken voor beide waarheden? En is het feit dat je alles uit jezelf probeert te halen misschien, heel misschien, een verhulling van een onderliggend gevoel van diepe eenzaamheid? Wees niet bang voor jezelf, als je je er nu niet helemaal bewust van bent: als je dit in je hebt, dan loop je daar vanzelf wel tegenaan. Op een gegeven moment put je wel je verslavingen, lichaam en emotionele systeem genoeg uit om niets anders meer te kunnen dan je over te geven aan het gevoel. En als je de tools hebt om daarin te duiken (ik gebruikte hier de Helende Reis, Voice Dialogue, tools uit mijn opleiding, innerlijk kind-werk en een wandeling in de natuur) (als je wilt kan ik je begeleiden met in je emoties duiken en ze transformeren in een Healing/Readingsessie) (nog meer cheeky promo) kom je ongeschonden aan de andere kant uit. De kant waarin je behoeften worden vervuld door het universum, omdat je ze hebt. Want omdat jij bestaat, ontvang je. Omdat jij er bent, worden al je behoeften vervuld. Als pasgeboren baby weet je dat, alleen raak je dat weten in de loop van je leven een beetje kwijt. Dat gebeurt niet voor niets en is niet de schuld van je ouders of wie dan ook. Dat zijn gewoon je leerpunten. Daarvoor ben je op aarde. Je mag er best iets over voelen, boosheid en beschuldiging en zo, maar dat emotionele stukje heb ik al gehad in deze blog, en dit is de conclusie waarin ik hallelujah roepend uitstijg boven mijn aardse zorgen. En nu ik mijn lessen weer heb gedeeld, over en uit. Tot de volgende keer dat ik deze illustratie weer gebruik om ditzelfde punt nog een keer te maken, maar dan met nog meer laagjes wijsheid en ervaring... want het blijft één van mijn belangrijkste stokpaardjes!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten